The Humping Pact
Een erectie krijgen ze er niet van, maar ze voelen wel een bepaalde erotische spanning wanneer ze bezig zijn. ‘Gebouwen lijken op het eerste gezicht levenloos, maar ze communiceren wel degelijk. Hoe wij ons lichaam bewegen is voor een groot deel gebaseerd op hoe die gebouwen in elkaar steken. Waar zijn golvende vormen te bekennen, waar zitten hoeken?’
De Rus Dmitry Paranyushkin en zijn Spaanse partner Diego Agulló ‘humpen’ gebouwen. Twee jaar geleden begonnen ze samen The Humping Pact, een fotografie- en filmproject waarbij ze hun naakte lichamen tegen gebouwen aan kletsen, alsof ze aan het vrijen zijn met die gebouwen. Het maken van de beelden is arbeidsintensief. Om en om nemen ze een positie in op, naast of tegen een gebouw, ze filmen een standje, en vervolgens bewerken ze de beelden digitaal door tientallen lagen film over elkaar heen te plakken. Resul­taat: honderd humpende mannen op een dak. Of in een kolenmijn. Of op een monument.
Vrij Nederland sprak met Dmitry. Dat kon pas laat in de middag, want het duo werkt ’s nachts en slaapt overdag. De kans om betrapt te worden is ’s nachts kleiner. Dmitry: ‘We filmen al onze posities binnen twee uur, bij voorkeur aan het einde van de nacht, begin van de dag. Op dat tijdstip is er al wel zonlicht, maar nog geen publiek. Voor de politie hoeven we niet te vrezen, die arriveert altijd te laat. Wel hebben we een keer half naakt door Brussel gerend, achterna gezeten door een groep zigeuners. Ze hadden eerst twintig minuten vanaf een afstand toe staan kijken, en toen begon er opeens eentje te roepen dat we weg moest wezen. “Stel je voor dat onze moeders of dochters dit zouden zien!” Toen we twaalf grote zigeunermannen op ons af zagen stormen, zijn we toch maar gaan rennen.’
Een bepaalde teleurstelling
Het doel van The Humping Pact is niet in een paar woorden te vatten; Dmitry en Diego zijn dat evenmin. Je mag ze artiest noemen, ondernemer, pornograaf of kunstenaar, maar dat zou het project tekort doen, zeggen ze. Het gaat ze om bewustmaking en entertainment. En hoewel hun werk omstreden is, doen ze het niet om te shockeren. ‘Je stelt je ontzettend kwetsbaar op door iets naakt te benaderen. Het humpen zal op sommigen overkomen als obsceen, maar de beweging wordt gemaakt uit liefde. We doen er niemand kwaad mee, en het zet mensen aan het denken.’
Uiteindelijk is het pact gesloten om de ziel van gebouwen weer tot leven te wekken. ‘Door het levende, het vleselijke, te combineren met iets dat koud, hard en statisch is, creëren we een contrast dat mensen dwingt het gebouw op een nieuwe manier te bekijken. Onze bedoeling is om de verantwoordelijken voor zo’n aftands gebouw of locatie nieuwe inspiratie te geven. Kort gezegd: kijk nou wat er allemaal mogelijk is met deze locatie, wek hem weer tot leven! Niet dat ze seks moeten gaan hebben met die gebouwen, maar wel dat ze beseffen dat het gebouw niet verloren mag gaan. De gebouwen die we uitzoeken verschillen erg, maar allemaal worden ze gekenmerkt door vergane glorie. Een plaats met historie, waar een bepaalde teleurstelling in de lucht hangt over wat het was, wat het is geworden, maar vooral wat geweest had kúnnen zijn. Daarom was onze eerste locatie een verlaten kolenmijn in Essen, waar ooit honderden mannen elke dag bloed, zweet en tranen lieten om anderen van energie te kunnen voorzien. Die energie hangt daar nog steeds, maar omdat die niet meer “nodig” is, gaat al die magie verloren. Dat is toch zonde?’
Duinen humpen
Zo’n zestig gebouwen werden bereden door het duo. Na de kolenmijn volgden onder meer het Justitie­paleis van Brussel, de ruïnes van een oude Sovjet-basis in Letland, een stuwdam in de Dolomieten en onlangs de tv-toren in Berlijn. Een paar uur hingen ze voor die shoot op tweehonderd meter boven de grond. Naakt, hun lichamen slechts bevestigd aan de toren door een harnas met een magneet eraan.
Dmitry ziet zichzelf niet als exhibitionist. ‘Een exhibitionist beleeft er plezier aan om mensen zijn “verboden” lichaamsdeel te laten zien. In onze filosofie is niks verboden. De penis is het allermooiste lichaamsdeel dat je hebt, als man. Het verzorgt genot én kan reproduceren. Ik kan me geen nuttiger combinatie bedenken. Natuurlijk heb ik weleens gedacht bij aanvang van een expositie: nu gaat iedereen mijn piemel zien… Maar dat is maar een klein stemmetje in mijn achterhoofd, uiteindelijk is het toch onderdeel van onze kunst.’
De mannen, met een academische achtergrond in respectievelijk economie en filosofie, hebben ook ander werk. Diego geeft lezingen, Dmitry heeft internetbedrijfjes. Ze financieren dit project grotendeels via mensen die een geschikt gebouw in hun omgeving hebben en geld schenken om hen erheen te laten reizen. Nu is hun werk te zien in Frank­furt. Een project in Neder­land ziet Dmitry wel zitten. ‘Jullie hebben van die enorm lange duinen: door de mens gefabriceerde bescherming tegen de natuur, gemaakt uit andere natuur. Fascine­rend. We gaan in de nabije toekomst ongetwijfeld wat Hollandse duinen humpen.’

Vera Mulder

Gebouwenrijders

Nie wieder is nu

Meebuigen is zinloos

Verhaal van de Week

Van burgerverzet tot dictators

Social media als geheim wapen 

Klimaat, klimaat, klimaat!

Teun van de Keuken

Wat gebeurt er nu>

Europa na de AfD

Weg met de model-minderheid

Interview Pete Wu

Sport wordt almaar duurder

Hans Against the Machine

Schieten en huilen in Israël

Cultuurtip

Staken is winnen

Debat op Dinsdag