Strip Intelligente avonturenstrip
Na alle interessantdoenerij rond graphic novels is het wel weer eens lekker om een ouderwetse, goed getekende avonturenstrip te lezen die je intelligentie niet beledigt. De Wachters, waarvan nu twee delen zijn verschenen, voldoet daar helemaal aan. Iron Man meets Inglourious Basterds meets Casse-pipe.
Hoofdpersoon is een jonge Franse wetenschapper, Gabriel Féraud, die weigert zijn spectaculaire uitvinding, een radiumbatterij, aan het leger te verkopen. Maar hij verandert van gedachten wanneer hij aan het begin van de Eerste Wereldoorlog zo zwaar gewond raakt dat hij al zijn ledematen moet missen. Hij wordt benaderd door kolonel Alphonse Mirreau, die een semi-clandestiene operatie leidt rond halfmenselijke, halfmechanische supersoldaten, die echter gevoed worden door een accu die te snel leegraakt. Férauds radiumbatterij is de oplossing en Mirreau voorziet Féraud van mechanische, metalen armen en benen in ruil voor de accu. Vanaf dat moment vormt Féraud onder de codenaam Taillefer de spil van een speciale eenheid, de Wachters, die in vijandelijk gebied op zelfmoordmissies wordt gestuurd. Hij wordt bijgestaan door een menselijke bulldozer, bijgenaamd Djibouti (een verwijzing naar de slag waarin hij heeft geëxcelleerd). Mislukken de missies, dan moet kolonel Mirreau hangen. Als ze slagen, strijken Mirreaus superieuren met de eer.
De Wachters zijn geen onfeilbare Franse superhelden, integendeel. Féraud is supersterk, maar kan nog steeds worden gedood, bovendien is hij recalcitrant en niet besmet met het virus van de blinde vaderlandsliefde. Hij heeft een vrouw en een zoontje, die denken dat hij is gesneuveld en die hij in die waan moet laten. Djibouti is verslaafd aan heroïne en een soort superpepmiddel, Dexynal. Ook houdt hij het met een vrouw die (zonder dat hij het weet, natuurlijk) voor de Duitsers spioneert. De rest van de Wachters laat zich het best omschrijven als kanonnenvoer.
Van goede Fransen tegen slechte Duitsers is geen sprake. Wanneer Djibouti bijvoorbeeld als een engel der wrake een stel Duitse soldaten om zeep helpt, blijken die juist het leven van een Franse vrouw te hebben gered. Ook is het voordeel van uitzonderlijke moed en superkrachten maar beperkt in een oorlog waarin voor het eerst sprake is van gemechaniseerde en grootschalige vernietiging. &#8216;Wat heb je aan stalen biceps en Dexynal, als je niet ziet wat er op je afkomt?&#8217; mijmert Féraud als hij het bombardement van een dorp heeft overleefd.
De Franse scenarist Xavier Dorison mengt precies de juiste doses actie, spanning, humor en cynisme en de Argentijnse tekenaar Enrique Breccia (zoon van de striplegende Alberto Breccia) brengt dat alles met veel gusto in beeld. Zijn tekenstijl is ontegenzeggelijk Spaans (een mix van karikatuur en hyperrealisme), maar doet ook denken aan de onovertroffen westernstrip Blueberry. De hoofdpersoon, Gabriel Féraud, lijkt trouwens heel erg veel op Mike Blueberry.
Af en toe onderbreekt Breccia de actie met een foto of een prent uit de Eerste Wereldoorlog, die voor een meditatief moment zorgt: dit was echt. De wreedheid, de gekte, het is niet door Dorison verzonnen.

Peter Breedveld

Iron Man in de loopgraven

Opvangcrisis escaleert wéér

'Klimaatverandering vraagt om populisme'

Filosoof Chris Julien

Opvangcrisis dreigt weer te escaleren in Nederland

Verhaal van de week

Op de cover van Men’s Health

Teun van de Keuken

Westelijke Jordaanoever

Beeldreportage

Interview met Molly Crabapple

Over anti-zionisme

Het kabinet offert welvaart op voor productiviteit

Hans against the machine

Nog eentje dan!

Column Amber Wiznitzer

Queer Amsterdam, de roze stad

Cultuurtips