Interview Johan Derksen

Op de deur van zijn kantoor hangt een bumpersticker: ‘You can all go to hell, and I will go to Texas’. Daarachter openbaart zich het domein van een man die zijn bestaan heeft ingericht rond de ’twee belangrijkste bijzaken in het leven’. In de hoek staat een zwart glimmend drumstel. Eén wand is geheel gewijd aan een enorme voetbalbibliotheek, een andere aan voetbalfoto’s, met ergens verstopt in het midden de hoes van Van Morrisons Astral Weeks. Zelf hangt Johan Derksen er ook, op een foto uit zijn laatste wedstrijd in de eredivisie, in het shirt van MVV. Van achteren zet hij een sliding in op een speler van PEC Zwolle. Toen, in 1977, had hij al een snor. En tamelijk indrukwekkende dijbenen.

Als hoofdredacteur en gevreesd columnist van ’s lands belangrijkste voetbalblad en toonaangevende gast van het gelijknamige televisieprogramma, is Johan Derksen (61) waarschijnlijk de meest prominente voetbalcriticus van Nederland. En zonder twijfel de meest kritische. Nu het ‘circus’ begint, valt er echt niet aan hem te ontkomen. Tweeënzestig keer is hij de komende maand op televisie. Zeven dagen per week, twee keer per avond, zal hij vanuit het Kurhaus het WK becommentariëren, samen met Wilfred Genee en René van der Gijp.

Leuk? Mwah. Derksen doet niet zo aan leuk. Waar zijn tafelgenoten hun intrek nemen in het statige hotel en ‘fijn op het terras gaan zitten’, moet hij zorgen dat er twee maal per week een Voetbal International in de winkel ligt. ‘Als ik om één uur ’s nachts uit Scheveningen vertrek, zit ik een paar uur later alweer een redactievergadering te leiden.’

Het televisiewerk – ach, hij stopt het in zijn holle kies. ‘Ik zit er vooral om een logo in beeld te houden,’ zegt hij. ‘Omdat een moderne hoofdredacteur tegenwoordig de barricaden op moet. We hebben met VI een redelijk vermogen betaald voor die naam. Maar ik vind dat het medium televisie volledig ten onrechte zo machtig is. Een goeie column schrijven is voor mij nog steeds een bevalling. Voor de televisie parasiteer ik gewoon op mijn kennis. Ik kom vijf minuten voor tijd aan, en bij de aftiteling ben ik al op weg naar huis. Een beetje flair, een meninkje ventileren en je blijft moeiteloos overeind. Je hoeft er niets voor te kunnen. Het is geen vak. Maar goed, ik doe er vaak denigrerend over – en dat moet ook, want het gaat natuurlijk helemaal nergens over – maar voetbal is wel de grootste amusementsindustrie van het land, en daar is op zich niets verkeerds aan. Daarom praten de BN’ers aan tafel gezellig mee, want iedereen mag er verstand van hebben. En ook voor topamusement wordt gezorgd…’

Hij laat zich achterover zakken in zijn stoel, en trekt aan de onvermijdelijke sigaar. ‘Dus ik zie de komst van Sieneke met vertrouwen tegemoet.’

Sinatra-gedrag

Nee, de tijden dat Johan Derksen zich verheugde op een WK liggen ver achter hem, toen hij nog verslaggever was en wekenlang afreisde naar waar de bal maar rolde. Mexico, Argentinië, Amerika. Dat waren mooie tijden. Nu zit hij achter een bureau, want hij wil niet zo’n hoofdredacteur zijn die zichzelf de mooie reisjes toebedeelt. Op het nest, daar hoort hij tijdens zo’n toernooi. En laat hij niet hypocriet zijn. Een spannende tijd is het natuurlijk wél, zeker in commerciële zin. ‘Het is dé periode voor een voetbalblad. Als de resultaten van Nederland maar eventjes goed zijn, dan krijg je die koorts en gaat je buurman die in het dagelijks leven registeraccount is, plotseling de deur uit met een oranje klomp op zijn hoofd. Ik heb totaal geen begrip voor die gekte en zou voor geen goud mee willen hossen, maar ja: het zijn wel mijn abonnees. En de mensen die zorgen voor enorme pieken in de losse verkoop.’

