Nieuws!
Na de verhoren van Hans Jansen en Tom Schalken waren vriend en vijand het erover eens dat advocaat Bram Moszkowicz in bloedvorm stak. Maar toen hij twee dagen later, tijdens het verhoor van Bertus Hendriks, aan de rechtbank vroeg om proces-verbaal tegen Hendriks op te maken wegens meineed en vervolgens, omdat men dit weigerde, ten derde male een verzoek tot wraking deed, werden er al wat wenkbrauwen gefronst. En toen kwam ook nog eens die gênante &#8216;inbelactie&#8217; bij Pauw &#038; Witteman, waarna massale hoon zijn deel was.
Nu had dat inbellen inderdaad iets potsierlijks &#8211; laat die Hendriks even met rust, zou je zeggen &#8211; en de uitspraak van Moszkowicz over Hendriks&#8217; sympathie voor Hamas deed bijna vermoeden dat Moszkowicz een borreltje ophad. Maar het Grote Punt waarmee Pauw, Witteman en Hendriks hem triomfantelijk om de oren probeerden te slaan, namelijk de inconsequentie in de verklaringen van Hans Jansen, was een drogreden waartegen Moszkowicz zich onmogelijk kon verdedigen.
Op zichzelf is het reuze interessant: Jansen heeft vorig jaar in een boek, en ook voor een NOS-camera, ontkend dat Schalken hem op het Vertigo-etentje probeerde te beïnvloeden, maar tijdens zijn verhoren door de rijksrecherche en Moszkowicz liet hij juist optekenen van wel. Was die eerdere uitspraak dan een vergissing? Had Jansen zich onder ede opeens herinnerd dat er wél sprake was van een poging tot beïnvloeden? Het klinkt niet waarschijnlijk.
Deze inconsequentie werd op vrijdagochtend in De Pers blootgelegd door Kustaw Bessems, en nog dezelfde avond ging advocaat Gerard Spong er bij De Wereld Draait Door al mee aan de haal: als een trotse goochelaar toverde Spong het citaat van Jansen te voorschijn, waarna hij suggereerde dat als er iemand in aanmerking kwam voor een proces-verbaal wegens meineed, het Jansen wel was.
Het lijkt er inderdaad sterk op dat de inconsequentie van Jansen groter is dan die van Hendriks, en bovendien belangrijker voor het proces. Maar om Moszkowicz daar verwijten over te maken, zoals tijdens Pauw &#038; Witteman gebeurde, is echt onzinnig.
Want wat verwachten ze nou van hem? Dat hij tegen Jansen ook aangifte van meineed gaat doen? Natuurlijk doet hij dat niet: zijn taak is om Geert Wilders te verdedigen, en het is niet in het belang van Wilders om Hans Jansen uit te schakelen. Het was natuurlijk heel leuk om Moszkowicz zo te confronteren met de leugens van &#8216;zijn&#8217; getuige, maar meer dan een smakelijke jij-bak was het niet.
Moszkowicz kon zich dan ook niet verdedigen: het zou zijn zaak kunnen schaden als hij naar waarheid zou vertellen dat zijn cliënt juist belang heeft bij de leugens van Jansen. In zijn warrige overmoed riep hij dus maar dat het grote verschil erin lag dat Hendriks vandaag onder ede stond en Jansen in oktober niet. Dat slaat natuurlijk nergens op, en toen Hendriks dat duidelijk maakte, begon Moszkowicz in arren moede over diens sympathie voor Palestijnse terroristen, waarna het gesprek snel voorbij was.
Een jij-bak dus, maar buitengewoon effectief en vermakelijk.

Jonathan van het Reve

Een effectieve jij-bak

Groetjes uit Engelen

Nederland breekt in tweeën

Verhaal van de Week

AfD wordt gevaarlijker

Duitsland

De Oranjezomer

Teun van de Keuken

Olie op het vuur

Hans against the machine

Ontsnappen aan onszelf

Essay escapisme

Bestaat 85 jaar

VN-Vluchtelingenverdrag

Oorlog Iran

Versterken het Iraanse regime

Aanvallen van Amerika

Zo raszuiver

Chard van den Berg

Het succes van ‘The Odyssey’

Cultuurstrijd