Gastcolumn
Buitenlanders begrijpen weinig of niks van het politieke leven in België. Op het eerste gezicht lijkt dat dan ook een zootje van jewelste, hoewel het in wezen zeer simpel in elkaar steekt. Om te beginnen is België een constitutionele monarchie, dat wil zeggen dat de koning aan het hoofd van het land staat. Het is al vijftien jaar de goeie ouwe baas Albert de Tweede, die echter op 1 mei 2010 troonsafstand zal doen, ten voordele van zijn dochter Astrid, een leuke blondine met een koppel forse memmen, en aldus zeer geliefd bij haar volk.
Natuurlijk is de job van koning of koningin een showbaantje, want de koning heeft niks te zeggen. Welnee, alle macht ligt bij het parlement, dat bestaat uit de kamer en de senaat. Het parlement houdt in de gaten wat de regering uitvoert. Nu zeg ik wel regering in het enkelvoud, maar het feit wil dat wij in België vijf regeringen hebben, te weten de federale regering, de Vlaamse regering, de Waalse regering, de Brusselse regering en de regering van het Duitstalige gebied. Dat is niet zo ingewikkeld als het klinkt. Elk van die deelregeringen houdt zich bezig met haar eigen regio, en als dat niet lukt, grijpt de overkoepelende, federale regering in. Aan het hoofd van de federale regering staat de premier (eerste minister) en aan het hoofd van de deelregeringen een minister-president. Zo moeilijk is dat toch allemaal niet?
&#8216;Ja maar,&#8217; zeggen buitenlanders dan, &#8216;er is altijd sprake van communautair gedoe. Wat is dat precies?&#8217; Nou, het woord zegt het al. De Vlamingen kunnen de Walen niet uitstaan en de Walen de Vlamingen niet en de Brusselaars kunnen niemand uitstaan en het Duitstalige gebied moet zijn bek houden, want dat is maar een zakdoek groot en voor de rest van geen enkele betekenis, zelfs niet op het taalkundige vlak, want het Duits dat ze daar spreken, is een dialect om op te schieten.
De wederzijdse haat tussen Vlamingen, Walen en Brusselaars zorgt voor rare dingen zoals de kwestie &#8216;Brussel/Halle/Vilvoorde&#8217;, die maar niet opgelost geraakt. Wat is daar aan de hand? Welnu, in de kieskring Brussel/Halle/Vilvoorde willen Vlamingen niet dat men daar in het Frans kan stemmen en vice versa, en Franstalige kandidaten worden daar op straat uitgejouwd, beledigd en met modder besmeurd. Voor de Vlaamstalige kandidaten precies hetzelfde. De politici in België zoeken al jaren naar een oplossing zonder die te vinden, terwijl het volgens mij een fluitje van een cent is: Brussel/Halle/Vilvoorde moet voor honderd procent een Vlaamse kieskring worden en de Franstaligen moeten dan maar verhuizen, over de taalgrens heen, naar steden zoals Charleroi, Namur en Liège, die eentalig Frans zijn en waar je voor Franstalige kandidaten kunt stemmen tot je een ons weegt.
Eveneens een vraag die wel eens wordt opgeworpen, is: zouden Vlaanderen en Wallonië niet beter definitief scheiden en ofwel elk onafhankelijk verderbestaan ofwel Vlaanderen als onderdeel van Nederland en Wallonië als onderdeel van Frankrijk? Eerlijk gezegd vind ikzelf dat een prima idee. Het zou mij, en vele andere Vlamingen, wel aanstaan om Nederlander te zijn. Zijn Nederlanders niet immers de leukste mensen van Europa, en dan zeker de Brabanders en de Limburgers, die eigenlijk halve Belgen zijn?
Hoe dan ook, de communautaire problematiek verscheurt België en als daar niet snel wat aan gedaan wordt zou er wel eens een burgeroorlog kunnen van komen. Dat mag je je toch niet voorstellen? Het anders zo vreedzame België ten prooi aan vernietiging, bommen en granaten?
Mocht die oorlog er komen, Vlaanderen zou natuurlijk winnen, want wij zijn niet alleen met meer dan de Walen, we hebben ook driekwart van het wapenarsenaal in handen en we zouden de steun hebben van koningin Astrid, die, hoewel ze thuis Frans spreekt, vooral sympathie heeft voor de Vlamingen, met als bewijs dat ze van mij, de Vlaamse schrijver Herman Brusselmans, al meer dan twintig boeken heeft gelezen, zoals ze me eens toefluisterde op een feestje, waarop ik was uitgenodigd vanwege mijn verdiensten voor de Vlaamse cultuur.
Toch mag ik hopen dat de oorlog er niet komt en dat de Vlamingen en de Walen, om nog te zwijgen van de Brusselaars, verder als vrienden doorgaan waarmee ze al eeuwen bezig zijn, dus met niks bijzonders. Ik heb wat betreft het samenhouden van het land veel fiducie in onze huidige premier, Herman Van Rompuy, een minzame doch zeer intelligente man, tevens enorm belezen omdat hij al meer dan dertig boeken van mij heeft gedegusteerd. Bovendien is hij perfect tweetalig, ja zelfs drietalig: het Duitse dialect vloeit hem als vanzelf over de lippen.
Ik kan, alles goed en wel beschouwd, de buitenlanders dan ook geruststellen: met België is helemaal niks mis; de politiek kabbelt rustig door; er komt geen oorlog; het eten is lekker; in sommige cafés kun je meer dan zeshonderd bieren proeven; ik ben de beste schrijver van het Nederlandstalige gebied; op het WK in Zuid-Afrika in 2010 gaan we minstens voor de halve finale, en het belangrijkst van alles: over vijftig jaar is België, net als elk land in Europa, geïslamiseerd en zijn we allemaal, zoals de Koran tussen de regels voorspelt, tot in de eeuwigheid uit de problemen.

Herman Brusselmans

Het simpele België

Premierschap gered?

Kabinetscrisis

Verhaal van de Week

Partij voor de bühne

met veiligheid

Obsessie

Roddelpraat

Naaktfoto's

Ik vind iets

Merel Wielaert

Hooggerechtshof

Polen

Wiens schuld is dit?

Debat

Sterke leiders

Hans Against the Machine

oprichter Pussy Riot

Interview