Interview
Op de rode loper wil hij nog wel eens verschijnen in een smoking, maar dan wel vaak met een scheefzittend strikje. De rest van de tijd is zijn vaste outfit: jeans en een T-shirt. En het grijze drie-dagen-baardje. En zijn haar door de war.
&#8216;Ik heb geen computer, nee. Ik gebruik nooit e-mail,&#8217; vertelt Luc Besson ter vervolmaking van zijn imago. &#8216;Als regisseur wil ik me voeden met het leven. Stel, ik krijg een e-mail van een medewerker: &#8220;Je meeting is vrijdagmiddag.&#8221; Wat leer ik daarvan? Niks. Maar als die medewerker langskomt om dat te vertellen, dan zie ik bijvoorbeeld dat ze haar haren heeft laten knippen. Dat zeg ik dan. Dan vertelt ze dat haar verkering uit is en dat ze het daarom geknipt heeft. Dat doen vrouwen, hun haar laten knippen na een relatiebreuk. Ik leer daar zoveel meer van, van dat soort ontmoetingen. Ik heb dat nodig. Een e-mail geeft me informatie, maar het leven leert me iets.&#8217;
De tegenwerping dat een webloos leven alleen maar een luxe is die hij zich kan veroorloven dankzij een staf die is uitgerust met iPhones, computers en e-mail, laat hem lachen.
&#8216;Misschien heb je gelijk. Maar ik schrijf mijn scripts ook allemaal met de hand. Ik heb van die kleine vieze boekjes, met stukjes papier.&#8217;
Luc Besson (52) geldt al sinds jaar en dag als de meest &#8216;Hollywoodachtige&#8217; regisseur en filmmaker in het hedendaagse Frankrijk. Hij produceert geen ellenlange Franse dialogen of filosofische bespiegelingen, maar scènes van woeste auto-achter­volgingen en schietpartijen. Hij maakt actiefilms voor een groot publiek (zoals de Taxi- en de Transporter-series) en richtte zijn eigen productie- en distributiebedrijf EuropaCorp op. Dat is &#8211; Hollywood! &#8211; ook nog aan de beurs genoteerd. &#8216;Films maken is ook gewoon een industrietak,&#8217; zei hij er zelf ooit over tot grote ergernis van veel van zijn Franse collega&#8217;s.
Mijn honden
&#8216;Ik ben niet beïnvloed door Franse regisseurs. Wie grote invloed op mij hebben, zijn mijn moeder, mijn honden, de bomen buiten en mijn kinderen. Het leven is mijn inspiratiebron. Ik hoor wel eens jonge regisseurs zeggen: &#8220;Ken je Bullet nog? Zo wil ik het ook doen.&#8221; Maar Bullet is al gemaakt! Ga iets nieuws doen! En als je dat niet kan, zoek dan ander werk. Picasso schilderde een neus op de plaats van een oor. Dat was een schandaal. Iedereen zei: &#8220;Hoe kan dat?&#8221; Nou, dat kan hij omdat hij een fucking artist is. Dat is ons werk: neuzen schilderen waar oren zitten.&#8217;
In zijn nieuwste film speelt ex-Bondgirl Michelle Yeoh de Birmese verzetsheld Aung San Suu Kyi. Yeoh kon zelf een bezoek brengen aan Suu Kyi, Besson maakte illegaal opnames in het land. De rest van de film werd opgenomen in Thailand.
&#8216;We zijn met drie teams clandestien naar Birma gegaan om te filmen: één uit Bangkok, één uit India en ik uit Parijs. We zaten allemaal in verschillende hotels, hadden geen contact met elkaar. Van tevoren hadden we Rangoon in kaart gebracht en verdeeld: de één moest dit filmen, de ander dat. Het voelde als een geheime commandoactie. Ik ging zelf als toerist, met een bloemetjeshemd en een 5D-camera. Een militair verkleed als gids begeleidde me. Ik liep dan de hele tijd rond te kijken, als een echte Fransman: &#8220;Ooh, mooi dat daar, kan ik een foto maken?&#8221; Die gids wist niet dat ik met die camera filmde.&#8217;
Het resultaat is een film over het leven van een vrouw, maar dit keer geen gewelddadige, zoals eerdere films van Besson: Nikita met Anne Parillaud, Léon met de nog jonge Natalie Portman of Jeanne d&#8217;Arc met Milla Jovovich.&#8217;Aung San Suu Kyi is ook enorm goed bewapend!&#8217; zegt Besson. &#8216;Ze heeft het sterkste wapen in handen dat bestaat: liefde. In de pers wordt ze wel de stalen orchidee genoemd. Alsof ze hard is. Maar dat is onze westerse manier van denken: wij denken dat je heel sterk moet zijn om zoiets als wat zij heeft meegemaakt te overleven. Maar sterk zijn is niet genoeg. De liefde voor haar land én de liefde van haar vader, haar man, haar kinderen: dat heeft haar er door geholpen. Ik wilde te weten komen hoe ze is geworden wie ze is. Wat drijft haar? En de kwaliteit van de liefde die haar man haar gaf, is essentieel. Daarom is The Lady óók een love story geworden.&#8217;Besson noemt The Lady een zwaar project, door de lange voorbereiding en het filmen in Thailand. &#8216;Ik heb twee jaar aan de film gewerkt! Dus mijn volgende film wordt absoluut iets in een lichter genre. Grappiger ook.&#8217;

Frank Renout

‘Ik wilde weten wat haar drijft’

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips