Minder wapens, minder moslims, minder homo’s?

‘In het licht van wat we nu weten…’. Dat is een geruststellende zin om mee te beginnen. Maar ik weet op dit moment (maandagochtend 13 juni) niet heel veel; als lezer hebt u een informatievoorsprong. Wat onmiskenbaar is: het bloedbad dat Omar Seddique Mateen aanrichtte in gayclub Pulse in Orlando, is geen uit de hand gelopen pesterij; de dader heeft echt moeite gedaan om zoveel mogelijk slachtoffers te maken. Hoe cynisch ook, het is hard werken om in een uur tijd meer dan 50 mensen neer te knallen. Vast staat dat Mateen een homohater was – en waarschijnlijk ging die haat hand in hand met een even hevige obsessie en fascinatie. Volgens getuigen zou hij maanden daarvoor ontsteld zijn geweest toen hij, op pad met zijn 3-jarig zoontje, op straat zomaar een zoenend mannenstel zag. ‘En ze doen dat voor de ogen van mijn zoon’ verklaarde Omar.

Interessante projectie: 3-jarige peuters zijn niet zo snel geshockeerd, maar 29-jarige jongemannen die net een echtscheiding achter de rug hebben, en een flirt onderhouden met het radicaal islamitische gedachtegoed willen bij zo’n beeld nog wel eens op tilt slaan.

Heeft de schutter, vlak voordat hij overging tot zijn daad nog even snel zijn steun betuigd aan IS? Goed mogelijk, het is eerder gebeurd, zie de gebeurtenissen in San Bernadino, Californie, waar in december vorig jaar 14 mensen werden gedood door een in der haast geradicaliseerd moslimechtpaar. Maar eerst en vooral was er de vaste overtuiging een massaslachting te moeten aanrichten, om gefnuikte gevoelens om te toveren tot een stenen bruidsbed van gedode lichamen.

Helemaal onverwacht komt het ‘doelgroepen’-beleid van zo’n terrorist niet. In Europa zijn eerder ‘willekeurige’ slachtoffers gemaakt door islamitische extremisten, maar we weten inmiddels dat koosjere winkels, joodse musea en Joden in het algemeen extra bonuspunten opleveren. De aanval op de gay club en haar bezoekers ligt in lijn van die ‘speciale doelen’-benadering. Elke dode tegen het gehate Westen is er één, maar een homo of Joodse dode valt nog beter te verkopen.

En juist als ze menen ‘onder elkaar’ te zijn en dus veilig – in sjoel- of homobar – zijn die ‘doelgroepen’ het makkelijkst te treffen.

Niet alleen in radicaal-islamitische kringen, trouwens. Terwijl in Orlando de dodenlijst groeit, wordt in Oekraine voor het eerst een zeer kleinschalige Gay pride gehouden die, anders dan vorig jaar, nu eens niet door geweld van extreem rechts wordt verstoord. Ook onder orthodoxe en nationalistische fanatiekelingen geldt de homojacht als een eervolle daad. Zie ook: Rusland.

Er valt van alles bij te slepen maar het begint hier: de onverdraaglijkheid van homoseksualiteit, het idee dat mannen en vrouwen die het met hetzelfde geslacht houden, zich diep moeten schamen en zich zeker niet publiekelijk mogen uiten – op gevaar af, dat het maatschappelijk weefsel scheurt, even onherstelbaar als het maagdenvlies. De losbandige vrouw en de homo zijn de klassieke schrikbeelden – en zeker ‘de homo in jezelf’, zoals dat vroeger heette.

Overal in de wereld wordt er nu geschokt gereageerd op de gebeurtenissen in Orlando. Maar, minder zichtbaar, overal in de wereld zal er ook heimelijk of openlijk begrip zijn voor de ‘actie’ van Omar Mateen. Ook onder conservatieve Amerikanen met fundamentalistisch evangelische overtuigingen is een dode homo toch iets minder erg dan een dode huisvader. Onder dekking van dat stilzwijgende begrip heeft Mateen zijn daad verricht.

Wat nu? Minder wapens, minder moslims, minder homo’s? In de Amerikaanse verkiezingsstrijd zal elke politicus er zijn draai aan geven. Feit is dat Omar Seddique Temeen een Amerikaans staatsburger was, en geen alien van buiten.

Feit is dat er zonder homo’s geen aanslagen meer zullen zijn op gayclubs, maar geloof mij: in die leemte zal snel worden voorzien. De atheïst, de christen, de varkensvleeseter? Voltreffers te over.