In zijn VI-column voorspelde Derksen met de van hem bekende stelligheid dat het Nederlands Elftal wereldkampioen wordt. ‘Ja, ik ben heel positief gestemd, ook al klinkt dat misschien vreemd. We hebben in Nederland best een aardige competitie, maar je schaamt je kapot zodra we op clubniveau de grens over moeten. Dat heeft te maken met het enorme verschil in financiën, en dat komt nooit meer goed. Maar het leuke is: met ons nationale elftal kunnen we ons wel manifesteren, want om de een of andere reden heeft Onze Lieve Heer een paar exceptionele talenten boven ons land gedropt. Er is geen bondscoach die kan beschikken over vier spelers die de kwaliteiten hebben om een wedstrijd te beslissen. Dat is een geweldig luxeprobleem. De vorige toernooien hadden we met Van Basten een coach die het vak niet beheerste, maar Van Marwijk kan het wél. En heb je dan Robben, Van Persie, Sneijder en Van der Vaart fit en in topvorm, dan kunnen er de gekste dingen gebeuren en kunnen we van iedereen winnen.’ De blessure van Arjen Robben is dan wel een tegenvaller, maar volgens hem niet onoverkomelijk. ‘Wat een commotie: de linksbuiten is geblesseerd! Maar we hebben Kuijt, Elia, Babel en Afellay achter de hand. De natie hoeft niet in paniek te raken, het komt allemaal goed.’

Dat wil zeggen: zolang het buiten het veld goed blijft gaan. ‘We missen een beetje een ervaren leider. Van Bronckhorst is een hele aardige jongen, maar geen leiderstype. Ook Van Bommel is een routinier, maar die heeft het nadeel dat hij de schoonzoon van de coach is. Als hij de leiding neemt, zegt de rest: ja ja… De personalities van dit elftal zijn de jonge spelers. Knapen die eerder miljonair waren dan volwassen, met opgezwollen ego’s en Sinatra-gedrag. Sluit je dat soort apies vier weken op in een hotel, dan ligt irritatie altijd op de loer. Sommigen gunnen elkaar het licht in de ogen niet. De spelersvrouwen spelen tegenwoordig ook een rol, met die glamourwereld rondom het voetbal. Een televisieshow hier, een kwisje daar. Als coach ben je niet te benijden. Zie al die kikkers maar eens in die kruiwagen te houden.’

Dure bolides

Waarmee we zijn aangeland bij een van zijn stokpaardjes. Derksen is nooit te beroerd om de lievelingen der natie de grond in te boren. ‘Bij alles wat je over voetbal zegt, moet je onthouden dat je het hebt over zwaar overbetaalde blagen die ook nog eens van je eisen dat je louter veren op hun hoed plaatst. Nou, daar wens ik me niks van aan te trekken. Ik vind dat mensen die miljoenen verdienen, best even met de neus op de feiten mogen worden gedrukt als ze zich raar gedragen, of een mindere prestatie leveren.’

Neem nou zo’n ‘meneer Sneijder’, die zijn gehuurde Hummer een autoloze zone van de Utrechtse binnenstad inloodst om met zijn vriendin te gaan winkelen. ‘Bodyguards erbij. Publiek de zaak uitgestuurd, want ze hebben een goldcard en kopen die hele winkel leeg.’ Of neem de ‘stuitende’ manier waarop ‘de heren’ aan dit WK begonnen. ‘Ze komen bijeen in Hoenderloo, en ik kan me voorstellen dat de plattelandsjeugd op de Veluwe daar opgewonden over is. Die kinderen hebben drie nachten niet geslapen en staan daar keurig te wachten op een handtekening. Maar bijna alle spelers rijden ze in hun dure bolides gewoon van de sokken. Even een minuut je raampje open doen, daar hebben ze geen trek in. Hoe patserig kun je zijn? Het is nog helemaal niet zo lang geleden dat die snotapen ook zo jong waren. Dan moet je je toch in zo’n kind kunnen verplaatsen?’

Probleem is, zegt hij, dat die jongens nauwelijks op hun vingers worden getikt. ‘Wesley Sneijder is privé best een aardige gozer. Maar er is niemand die zegt: jongetje, koester je bankrekening, maar in een tijd dat iedereen in Nederland een stapje terug moet doen, past zulk gedrag niet. Ze worden omringd door mensen die erbij willen horen, jaknikkers en kontkruipers. En ik moet zeggen dat wij als media ook medeverantwoordelijk zijn voor hun gedrag. We willen dolgraag jong talent ontdekken en zetten hem meteen op het paard. Dus als-ie erover heen getild wordt, hebben we dat probleem zelf gecreëerd.’

Gelukkig maakte Bert van Marwijk in Hoenderloo wél een punt van de handtekeningenaffaire, zegt Derksen. ‘En Kees Jansma ook. Rond het Nederlands elftal werken mensen met normale fatsoensnormen die de verhoudingen zuiver zien. Van Marwijk is een gewone jongen met een nuchtere, gezonde levensopvatting.’

Overigens had hij nooit gedacht dat Van Marwijk het tot bondscoach zou schoppen. Ooit speelden ze nog samen, bij Go Ahead Eagles. ‘Er was niemand zo ongedisciplineerd als hij. Hij was een local hero in Deventer. Geen arrogante man, maar wel een blitskikker met lang haar, een open sportwagen en een lekker wijf erin. Waar ik overigens erg jaloers op was, want ik had maar een eenvoudige mini.’

Politiebescherming

Sinds 1966 zit Derksen in het voetbal. Twaalf jaar als semiprofessionele en volgens de overlevering tamelijk noeste linksback bij verschillende modale eredivisieclubs, sindsdien als journalist bij VI, waar hij langzaam opklom tot hoofdredacteur. Hij leidt een uiterst gedisciplineerd leven, volgt elke ochtend een strak sportregime en is verder bijna altijd aan het werk. Boze tongen dichten hem dictatoriale neigingen toe. ‘Ach, dat is onzin, ik ben zo democratisch als wat. Een redactie laat zich ook niet als een stel kwajongens behandelen. Maar ik leef vrij spartaans en maak wel eens de fout om hetzelfde te verwachten van mijn medewerkers. Dat ik denk: hoezo neem jij een compensatiedag op?’

Het zal te maken hebben, vermoedt hij, met het besef dat het talent bij hemzelf ‘niet in grote brokken de broekspijpen uitstroomt’. ‘Ik moet het van hard werken hebben, heb de niet te stoppen drang om dingen te realiseren, de positie van VI als marktleider te handhaven, aanvallen van andere bladen te pareren. Ik zie het niet als een verdienste, het zit gewoon in me. Ik wou dat ik kon uitslapen, maar ik sta elke dag om zes uur op en ik ben geen avond voor twaalf uur thuis. Alleen de zondagochtend hou ik vrij, maar om twaalf uur zit ik weer hier. Mijn vrouw zegt: als ik jou wil zien, zet ik de televisie wel aan.’ Met brede glimlach: ‘Ja, het is een sprookjeshuwelijk. Geen tijd om ruzie te maken.’

Volgens velen is Johan Derksen de machtigste man in de voetbalmedia, iemand die reputaties kan maken en breken. Daar moet hij zelf hard om lachen. ‘Macht is een raar woord als je dagelijks je oren moet laten hangen naar een stel snotneuzen. De spelers zijn de baas. De eindredacteuren zitten hier de hele week te onderhandelen over wat er allemaal uit de interviews geschrapt moet worden. Mijn hele redactie zit met het zweet in de handen als ik op televisie verschijn. Ik zit juist in een enorme dwangbuis. Ooit was een van mijn redacteuren naar Milaan gereisd om Clarence Seedorf te spreken. Ik zeg die avond op televisie dat hij niet meeverdedigt bij balverlies. Seedorf heeft een schotel op zijn dak, ziet alles, en stuurt die journalist gewoon terug. Zo zitten ze in elkaar. En dat is heel vervelend. De lezer wil interviews met spelers. Je hebt pagina’s gereserveerd, de cover vrijgehouden. Dan zit ik mijn eigen redactie in de weg.’

De enige macht die hij heeft, zegt Derksen, is die laatste pagina waar hij zegt wat hij ervan vindt. Ooit stopte hij daar korte tijd mee, nadat de Oranje-spelers vanwege een van zijn columns een boycot tegen VI hadden ingesteld. Later ging hij weer door. ‘Ik laat me door niemand de mond snoeren. Als je zo ijdel bent om een column te schrijven en op televisie te verschijnen, vind ik dat je ook de plicht hebt je mening te ventileren. Ik stop vandaag als ik niet meer kan schrijven en zeggen wat ik wil. Anders ben je niet meer geloofwaardig.’

Derksen is meestal goed geïnformeerd, vaak hard en confronterend. Op televisie is zijn toon grofweg dezelfde, al mondt het daar nog wel eens uit in bekvechten of flauwe grappenmakerij. ‘We zitten daar zo vaak, dat ik soms vergeet dat er camera’s op me gericht zijn. Dan zeg je wel eens dingen waarvan je na afloop denkt: oh nee! En anders laat mijn vrouw me dat wel weten. Tja, het is een hard medium. Als je een niveauloze grap maakt, hoort een half miljoen mensen dat. Dan sta je voor lul, en toch moet je de volgende dag weer naar je werk. Maar ja, als je niks zegt, kan het ook niet misgaan.’

