<div class="lead">
Sander Donkers benijdt de nieuwsmijders. Voor hen geen Trump, geen piemel/Maan, geen Ophef. Maar Ophef laat zich niet zomaar buiten sluiten.
</div>
De nieuwsmijders, hoe zou het daarmee gaan? Ongeveer een jaar geleden, in de apocalyptische dagen na de verkiezingsoverwinning van Donald Trump, verschenen er stukken in de krant over mensen die uit zelfbescherming hun mediaconsumptie aan banden hadden gelegd. Omdat het allemaal te naar was, en te veel. Omdat ze beseften dat de boel toch net zo hysterisch door zou kachelen, of zij zich nou op de hoogte hadden gesteld van alle ins en outs of niet.
Even wáren ze het nieuws, dat ze zelf dus meden. Maar het nieuws moest door, wat niet onlogisch is voor nieuws, en van de mijders hoorde je weinig meer, wat niet onlogisch is voor mijders. Toch denk ik vaker aan ze dan me lief is, en altijd zie ik dan zorgeloze types voor me die in hun vrije tijd zachtjes voor zich uit neuriënd een mandje bramen plukken of een antiek kastje in de lak zetten, in zalige onwetendheid van, laten we eens wat noemen, het feit dat Maan een piemel zag.
Dat klinkt misschien wat afgunstig, en dat is het ook. Zelf zit ik om professionele redenen vastgeklonken aan kranten, talkshows, google en Facebook. Een nieuwsloos leven wil ik niet, en kan ik me ook nauwelijks voorstellen.
Helaas betekent dat automatisch dat je te maken krijgt met het slecht opgevoede neefje van het nieuws, Ophef genaamd, en die weet me steeds vaker tot de rand van de waanzin te drijven. Elke dag is ie er. Elke fokking dag. Ophef is als een kraker die op zijn schimmelige kistjes ruimte opeist in het hoofd waar je zelf woont, en meteen ook maar de agenda wenst te bepalen. Boodschappen, kattenbak, interview uittikken? Hoezo? Weet je soms niet dat Maan een piemel zag?!
Dat weet je. Je had er zelfs, zo rond de eerste slok koffie, een mening over. Iets als: ‘Wat een kutstreek. Flink door het stof jongens!’ Prima mening, vond je zelf. Vooral niks meer aan doen.
Maar daar neemt Ophef nooit genoegen mee. Die begint krankzinnige comments je hoofd in te slepen, en meta-stukjes waarin betoogd wordt dat het allemaal voor iets veel groters staat, dat van Maan en die piemel. Vaak heeft Ophef ergens nog een punt ook, maar omdat hij niet zal rusten tot je het complete slagveld aan opinies en verwensingen hebt afgegraasd, omdat hij net zo lang aan je standpuntje blijft rukken tot er geen leven meer in zit, is het eind van het liedje toch telkens weer dat je hem smeekt om alsjeblieft een enorm eind op te rotten.
Doet-ie niet. Hooguit eventjes, om nieuw ophefmateriaal te verzamelen. En nooit zijn dat eens saaie dingen als dividendbelasting of lerarensalarissen, want daarin kan Ophef zijn unieke individualiteit niet kwijt. Dat dat sommige mensen heel goed uitkomt, heeft hij niet in de gaten.
Ik mag hem niet, Ophef. Hij maakt mijn hoofd te vol. Maar ik heb geen idee hoe ik van hem af kom. Want hoe aanlokkelijk het ook klinkt: bramen plukken en kastjes lakken, dat is toch meer iets voor later.