Het Verhaal Van
‘Als bladenmaker beschouw ik mezelf als redelijk mislukt, ondanks de vele tijdschriften die ik heb bedacht of opgericht. Mijn droom was een gerenommeerd journalist te worden. Op mijn achttiende begon ik Beatbox, daarna volgden Hitweek, Candy, Rits, Aktueel, Weekend, De Dag, A’dam Zondag, De Nieuwe, Showtime, Talkradio Krant en Internet Hotspots. Ik kijk met plezier maar niet met trots terug op mijn omzwervingen door het medialandschap.
Sinds 2001 maak ik maandblad Foxy, een Playboy voor de gewone man, zeg maar. Mijn instelling is altijd geweest: als ik een markt zie, dan wil ik daar een blad voor maken. Het onderwerp doet er nauwelijks toe, als er maar een publiek voor is. Hitweek was in 1965 het blad van de poprevolutie, Candy werd in 1968 het vlaggenschip van de seksuele revolutie. Ik ben nu bezig om mijn eigen persgeschiedenis op te schrijven voor een boek dat op z’n minst een boeiend tijdsbeeld zal opleveren.
Van alle periodieken waar ik verantwoordelijk voor was, kreeg Candy de grootste impact op mijn persoonlijke leven. In principe is het mogelijk om een blad over postzegels te maken zonder zelf verzamelaar te zijn, maar als je een seksblad redigeert, moet je ervan uitgaan dat dit consequenties voor je karakter en gedrag zal hebben. Toen we met Candy begonnen, was ik even gefrustreerd, preuts, verlegen en nieuwsgierig als onze lezers. Uiteindelijk bleek die combinatie van eigenschappen een ideale drijfveer te zijn voor het samenstellen van een seksblad. Het ging mis toen het succes mij naar het hoofd begon te stijgen. Van de eerste twee nummers van Candy hadden we twee- à drieduizend exemplaren verkocht. Bij nummer drie greep justitie in omdat we als hoofdprijs van onze winterpuzzel een weekend met een levend fotomodel hadden uitgeloofd. Dat zou in strijd zijn met de loterijwet, maar alles wees erop dat het de rechterlijke macht vooral dwars zat dat we de goede zeden aan onze laars lapten. Twee dagen zat ik vast op het politiebureau. De hele oplage werd in beslag genomen, winkeliers die het waagden om het verspreidingsverbod te negeren, werden vervolgd. We waren de officier van justitie buitengewoon dankbaar voor zijn actie, want dankzij alle publiciteit schoten we door naar de honderdtwintigduizend exemplaren per maand.
Ik was begin twintig, verdiende waanzinnig veel geld en ging me gedragen op een manier die, dacht ik, bij een seksbaron hoorde. Mijn vrouw was zestien toen we trouwden. Ze vond het maar niks dat ik de ganse dag met mijn neus in de seksboekjes zat. Ons gezinnetje bewoonde een statig pand in Haarlem, maar daarnaast had ik in Amsterdam een geheim optrekje aan het Rokin waar ik afsprak met mijn maîtresse. Toen mijn dubbelleven uitkwam, kostte me dat mijn huwelijk. Ik had het leven nagebootst, droeg middeleeuwse kostuums, zwaaide met een wandelstok, overnachtte in de duurste hotelsuite van Parijs en reed in een rare auto rond. Toen ik met het echte leven werd geconfronteerd, stortte dat kaartenhuis in elkaar. Binnen de kortste tijd liep ik bij de psychiater en slikte pillen. Na vijf jaar heb ik Candy verkocht. Tijd voor iets anders, vond ik.’
Karper met twee koppen
‘Elk nieuw blad dat ik lanceerde had zijn eigen charme, maar zelden zat ik zo vaak en zo hard achter mijn bureau te schateren als in de periode tussen 1991 en 1994 toen we De Nieuwe maakten, een ogenschijnlijk journalistieke tabloid met vette koppen, bizarre foto’s en de meest onwaarschijnlijke verhalen. De toonzetting was schreeuwerig en opgewonden. De meeste lezers hadden in de gaten dat het allemaal onzin was, maar toch kwamen er regelmatig reacties waaruit bleek dat niet iedereen de humor doorzag. De IJmuider Courant verifieerde bij het ministerie van Visserij ons bericht over een karper met twee koppen. Bestaat niet, zei het ministerie, waarop de krant als primeur bracht dat De Nieuwe op een onwaarheid was betrapt. De foto is het bewijs, hield ik stug vol, foto’s liegen niet. We onthulden dat een katholieke geestelijke had uitgerekend dat de hemel vol zat. Er kon niemand meer bij, voortaan zou iedereen na zijn dood linea recta naar de hel gaan. Een gelovige vrouw uit Vlaanderen belde me vertwijfeld op. Was er echt geen hoop voor haar pas overleden moeder die altijd een vroom leven had geleid? Voor één keer dacht ik niet aan mijn imago. Ik adviseerde haar om De Nieuwe met een korreltje zout te nemen; niet alles wat we schreven, was gecheckt.
Een commerciële klapper is dat blad nooit geworden. Na verloop van tijd ging de lol eraf, het was niet gelukt om het grote publiek te bereiken dat me voor ogen stond. Vervolgens werd ik bij de VNU aangenomen als hoofdredacteur van Story, maar de redactie zag mij niet zitten en binnen een jaar was ik bij dat concern vertrokken. Ik heb werkelijk van alles gedaan in mijn leven. Ik ben hoofdredacteur van het stripblad Tom en Jerry geweest, maar ontfermde me ook over de restyling van Mijn Geheim.’