Op zijn tong bijten, het zit er bij hem gewoon niet in. Als hij ergens een hekel aan heeft, zijn het die gasten die voor de opname van alles te melden hebben en tijdens het programma hun mond houden. ‘We hebben voetballers gehad die van tevoren hadden zitten oefenen met een nep-Van der Gijp en een nep-Derksen. Als Van Basten kwam, oefende hij eerst met Kees Jansma. Maar je zit daar toch om een leuk gesprek op gang te brengen, en je meningen tegen elkaar af te zetten? Ik hoef niet per se als winnaar van tafel te komen, maar als je het roerend eens bent, is er niks aan.’

Het maakt Derksen voor velen tot the man you love to hate, maar hij wekt niet de indruk daaronder gebukt te gaan. ‘Nou, dan word je af en toe een wat eenzame man,’ zegt hij lachend. ‘Veel spelers lopen niet met je weg, om het zo maar te zeggen. Ik ben zwart-wit in mijn mening, en daarom is de mening over mij ook zwart-wit. Ik kan me goed voorstellen dat mensen het heerlijk vinden om zich aan dat eigenwijze hoofd van mij te ergeren. Dat maakt me ook commercieel, denk ik. Want het heeft een functie, hè? Vroeger las ik altijd die hele rechtse, reactionaire columns van mijn naamgenoot Leo Derksen in De Telegraaf, puur om me te ergeren. Toen hij ermee ophield, miste ik hem echt. Heb ik ook vaak bij mensen op televisie. Dat je denkt: wat een paardenlul. En dan zit je een keer samen met ze in een programma, en blijken ze heel sympathiek. Heel teleurstellend vind ik dat dan.’

Thuis heeft hij al drie keer politiebescherming gehad. In zijn kantoor blijven de luxaflex altijd dicht. De ruiten werden al een paar keer ingegooid, vandaar. ‘En altijd precies waar ik zat, hè. Voor ik ’s ochtends mijn eerste kop koffie op heb, heb ik al vijf doodsbedreigingen voor mijn kiezen. En als ik naar het stadion ga, moet ik rennen voor mijn leven.’

En dat allemaal omdat hij wel eens zegt dat ‘de lokale linksbuiten niet goed functioneert’. Derksen snapt werkelijk niet hoe mensen daardoor zo van de kook kunnen raken. ‘Ik moet de toto invullen, omdat de toto daarvoor betaalt. Ik voorspel dat Feyenoord van Willem II wint. Waarop een man meteen de politie in Tilburg belt om te zeggen dat hij me kapot gaat schieten als ik die zondag mijn gezicht in het stadion laat zien. Een volwassen vent van vierenveertig! Daar kun je toch niet bij?’

Stadions bezoekt hij dan ook maar weinig. Hij kan van elke club vertellen hoe je er van je auto je zitplaats bereikt, en of je daarbij supporters tegenkomt. ‘Ik ben ook wel eens na bedreigingen met bodyguards gegaan. Dat hoeft niet, je kunt ook thuisblijven. Maar dan had ik me een beetje een lafaard gevonden, en hadden zij hun doel bereikt. Het zweet loopt langs je rug, maar goed… Ik zit al ruim veertig jaar in het voetbal, en het voetbal is meer van mij dan van die jongens met die capuchons.’

Warme gevoelens

Maar even genoeg nu over die bal. Weet je wat pas erg is? Dat hij straks over het Nederlands elftal zit te lullen als Bettye Lavette in Paradiso speelt. ‘Zo’n geweldige zangeres! Daar heb ik nu al pijn in mijn buik van.’ Zijn ’tegengif’ noemt hij het, de liefde voor muziek, en die woordkeus mag je gerust veelzeggend noemen. ‘Het is voor mij heel verhelderend om in de muziekwereld te vertoeven. Bij liveconcerten heb ik nog nooit een vechtpartij meegemaakt. Iedereen is vriendelijk, vaak hangt er de sfeer van een reünie. Als ik een voetballer wil spreken, is dat nog lastiger dan een bezoekje aan de Paus. Maar in Austin, Texas, sta ik met mijn favoriete zangers in de pauze gezellig te roken voor de ingang van de club. Heel dichtbij, geen poeha. Aha, denk ik dan: zo kun je ook met je achterban omgaan.’

