Na zijn bezoek aan ‘ufo-stad’ Sedona schrijft Grunberg een brief aan haar inwoners

Van Arnon, niemands apostel, aan alle heiligen en ook aan hen die minder heilig zijn, aan hen die bezig zijn ten onder te gaan, vrede zij met u.
1. ‘We konden uitstekend overweg met God, zolang we temidden van voorname angsten leefden,’ schrijft Cioran. ‘Toen andere angsten, smeriger want dieper, ons begonnen te belagen, hadden we een ander referentiesysteem nodig, een andere baas. De Duivel was daar geknipt voor.’
Ik ben naar u gekomen als een kleine duivel, een tovenaar zonder tovenaarskunsten, een assistent van de assistenten, de boodschappenjongen.
Wij hebben geprobeerd God waardig te zijn. Nu gaat het erom, zoals Cioran schrijft, de duivel waardig te zijn. Wie wil weten wie de duivel is, moet eerst de vraag stellen: wie ben ik?

Zou hij weten dat ik de kleinste duivel van de kleine duivels ben?

>2. Ik wil u vertellen over mijn ontmoeting met de genezer Rahelio in een buitenwijk van Sedona, op een middag in de lente. Het weer was prachtig, weer om verliefd te worden, maar ik was al verliefd. Twee vrouwen in de tuin vragen: ‘Voor wie kom je?’ ‘Voor Rahelio,’ antwoord ik.
Ze wijzen me de weg.
Rahelio woont in een tent.
Van tevoren heb ik mijn geboortedatum en geboorteplaats moeten doorgeven.
Binnenin de tent zit Rahelio. Hij slaapt. Ja, zo stel je je een genezer voor. Overal snuisterijen. De genezer zelf is een reeks van snuisterijen, de baard een snuisterij, de hand een snuisterij, de buik een snuisterij.
Hij inhaleert. Zou hij weten dat ik de kleinste duivel van de kleine duivels ben? De duivel die ze vergeten zijn. Ik, die vergeten ben, spreek tot hen die vergeten zijn. Een glazen tafel met daarop nog meer snuisterijen, een groot scherm waarop volgens Rahelio mijn toekomst en mijn verleden te zien zijn.
Kijk naar het scherm, dan ziet u uw toekomst en het verleden.

3. Rahelio’s tent. Een poster met daarop de Tien Geboden van de Indiaan. Moeten wij lachen of moeten wij huilen? De Tien Geboden van de dode Indiaan?
Neem de volledige verantwoordelijkheid voor je daden, staat er. De rest ben ik vergeten.
Rahelio wil weten wat ik doe. ‘Ik ben schrijver,’ zeg ik, want het past niet me bloot te geven als kleine duivel, boodschapper van grotere duivels. De een begint een eigen zaak, de ander een eigen religie. Niet de enige, nooit meer de enige. Concurrentie is het middel én het doel.
Rahelio zegt: ‘Er woont een leeuw in je.’
Rahelio zegt: ‘Er staan grote veranderingen op komst. Maar word niet hooghartig.’
Dan is er de contante betaling.
Welke God u ook dient, welke duivel u ook waardig probeert te zijn, wij allen bevinden ons in de tunnel van de contante betaling. Dat is niet erg. Het kan gezellig worden in de tunnel. Kaarslicht mag, maar het is geen verplichting.
Stel uzelf de vraag: wat heb ik gedaan om de duivel waardig te zijn?

Ik hou van mezelf, zelfs al kleeft het bloed van de ander nog aan mijn handen.

4. Rahelio steekt een houtje in brand en reinigt mij. Ik moet zeggen: ik hou van mezelf, zelfs als ik faal. Ik hou van mezelf, zelfs als ik anderen teleurstel.
Ik zeg alles wat Rahelio wil dat ik zeg, dat is genezing.
Waarom niet ook zeggen: ik hou van mezelf, zelfs als ik een spoor van vernietiging nalaat. Ik hou van mezelf, zelfs al kleeft het bloed van de ander nog aan mijn handen. Ik hou van mezelf, zelfs al heb ik het moordwapen nog in mijn hand
Rahelio zegt: ‘Ik had een vriendin toen ik jong was, maar zij was jaloers en heeft me naar beneden gehaald.’ De jaloezie zal over ons en de onzen komen, maar vanaf nu wijzen wij niet meer de schuldige aan voor onze val.
Wij zeggen: wij zijn gevallen om de duivel waardig te zijn.

5. Een vrouw komt binnen en zegt: ‘Ik had een afspraak.’
Rahelio stelt: ‘Kom later terug.’
Zij gaat en als zij verdwenen is, zegt Rahelio: ‘Ik ben allergisch voor haar parfum.’
Zo gaat dat.
Ik vat de beschaving voor u in drie zinnen samen: achter de vriendelijkheid gaat allergie schuil. Maar zeg nooit: vriendelijkheid is een dun vernis. De vriendelijkheid is een dikke, duivelse suikerlaag.
Vat nu uw eigen leven in drie zinnen samen. De kleine duivels zijn snel verveeld en de grote duivels al helemaal.

Hoed u voor de rituelen die niet meer lachwekkend zijn.

6. Nog even terug naar Cioran: ‘Elk werk keert zich tegen zijn maker. Het gedicht vermorzelt de dichter.’ Geen wonder dat de religie God vermorzeld heeft en dat het humanisme de mens gesloopt heeft.
Leven is missen.
Wat gaan we missen? Ik vat het in drie woorden samen: God, liefde, kind.
Ik geef u nog drie woorden om te missen: vlees, jeugd, geld.
Maar er zijn geen schuldigen meer.
Wij zijn gevallen om de duivel te eren.

7. Zet uw tent op en noem hem Rahelio’s tent.
Het scherm: de toekomst en het verleden.
Overal snuisterijen en lachwekkende rituelen.
Hoed u voor de rituelen die niet meer lachwekkend zijn.
Leg eens uit wat die nieuwe religie van je is terwijl je op één been staat: hoed u voor de rituelen die niet meer lachwekkend zijn.