Niet meer verliefd
‘Dat ik nu alweer twaalf jaar Foxy maak, zou de indruk kunnen wekken dat ik buitensporig in seks ben geïnteresseerd. Het tegendeel is waar. Ik ben niet bang voor seks, maar ik word er evenmin door gefascineerd. Ik zal bijvoorbeeld nooit naar een pornofilm kijken. Ik leid al jaren een celibatair bestaan, ik kan heel goed tegen alleen-zijn. Mijn laatste serieuze relatie eindigde in 1988 op de psychiatrisch-neurologische afdeling van het marinehospitaal in Overveen. Tot die tijd wist ik niet dat er fatale vrouwen bestaan die een man geestelijk te gronde kunnen richten. Ze was zo ziekelijk jaloers dat ze eiste dat ik het contact met mijn dochter en mijn moeder zou verbreken opdat mijn liefde uitsluitend naar haar uit zou gaan. Ik schaam me er nog steeds hevig voor dat ik in die gekkigheid ben meegegaan. Sterker nog: ik begon haar ook te controleren. Van minuut tot minuut wilde ik weten waar ze uithing. We maakten elkaar kapot. Ik was zowel emotioneel als seksueel zo aan deze mooie vrouw verslaafd geraakt dat ik niet meer zonder haar kon. Uiteindelijk heb ik me vrijwillig laten opnemen. In het marinehospitaal kwam ik weer tot mezelf. De diagnose was: zware depressie. Toen ik me voldoende hersteld voelde om naar huis te gaan, ontwaarde ik aan het einde van de mistige oprijlaan een silhouet dat me bij het hek stond op te wachten. Dat was zij. Ze wist dat ik ontslagen zou worden en wilde met me mee. Ik ben er weer bovenop gekomen door hoofdredacteur van het huis-aan-huisblad Zondag A’dam te worden. Dat bleek een heilzame therapie, al is ze me nog wel eens onverwachts op mijn werk komen opzoeken. Op een ochtend merkte ik dat ik wakker werd en niet meer als eerste aan haar dacht. Ik voelde me letterlijk vrij en dat gaf zo’n gelukzalig gevoel, dat ik dacht: ik word niet meer verliefd, voor mij geen relatie of avontuurtjes meer.’
Feminisme
‘Het klinkt misschien gek uit de mond van de maker van een seksblad, maar ik vind de seksualisering van de maatschappij geen prettige ontwikkeling. Ik herinner me hoe ik als veertienjarige eropuit trok om seks te ontdekken. Ik wist dat het bestond, maar ik kon me daar pas een voorstelling van maken nadat ik de tram naar de Dam had genomen en een wandeling door de hoerenbuurt had gemaakt. Zo’n zoektocht is belangrijk voor je karaktervorming. Tegenwoordig krijgen jonge kinderen via internet en televisie seks met bakken over zich uitgestort. De fantasie wordt niet meer geprikkeld. Prostitutie is een walgelijk bedrijf geworden. Mannen verliezen hun baan omdat ze onder werktijd op pornosites zitten. Dat taboe op seks was achteraf zo slecht nog niet.
Foxy is een ander verhaal. We richten ons met dat blad op volwassenen die weten wat ze doen. Op de KamaSutra-beurs, waar we altijd met een grote stand present zijn, verbaas ik me steeds weer over het gemak waarmee stelletjes uit de kleren gaan en ten overstaan van honderden bezoekers met elkaar de liefde bedrijven. Ze tekenen een contractje waarin staat dat de foto’s mogen worden afgedrukt in Foxy. Ze krijgen daar niet voor betaald, de beloning bestaat uit publicatie van de foto’s in het blad. Ik heb soms de indruk dat ze van ons de aandacht krijgen die in het normale leven niet voor ze is weggelegd. Vanaf het moment dat wij ze letterlijk in de schijnwerpers zetten, zie je ze heel sexy worden. Wie Foxy doorbladert, komt alleen maar foto’s van stralende, blije mensen tegen.
Ik plaats daar trouwens wel kanttekeningen bij. In het komende nummer schrijf ik over de actie die justitie in de jaren zestig tegen een blad als Candy ondernam. Wat heeft de fatsoensrakkerij van toen uiteindelijk opgeleverd? Dat meiden tegenwoordig in hun blote kont kunnen rondhuppelen op een erotische lifestylebeurs. Laten we niet vergeten dat aan die bevrijding een strijd vooraf is gegaan van een maatschappelijke beweging waar ook het feminisme deel van uitmaakte, schrijf ik in Foxy. Op die manier probeer ik voor wat tegenwicht te zorgen.’
Nee
Vrij Nederland tekent elke week een bijzonder levensverhaal op. Suggesties voor deze rubriek zijn welkom: hetverhaalvan@vn.nl

Rudie Kagie

Het Verhaal Van De Gelouterde bladenmaker

Opvangcrisis escaleert wéér

'Klimaatverandering vraagt om populisme'

Filosoof Chris Julien

Opvangcrisis dreigt weer te escaleren in Nederland

Verhaal van de week

Op de cover van Men’s Health

Teun van de Keuken

Westelijke Jordaanoever

Beeldreportage

Interview met Molly Crabapple

Over anti-zionisme

Het kabinet offert welvaart op voor productiviteit

Hans against the machine

Nog eentje dan!

Column Amber Wiznitzer

Queer Amsterdam, de roze stad

Cultuurtips