<div class="lead">
Het regent herinneringen aan Johan Cruijff. Deze is van Sander Donkers. Hij was veertien.
</div>
Mijn vader trok zomaar driehonderd gulden uit zijn binnenzak. Dat is wat me nog het scherpst voor de geest staat. Bij normale eredivisiewedstrijden in De Meer kostte een kaartje begin jaren tachtig iets van zeven of acht piek. Je kon ze altijd vlak voor de wedstrijd nog kopen. (De rest van het tientje ging op aan een ‘officieel prrrrogrrrramma!’ dat je kocht bij een oude man in een lange zwarte jas met een Ajax-band om zijn bovenarm).
Maar op 6 december 1981, de dag dat Johan Cruijff terugkwam bij Ajax, was het stadion anderhalf uur voor de wedstrijd stijf uitverkocht. Voor de ingang speelden zich de nerveuze taferelen af die bij de zwarte markt horen. Ik was veertien en ging al lang met vriendjes naar De Meer, maar die dag was mijn vader tussenbeide gekomen. Nog vóór Cruijff in 1974 naar Barcelona vertrok had hij me al eens meegenomen om hem te zien spelen, maar toen, zo moet ik nog altijd zeker eens per jaar horen, had ik meer oog gehad voor de meegebrachte zak met Lego.
Nu moest het er dan echt van komen. Cruijff zien. De wedstrijd was al begonnen. Bij de laatste man die kaartjes had werd door verschillende mensen verhit geboden, en opeens greep mijn vader naar zijn binnenzak en legde meer dan honderd gulden bovenop de vraagprijs. Hij eiste snel de kaartjes op en we haastten ons naar de staantribune aan de stadszijde, waar het zo druk was dat je boven aan de trap gewoon maar een beetje op goed geluk met je hele lijf begon te duwen, net zo lang totdat je iets groens zag.
<q class="pull-left">Ze zeiden dat Johan Cruijff wonderen kon verrichten.</q>
Ze zeiden dat Johan Cruijff wonderen kon verrichten. Maar ik had hem net geen Europacups zien winnen met Ajax, en net wél de WK-finale zien verliezen. Het narrig verlopen EK in 1976 was het eerste dat ik bewust meemaakte. Daarna werd Cruijff niet over de streep getrokken om in 1978 naar Argentinië te gaan, en een verrader genoemd. Een zakkenvuller was hij al. Ik had hem nooit met Barcelona zien spelen, maar wel hoe hij in zijn afscheidswedstrijd met 0 – 8 werd afgedroogd door Bayern München. Dus als ze het niet erg vonden, zette ik wat wonderen betreft mijn geld liever op Simon Tahamata of Tscheu La Ling.
Wat ik me herinner: toen ik had vastgesteld dat mijn voeten het beton raakten en mijn vader naast me stond, richtten we onze blik op het veld. Ajax was in de aanval. Sören Lerby dribbelde richting strafschopgebied en liet de bal lopen. Voor wie? Was dat ’m nou? Een wat magere man nam over, maakte een lichaamsbeweging waardoor er om hem heen het een en ander aan blauwe Haarlem-shirts omviel. Opeens stond hij volledig vrij, en plaatste heel rustig de punt van zijn schoen onder de bal, die een seconde later vlak voor mijn ogen met een sierlijk boogje in de bovenhoek verdween.
Hoe schitterend dat doelpunt was zou ik pas die avond op Studio Sport zien. Op dat moment, terwijl ik met mijn vader werd verzwolgen door een kluwen juichend tribunevolk, was er vooral de verbazing. Ik had eindelijk Johan Cruijff zien spelen, en hij had dat beloond door bij zijn allereerste balcontact te scoren alsof er werkelijk niets eenvoudigers bestond dan dat. Dat was meer dan genoeg om een veertienjarige jongen er van te doordringen dat Johan Cruijff wonderen kon verrichten.

Sander Donkers

In Memoriam: Johan Cruijff (1947-2016)

Vast in zijn eigen gelijk

Heinen

Verhaal van de Week

Social media hacks

Midterms

Premier Jetten

Exit-strategie

Flashback

Hans Stegeman

Tijd voor activisime

Teun van de Keuken

Stop Big Money

Montana

Zo verslaan we radicaal-rechts

Lula uitgelegd

Werkt het nog?

Demonsteren

Schrijver

S.A. Cosby

Ons nieuwe maandblad!

Nu in de winkel