Het is opvallend. Praat met Johan Derksen over muziek, en hij is een andere man. Weg is de constante relativering, weg het cynisme. Het is de blik van een man die ooit droomde van een loopbaan als drummer en voor wie de romantiek van de muziekwereld altijd overeind is gebleven. ‘Warme gevoelens’ heeft hij erbij, en soms zelfs een zweem van zendingsdrang. Zo verzorgt hij gratis een radioprogramma op Radio Rijnmond, omdat iemand toch moet laten horen dat het leven zonder obscure Texaanse singer-songwriters een stuk minder plezierig is. ‘Je kunt de mensen niet kwalijk nemen dat ze van de Toppers houden, als ze niet eens weten wie Tom Russell en Jimmy LaFave zijn.’

Als hij het leven over mocht doen, zegt Derksen, had hij een poging gedaan drummer te worden. Dat kwam zelfs ter sprake op het sterfbed van zijn vader, die zijn muzikale ambities altijd in de weg had gestaan. ‘Hij zei dat hij daar nu blij om was, omdat ik toch maar mooi een keurige baan had. Waarop ik antwoordde dat ik de volgende keer toch graag zelf zou willen kiezen. Want drummen was mijn lust en mijn leven. Voetballen was meer een ontsnappingsroute, een manier om van het gezeur thuis af te zijn.’

Nu is het een ‘gelopen koers’, een frustratie waarmee hij moet leven. ‘Ik blijf het idealiseren, maar ach… Als ik zie wat er terecht is gekomen van de meeste muzikanten die ik kende, is het misschien maar beter zo. De muziekcultuur in Nederland is toch vrij droevig.’

Maniakaal

Zoals in alles, is hij ook in zijn muziekbeleving ‘redelijk maniakaal’. Derksen is een fervent concertbezoeker en een verwoed verzamelaar. Hij heeft een cd-collectie waar hij zich ‘kapot voor schaamt’. ‘Nooit je vrouw meenemen naar een verzamelaarsbeurs,’ waarschuwt hij. ‘Want die zal toch niet begrijpen dat je 350 euro neertelt voor een cd waarvan je allebei weet dat je hem nooit zult draaien. Maar ja, ik moet hem hebben, hè.’

En vervolgens moet hij ook op het juiste plekje in de kast staan. En dan bedoelt hij dus niet alleen alfabetisch, maar ook op genre, en subgenre. Zoals bijvoorbeeld: Oost-Nashville. ‘Je kunt me niet harder treffen dan dat ik thuiskom en er staat een cd’tje op de verkeerde plek,’ zegt hij lachend. ‘En zo word ik nog door veel meer dwangneuroses geteisterd. Zelf heb ik daar helemaal geen last van, maar voor mijn omgeving is het soms lastig.’

Hij gaat om half twaalf naar bed, of om twaalf uur, maar nooit om tien over half. Zijn boeken staan waterpas in de kast en als iemand een boek tien millimeter verschoven heeft, ziet hij het in een oogwenk. Ligt de Varagids met gekreukelde cover in de brievenbus, dan gooit hij hem weg en gaat een nieuwe kopen. ‘Stiekem, want mijn vrouw maakt een scène als ze erachter komt. Terwijl ik denk: laat me nou. Mijn dag is er goed door en zo’n gids kost één euro vijftig. Maar zij legt zich er niet bij neer.’

Ooit vertelde Toon Gerbrands, de volleybalcoach die nu bij AZ werkt, dat zulke dwangneuroses gevaarlijk kunnen zijn. ‘Hij had een test. Er waren zeven of acht criteria, en als je aan drie ervan voldeed, moest je nodig professionele hulp gaan zoeken. Ik had er maar eentje niet.’

Ach ja, hij is er al eenenzestig mee geworden, en koestert niet de illusie dat hij ooit zal veranderen. Hoeft ook niet. Het gaat toch goed? Als hij fit blijft, houdt hij dit razende leven nog makkelijk vier jaar vol. Dat is zijn ‘missie’: Voetbal International in goede staat achterlaten, en een geschikte opvolger vinden. En dan: ‘They can all go to hell, and he will go to Texas’. Derksen droomt nu al van een appartementje in Austin, en zeeën van tijd om de clubs af te struinen. ‘Dat is het ultieme geluk,’ zegt hij. ‘Daar vind ik een vorm van rust die ik hier niet ken – ook al sta ik wel elke ochtend om zes uur op de loopband in de gym. Want ik blijf een druk baasje. Het is ook niet dat ik snak naar mijn pensioen hoor. De voetbaljournalistiek is mijn professie, en ik doe het met passie. Maar als ik hier straks de deur dichttrek, denk ik niet dat ik ooit nog een voetbalstadion van binnen zal zien.’

