Ik zwem graag. Het heeft iets geruststellends: het water, het heen en weer bewegen, de regelmaat. Na afloop altijd hetzelfde ritueel: douchen, afdrogen, aankleden en dan – elke zwemmer is er bekend mee – de voeten die nog net te vochtig zijn om soepel door de broekspijp te glijden. Ik stond altijd te trekken aan de stof terwijl ik mijn balans probeerde te houden op één been. Tot ik iemand het anders zag doen. Eerst sokken aantrekken.