Dat Shell een misdadige onderneming is, mag geen verrassing meer heten. Het bedrijf werd in 1890 opgericht om de bodemschatten van Sumatra te plunderen. In de jaren tachtig voorzag het politie en leger van het Zuid-Afrikaanse Apartheidsregime van de brandstof die ze nodig hadden om de zwarte bevolking te onderdrukken.

Toen de onderzoeksafdeling van Shell in 1991 vaststelde welke klimaatramp ons te wachten stond als we niet snel zouden stoppen met het verstoken van fossiele brandstoffen, besloot het bedrijf dit in de doofpot te stoppen. Liever dan te investeren in zonnestroom en windparken sluisde het bedrijf miljoenen dollars naar denktanks die de klimaatwetenschap verdacht maken.

Het was pas na de ondertekening van het Klimaatakkoord in Parijs in 2015 dat het bedrijf enigszins in beweging leek te komen. Shell investeerde wat miljarden — een schijntje op de begroting van de oliegigant — in zonne-energie en windparken op zee. Van harte ging dat niet. Het was onder druk van activistische aandeelhouders, rechtszaken en vooral de ambities van overheden dat het bedrijf geleidelijk overstag ging.

Van die groene ambities is weinig meer over. Terwijl door aanhoudende droogte Spaanse, Franse en nu ook Limburgse bossen in de fik staan, en terwijl de boodschappen voor jou en mij de komende maanden weer duurder zullen worden door mislukte oogsten wereldwijd – een direct gevolg van klimaatverandering – kondigde Shell begin juli de verkoop aan van haar Indiase dochter voor zonnestroom. Deze week volgden alle Europese zonne- en windparken.

Shell concentreert zich weer volledig op de winning van olie en gas. En waarom ook niet? Shell heeft dankzij de onzalige oorlog van Trump tegen Iran het op één na beste kwartaal uit zijn geschiedenis achter de rug. Alleen de Russische inval in Oekraïne was nog lucratiever. Dit is geen toeval. Shell heeft zijn geld altijd verdiend over de ruggen van anderen. De formule is simpel. Hoe slechter de toestand in de wereld, hoe hoger de winstmarge van Shell.

Veel prikkels om dit patroon te doorbreken, heeft Shell niet. De politiek laat het bedrijf ongemoeid. Uitspraken van de rechter, zoals in de klimaatzaak die Milieudefensie won van Shell, legt het bedrijf naast zich neer. Vooralsnog zonder consequenties. De klimaatrekening wordt intussen afgeschoven op boeren, kleine ondernemers, huizenbezitters, lokale overheden en sukkels zoals jij en ik.

Dit moet stoppen.

Shell maakt je boodschappen nodeloos duur. Shell veroorzaakt vluchtelingenstromen. Shell is een oorlogsprofiteur, een lijkenpikker bovendien. De top van Shell legt intussen geen enkele morele ambitie aan de dag om ons voor groter onheil te behoeden. Laten we Shell daarom de rug toekeren. En laten we per direct, net als in de jaren tachtig, stoppen met tanken bij deze misdadige onderneming.