Een oktoberochtend op het kantoor van het Nederlandse jassenmerk Vent du Nord in Vreeland. Freelance styliste Pascale de Chêne is op bezoek om de dameswintercollectie 2010/2011 te bespreken. Eigenaren Pita Spriensma en Rob Koets hebben de week ervoor de eerste prototypen uit China meegenomen. Zo kijken deze drie confectiemensen naar een winterjas voor de Nederlandse clientèle: is die rits aan de voorkant niet te lang? Zitten haar benen niet klem op de fiets? Is er eventueel een two-way zipper (een rits die ook van beneden naar boven open kan) van te maken, zodat ze de benen op de fiets vrij kan bewegen? Knopen alleen zijn te koud, daar waait de wind doorheen, nee, er moet een rits onder. Zit er een rits achter, aan de onderkant, die ze kan openen als ze op haar zadel gaat zitten? Bieden de bovenarmen voldoende ruimte? Russische en Italiaanse vrouwen mogen er dan van houden zo’n jas als een condoom over zich heen te trekken, de Nederlandse vindt dat strakke niet lekker. Die kraag moet hoger sluiten, anders wordt het te koud in de nek. Zeg, kan die stof in de was? En hij is waterafstotend, toch? Dat klepzakje, dat accentueert onfortuinlijk de heup, dat kan de vrouw uit de regio een tikje hoekig doen lijken. Mooi, de hoogte van de zakken is praktisch, en ze zijn diep genoeg om sleutelbossen en muntjes voor het supermarktkarretje binnenboord te houden. En dit moet er ook nog in: een stevige lus om hem mee aan de kapstok te hangen. Tja, die capuchon… moet er eigenlijk wel op, want fietsen met een paraplu is zo lastig. Maar niet te groot, anders wordt het onveilig op de fiets en kan ze niet over haar schouder kijken. Maar ook weer niet zo’n kleine tuttige die in een puntje op de rug valt. En al helemaal niet zo’n sportieve die je onder je kraag wegfrommelt!