Ondernemer, vlogger en televisiepersoonlijkheid Anna Nooshin moest het op social media ontgelden voor een door Shell gesponsord Instagram-bericht. Dat was óók seksistisch.

Vorige week ontstond er op social media een klein opstootje. Ondernemer, vlogger en televisiepersoonlijkheid Anna Nooshin was in zee gegaan met Shell. Welke zee? Niet de Noordelijke IJszee natuurlijk, waar Shell binnenkort tóch weer gaat boren. Nooshin nam een socialmediagenieke duik in de Caribische wateren rondom Haïti ter promotie van het project The Plastic Bank, dat ervoor zorgt dat er een miljoen kilo plastic afval opgeruimd gaat worden. Op het eerste gezicht hartstikke sympathiek, maar dus ook hartstikke gesponsord door Shell, grootvervuiler en een van ’s werelds belangrijkste producenten van de grondstof voor al dat plastic. En daarnaast, laten we eerlijk zijn, vooral op zoek naar een groene dekmantel voor zijn asgrauwe imago.

Dus.

Een bericht gedeeld door Anna Nooshin (@annanooshin) op

Maar ik wil het nu niet over Shell hebben. Wel over het verloop van het relletje en over Nooshin. Die ging namelijk op de foto in een hoog opgesneden en laag uitgesneden vermiljoen badpak dat, misschien nog wel meer dan de herbruikbare Shell-fles in haar in onschuld gewassen handen, als een rode lap op een stier werkte. Door het contrast met haar perfecte zandloperfiguur leek het design van de kaarsrechte witte fles nog strakker. Bij het verleidelijke rood van haar badpak stak zelfs het complementaire groen van Shells gekochte imago appeltjesfris af. En dat heeft ze geweten.

https://twitter.com/ReintJanRenes/status/889377916563456000

Terwijl Nooshin een enorme shitstorm over zich heen kreeg, hield ze haar collega-wereldverbeteraars uit de wind. 3FM-dj Domien Verschuuren bijvoorbeeld, of televisiepersoonlijkheid Dennis Weening. Musicalster Kaj Leroy, tweevoudig Olympisch windsurfkampioen Dorian van Rijsselberghe en het influencer-koppel Lizzy van der Ligt en Yuki Kempees. Allemaal hadden ze in ruil voor geld voor de goede daad van het olieconcern staan juichen, met als belangrijkste verschil dat ze daar aanzienlijk meer kleren bij droegen. Geen haan die ernaar kraaide.

De situatie deed me denken aan een wetenschappelijk artikel dat ik laatst las: Sex as a source of power? Backlash against self-sexualizing women. Drie sociaal psychologen onderzochten hoe het komt dat vrouwen die zichzelf seksualiseren, zoals Nooshin, daar door de maatschappij voor gestraft worden. Enerzijds voldoen ze aan het seksistische maar breed gedragen idee dat seksualiteit de belangrijkste kracht van de vrouw is. Wat dat betreft lijken ze hun plek te kennen. Maar vrouwelijke macht is ook bedreigend. Na drie experimenten concludeerden de onderzoekers dat vrouwen die zichzelf seksualiseren als te dominant, te assertief en te onafhankelijk worden gezien, waardoor de angst ontstaan dat ze de bestaande hiërarchie tussen mannen en vrouwen in de war schoppen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over good ol’ slut-shaming.

Natuurlijk, voor een zuiver geweten moeten BN’ers, sexy of niet, toch echt elders hun schnabbelcenten vandaan halen (Nooshin zegt zelf overigens niet betaald te zijn). En als Shell een beetje fatsoen had gehad, zou het met rode konen van schaamte geruisloos zijn eigen zooi opruimen. Maar dit moet je het bedrijf toch echt nageven: zijn doorzichtige altruïsme was de uitgelezen kans om weer eens héérlijk een zelfstandige, schaars geklede vrouw op haar plek te wijzen.

Onbetaalbaar.