Voetbabbelen

Met vierenzestig voetbalwedstrijden in een maand blijven er nog zeeën van tijd over. Dat zijn natuurlijk zwarte, WK-loze gaten waarin u niet weet wat u met uzelf aanmoet. Gelukkig leert een snelle rekensom dat er op de Nederlandse televisie tijdens het WK ruim tweehonderd uur over voetbal gepraat wordt. Dat komt neer op zo’n zeven uur per dag. Het voetbabbelen wint het dus ruimschoots van het spel zelf. Wie houden u op de hoogte van hamstring en hoekvlag, panna’s en paardenplacenta’s?

Geen WK zonder Jack van Gelder. En dat zouden we ook niet willen, want sinds hij tijdens het WK ’98 een enorm orgasme beleefde bij het doelpunt van Dennis Bergkamp tegen Argentinië, zijn we een beetje aan hem verknocht geraakt. Vanuit Zuid-Afrika presenteert ‘Shrek’ van Gelder elke avond het ongetwijfeld weer hartstikke gezellige Studio Sportzomer.

Van kritische noten wordt Van Gelder altijd een beetje nerveus, dus het is fijn voor hem dat Hugo Borst thuisblijft. Borst is de vaste ‘sidekick’ in het dagelijkse WK Journaal, maar dat betekent natuurlijk dat hij het programma overneemt van presentator Henry Schut (Henry wie?). Bent u écht geïnteresseerd in nieuwtjes, en wars van gemeenplaatsen? De bestoppelde Rotterdammer wil het gangbare niveau van het voetbabbelen nog weleens overstijgen.

Verder kan de NOS putten uit een ruim arsenaal aan usual suspects: Guus Hiddink, Youri Mulder, de broertjes Koeman, etc. Een tikje unusual is Winston Bogarde, van wie het altijd maar de vraag is of hij zijn jasje aanhoudt als een opmerking hem niet bevalt. Ook opmerkelijk is de aanwezigheid van ex-bondscoach Dick Advocaat op het voetbabbeltoneel, en niet alleen omdat de Kleine Generaal allerminst een begenadigd spreker is. Acht jaar geleden, na een ongelukkige wissel, was hij nog de pispaal van de voetbalkenners, en riep oervoetbabbelaar Jan Mulder op hem te ‘stenigen’.

Een serieuze concurrent van de NOS is RTL 7, dat stevig uitpakt met Voetbal International, gepresenteerd door Wilfred Genee. Naast Johan Derksen (zie hiernaast) is daarin ook een voorname rol weggelegd voor de nihilistische levenswijsheden en grollen van René van der Gijp. ‘Die Wesley Sneijder heb trouwens wel een knappe bril op. Daar kreeg ie vast een snorkel bij kado.’

Hun voormalige tafelgenoot Hans Kraaij jr. schuift ditmaal niet aan. De blondgelokte trainer annex presentator kreeg zijn eigen programma bij SBS, De Oranjebank. Daarin belooft hij ons onder meer een gesprek met de allerlaatste man die je over voetbal wilt horen praten: Jan Peter Balkenende.

De onnavolgbare dooddoeners van Willem van Hanegem zijn achter de ‘decodert’ van Sport 1 verdwenen. Op de betaalzender maken ook gasten als Marco van Basten en Marc van Hintum hun opwachting. En natuurlijk de pratende slaappil Wim Kieft, van wie gevreesd moet worden dat hij teveel ballen heeft gekopt om ooit nog iets zinnigs te kunnen zeggen. Of u moet wél wijzer worden van de mededeling dat het Nederlands elftal ‘slecht gestaffeld’ staat, en dat zulks ’typisch’ is.

En dan is er ook nog Eurosport, dat Oranjes topscorer aller tijden heeft aangewezen als hét gezicht van het WK. Patrick Kluivert gaat, in het Engels, alle wedstrijden analyseren. Aangezien hij net zijn diploma in Zeist heeft gehaald, doet hij dat ‘vooral uit het oogpunt van trainer’. We kunnen niet wachten.

Toch leed de Nederlandse televisie op voorhand al een gevoelige nederlaag. De BBC wist zich namelijk te verzekeren van de analyses van Clarence ‘de filosoof’ Seedorf.

Sander Donkers en Maurits Martijn