Nieuws!
Het VARA-programma De ombudsman ging afgelopen vrijdag over vingerafdrukken. Voor een nieuw paspoort worden tegenwoordig je vingerafdrukken gescand, want dat moet van Europa. Wat niet hoeft van Europa, maar wat Nederland wel graag wil, is het opslaan van al die afdrukken in een centrale database. Die database zou ook toegankelijk moeten zijn voor justitie, zodat het makkelijker wordt om boeven op te sporen, maar zodat het ook kan gebeuren dat iemand die nooit met de politie in aanraking is geweest opeens verdacht wordt van een misdrijf op een plek waar hij nooit is geweest. Bovendien is het niet ondenkbaar dat zo&#8217;n database op een dag wordt gehackt door cybercriminelen, waarna de vingerafdruk (in het beste geval) definitief kan worden afgeschreven als identificatiemiddel.
Nieuwssite Nu.nl heeft het ministerie van Binnenlandse Zaken naar aanleiding van deze uitzending om commentaar gevraagd. Maar volgens Vincent van Steen, woordvoerder van het ministerie, is het veel te vroeg om over dergelijke risico&#8217;s te speculeren. &#8216;De database is er immers nog helemaal niet, het is nog slechts een voornemen.&#8217;
Dat argument begint echt een klassieker te worden.
Politici, advocaten, voetballers en andere belangrijke mensen zijn tijdens interviews vaak voornamelijk bezig om geen antwoord te geven. Dat is jammer voor journalisten en voor de kijkers thuis, maar meestal hebben de geïnterviewden goede redenen om niks te willen zeggen. Ze zouden de onderhandelingen kunnen compliceren, het belang van hun cliënt kunnen schaden, een deal met een topclub kunnen torpederen, et cetera.
Maar het gekke is, en dat komt natuurlijk mede doordat journalisten zo bedreven zijn in het blootleggen en uitzuigen van die pijnlijke informatiebulten, dat geïnterviewden het vaak niet laten bij &#8216;geen commentaar&#8217; of &#8216;ik mag niks zeggen&#8217;: zij voelen zich in veel gevallen gedwongen om er een verhaaltje van te maken, of om te liegen over de echte reden waarom ze niks willen zeggen.
Sommige smoesjes stuiten daarbij op meer weerstand dan andere: &#8216;Ik ben mijn stem kwijt&#8217; wordt bijvoorbeeld niet geaccepteerd, net zo min als: &#8216;Ik wil het liever over mijn boek hebben&#8217;. Maar andere varianten, zoals: &#8216;Dit is nu niet relevant&#8217;, lijken bij journalisten en kijkers aanzienlijk minder razernij op te wekken. De populairste verschijningsvorm van die laatste formule wordt in het voorbeeld hierboven gebruikt: &#8216;Het is nog slechts een plannetje, dus u kunt er nu geen kritiek op uiten.&#8217; Het is dezelfde mantra die klonk rond de zorgen van CDA&#8217;ers tijdens de kabinetsformatie: &#8216;Laten we nu eerst even het akkoord afwachten.&#8217;
En dat wordt dus zomaar geaccepteerd. De volstrekt idiote stelling dat kritiek of bezorgdheid in een vroeg stadium onzinnig is, dat je dus pas mag protesteren als het te laat is, kan momenteel prima als smoes worden gebruikt &#8211; zonder dat iedereen kwaad wordt of in schaterlachen uitbarst!
Zeer raadselachtig. En kwalijk. Maar zolang het werkt, kun je de mensen die ervan profiteren moeilijk ongelijk geven.

Jonathan van het Reve

Eerst maar eens afwachten

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips