<div class="lead">
Vrij Nederland en hard//hoofd presenteren Kopstuk. In deze podcast gaan filmmaker Mea Dols de Jong en schrijver Rutger Lemm in gesprek met mensen die ze bewonderen. Aflevering 4: Rutger Lemm spreekt Ariel Levy.
</div>
Je zou willen geloven dat er in tijden van sociale media geen taboes meer bestaan. We doen niets anders dan delen, de hele dag. ‘Waar denk je aan?’, vraagt Facebook. En Instagram wil toegang tot je foto’s: ‘Toestaan?’
Helaas: omdat we ons voortdurend gedwongen voelen onszelf te laten zien – en bij voorkeur van onze leukste kant – durf ik te beweren dat er alleen maar taboes bijkomen.
In The Rules Do Not Apply (vertaald bij Atlas/Contact als De Regels Gelden Niet) beschrijft journalist Ariel Levy, bekend van o.a. The New Yorker, hoe haar leven in duigen valt. Deels vanwege verkeerde keuzes, grotendeels door stomme pech. Ze gaat vreemd met haar ex, die een sociopaat blijkt, haar echtgenoot blijkt een alcoholist, en een miskraam na vijf maanden zwangerschap, in een hotelkamer in Mongolië.
Het verdriet om het verlies van haar kind is de kern van het verhaal dat ze vertelt, en roept bij haar de vraag op: had ik dit kunnen voorkomen? Voor iemand als Levy, die gewend is aan controle over haar leven, is dat een dodelijke vraag.
Ik las haar boek in het vliegtuig, op de terugweg van een zakenreis die ik niet kon afzeggen. Mijn zoon was net twee weken oud. Ik bekeek voortdurend de foto van zijn slapende gezichtje, op de achtergrond van mijn telefoonscherm. Ik vond het een goed idee om tegelijkertijd naar Skeleton Tree te luisteren, het album dat Nick Cave opnam na de dood van zijn zoon. Ik had Thanksgiving in Mongolia, het artikel waar het boek van Levy op gebaseerd is, al eens gelezen. En toch, op het punt dat Levy op die hotelkamer haar te vroeggeboren zoon in haar hand houdt en een foto maakt, brak ik.
<q class="pull-left">Krampachtig vasthouden aan regels en plannen is angsthazerij</q>
Tijdens mijn interview met Levy werd me duidelijk dat het grootste taboe rust op controleverlies. Of beter gezegd: dierlijkheid. In de huidige maatschappij kun je die dierlijkheid maar beter ontkennen, zeker als je jong bent (en zeker onder Rutte-III). Maar dan maak je een bevalling mee, of een miskraam, of een sterfgeval, of word je zelf ziek. Dan weet je: ik had geen houvast, dat was een illusie. Maar ja, zet dat maar eens op Facebook.
Bijkomend voordeel van controleverlies – en eerlijkheid daarover – is dat het je een minder bang mens maakt. Want krampachtig vasthouden aan regels en plannen is angsthazerij. Zoals comedian Louis CK, een van zijn shows begon met de vrolijke opmerking: ‘There’s a lot of people here. Chances are at least two of you will be dead before Christmas.’ Mijn Kopstuk-interview met Ariel Levy is daarom ook absoluut niet zwaarmoedig. Sterker nog: hoe heftiger het onderwerp, hoe meer we moeten grinniken.
Surrender, zo noemde ze dat. Je overgeven aan de natuur en je sterfelijkheid, je lot accepteren. Je zult nooit werkelijk grip krijgen op je leven, en het verdriet wordt er niet minder van, maar je leert je leven te waarderen. Kalm, rationeel, maar met gevoel voor humor. En niet omdat Facebook het je vraagt.
https://soundcloud.com/user-562263738/kopstuk-4-ariel-levy
<div class="info-box">
Abonneer je op Kopstuk in <a href="https://itunes.apple.com/nl/podcast/kopstuk/id1210047872?mt=2" target="_blank">iTunes</a> of <a href="http://www.stitcher.com/podcast/kopstuk?refid=stpr" target="_blank">Stitcher</a> (Android). 
Meer podcasts? Volg <a href="https://soundcloud.com/user-562263738/aflevering-1-arnon-grunberg" target="_blank">de nieuwsbrief van Vrij Nederland</a>.
</div>

Rutger Lemm

Kopstuk #4: Ariel Levy over controleverlies

Vast in zijn eigen gelijk

Heinen

Verhaal van de Week

Social media hacks

Midterms

Premier Jetten

Exit-strategie

Flashback

Hans Stegeman

Tijd voor activisime

Teun van de Keuken

Stop Big Money

Montana

Zo verslaan we radicaal-rechts

Lula uitgelegd

Werkt het nog?

Demonsteren

Schrijver

S.A. Cosby

Ons nieuwe maandblad!

Nu in de winkel