Het was mijn 13-jarige zoon die mij in de kerstvakantie aansprak op mijn alcoholgebruik. Het is niet dat ik een heel zware drinker ben, of dat mijn kinderen mij voortdurend dronken zien. Hij wilde gewoon weten waarom ik überhaupt nog alcohol drink, terwijl ik weet dat het ongezond is.

Opvoedkundig leek geen van de eerlijke antwoorden op die vraag verantwoord. En dus zat er niets anders op dan te capituleren voor zijn eis: ik mocht de eerste 100 dagen van het jaar geen druppel drinken.

Mijn zoon kreeg deze week bijval van de Gezondheidsraad. Er is geen veilige ondergrens voor alcoholgebruik, aldus de adviseur van de overheid. Ieder glas dat we drinken is schadelijk. Niet alleen voor onszelf, maar ook voor anderen. Zo is een kwart van de Nederlandse verkeersdoden toe te schrijven aan drank. Jaarlijks melden 65 duizend mensen zich op de spoedeisende hulp met alcoholgerelateerd letsel. Alcohol is een bron van agressie en een trigger voor seksueel geweld. En alcohol leidt tot een sterke verhoging van het risico op zeven soorten kanker.

Wat de Gezondheidsraad betreft, is er dan ook geen twijfel over wat ons te doen staat. We moeten alcoholgebruik sterk ontmoedigen. Met hogere accijnzen. Door het uit de supermarkten te halen. Door het te verkopen in saaie, neutrale verpakkingen. Door het maximaal toegestane promillage in het verkeer te verlagen tot 0,0. En door borrels op het werk standaard non-alcoholisch te maken.

De Gezondheidsraad wil ons allemaal aan het regime onderwerpen waar ik mij na het gesprek met mijn zoon met kerst toe heb gezet.

Hoe anders zag de wereld er nog uit toen ik zelf opgroeide. Mijn eerste (en tweede) biertje dronk ik met mijn opa. Met volledige instemming van mijn ouders. Hoe oud ik toen was weet ik niet meer, maar ik was twaalf toen mijn opa overleed.

Dertig jaar later associeer ik alcohol nog altijd met genot, gezelligheid en een tijdelijke ontsnapping aan de sleur. Die associaties spoel je niet weg met een paar maanden Spa Rood. Toch biedt het regime waarop mijn zoon mij heeft gezet een nieuw perspectief.

Ik slaap beter. Ik ben vijftien kilo afgevallen. Ik kan mij beter concentreren. Ik ben verlost van de Pavlov-reactie om op vrijdagmiddag op het werk, of in het weekend thuis bij het koken, standaard een biertje of fles wijn open te trekken.

Misschien nog wel belangrijker is het besef dat ik nooit uit eigen beweging ben begonnen met drinken. En dat ik zeker nooit uit eigen beweging 100 dagen zou zijn gestopt. Een leven als geheelonthouder kan ik mij nog altijd moeilijk voorstellen. Maar de interventie van mijn zoon heeft mij wel doen inzien dat de Gezondheidsraad gelijk heeft. Uiteindelijk is het leven aangenamer met (veel) minder alcohol. Het kan geen kwaad om verstokte drinkers hier bewust van te maken.