Mistnetten die water vangen: dat waanzinnige idee is uitgewerkt tot een uitstekende methode om in droge gebieden voor drinkwater en irrigatie te zorgen. ‘De omstandigheden in Lima zijn ideaal.’

Het zijn drie jeugdvrienden uit Haarlem, Daniel Meeboer (25), Neal Willard (25) en Guido Martin (24). Ze kennen elkaar van de lagere school en van de tennisclub. In Peru zijn ze inmiddels nationale beroemdheden dankzij hun mistnetten. Het idee begon toen Meeboer en Willard in 2011 een rondreis maakten in het Zuid-Amerikaanse land. Ze zagen hoe de hoofdstad Lima elke ochtend in dichte mist was gehuld die opkomt vanuit de Grote Oceaan. En ze bekeken een BBC-documentaire waarin te zien was hoe uit die mist water werd gewonnen. Heel simpel, door een net te plaatsen en het water dat neerslaat vervolgens op te vangen. Dat water is hard nodig in een stad waar jaarlijks maar 40 millimeter regen valt (in Nederland is dat meer dan 800 millimeter). Mooi bedacht, vonden ze, maar wel erg houtje-touwtje, dat kon veel beter.

Terug in Nederland belden ze hun vriend Martin, student architectuur aan de Technische Universiteit Delft. Kon hij niet een plannetje bedenken om de waterwinning met mistnetten te optimaliseren? Martin ging op zoek naar de beste netten, de beste ophangsystemen, knobbelde uit hoe het water het beste via een slang naar een container kon worden geleid. Met deze mistnetten 2.0 togen ze opnieuw naar Peru waar ze in de hooglandwoestijn bij de stad Tacna een proefproject opstartten. De resultaten waren verbluffend. Water is voor de bevolking in dit extreem droge gebied van het grootste belang. Veel huishoudens zijn niet aangesloten op het waterleidingnet. Met de mistnetten kwam drinkwater beschikbaar, maar konden in de woestijn ook groenten, kruiden en bloemen worden geteeld.

Nu is het tijd voor het grote werk. Dankzij verschillende fondsen en een bijdrage van het bedrijf Vitamine&Zo gaan Meeboer en Willard opnieuw naar Peru om tachtig netten te plaatsen in de sloppenwijk Villa Maria del Triunfo. In de uitgestrekte wijk, die tegen de berghellingen is aangeplakt, wonen 400.000 mensen. Er is een groot gebrek aan schoon water; slechts een op de vijf gezinnen is aangesloten op een waterleiding. De andere bewoners zijn aangewezen op de aanvoer van schoon water met tankwagens. Dat water kost het tienvoudige van leidingwater, een enorme kostenpost voor mensen die het toch al niet breed hebben. ‘We zijn al een aantal keren in de wijk geweest om met mensen te praten en een plan op te stellen. Net als in Tacna willen we ook hier groenten en bloemen gaan kweken,’ zegt Neal Willard. ‘De omstandigheden in Lima zijn ideaal voor de mistnetten. We verwachten per net dagelijks 100 liter water te kunnen winnen, op goede dagen kan dat zelfs oplopen toe 200 liter. We beginnen met 80 netten, maar we hopen de komende vijf jaar in totaal 800 netten te kunnen plaatsen.’

Over vijf jaar hopen de drie jonge ondernemers dat er in Latijns-Amerika maar ook in landen als Nepal en Somalië projecten met mistnetten zijn opgestart. Nee, dat hoeven ze niet allemaal zelf te doen. Het plan is om de technieken voor het winnen van water uit mist open source beschikbaar te maken.

Willard en Meeboer zijn zo enthousiast over het project dat ze hun hbo-studie Small business & Retail management eraan hebben gegeven. ‘We werden opgeleid om ondernemer te worden, en dat waren we eigenlijk al. Met de Creating Water Foundation kunnen we mooie dingen realiseren. Nee, we verdienen er nog geen geld mee, maar dat hoeft ook niet. De ervaring is heel belangrijk en we geven de mensen iets in handen waarmee ze het waterprobleem kunnen oplossen.’

Beroemd in PeruDaniel Meeboer en Neal Willard van Creating Water.