<div class="summary">
<div class="lead">
<p class="p_1">Hij is een van de grootste én een van de meest omstreden milieu-pioniers van Nederland. Wouter van Dieren: ‘Milieu-pionieren betekent per definitie tegen de stroom in zwemmen.’</p>
</div>
<p class="p_1">Wouter van Dieren is vervlochten met Terschelling; zijn familie komt er vandaan. In zijn boerderijtje in Formerum hangt een foto uit de jaren ’30 van zijn ‘oom Wout’ op het strand met een vogel in zijn hand: een onconventionele bioloog, die zijn dagen niet doorbracht in het laboratorium maar buiten het duinlandschap in kaart bracht. Een nonconformist, iemand aan wie Wouter van Dieren zich graag spiegelt. ‘Milieu-pionieren betekent per definitie tegen de stroom in zwemmen,’ zegt hij. ‘Anders vind je de bron niet.’</p>
</div>
<p class="tekst">In maart stond er een lang interview met Van Dieren in VN waarin hij een lans breekt voor het socratisch ideaal, ‘waarbij de meester kennis overdraagt aan de leerling’. Aan sociale media, waar alle meningen evenveel gewicht hebben, heeft hij een broertje dood. Overigens liet Van Dieren geen twijfel over wie de meester was, waardoor je meteen begreep waarom hij nogal eens weerstand oproept.</p>
<h5 class="tussenkop">Koudwatervrees</h5>
<p class="tekst">Het begon allemaal in 1971, toen Van Dieren nauw betrokken was bij de lancering van het rapport <em><span class="Cursief">Grenzen aan de Groei</span></em> van de Club van Rome, het rapport dat in één klap milieu en duurzaamheid op de politieke agenda zette. In datzelfde jaar was hij medeoprichter van Milieudefensie, waarvan hij ook enige tijd voorzitter was. Maar al snel was er sprake van verwijdering. Van Dieren ziet niet veel in de gangbare manier van actievoeren: op de barricaden staan. Ga met het bedrijfsleven en de autoriteiten aan tafel zitten en probeer op die manier milieuwinst te behalen, is zijn adagium. Daar verdient hij zijn boterham mee, iets wat hem vaak (Groene maffia! Groene glibberaar!) voor de voeten wordt geworpen, en waar hij immer luchtig overheen stapt. Een vroeg voorbeeld van zijn succesvolle samenwerking met het bedrijfsleven was de verduurzaming van de wasmiddelenproductie in de jaren tachtig. Tien jaar later kon men bij Procter &amp; Gamble vaststellen dat ondanks de aanvankelijke koudwatervrees de omslag naar meer duurzaamheid geld had opgeleverd en innovatie had gestimuleerd. Van Dieren stond de afgelopen decennia multinationals als Akzo en Albert Heijn bij met het opzetten van een eigen milieubeleid. Verder was hij de architect van de deal tussen overheid en bedrijfsleven die werd gemaakt over de Waddenzee: het stoppen van de kokkelvisserij, het toestaan van gaswinning en het terugpompen van 800 miljoen euro in een Waddenfonds voor de financiering van ecologie en economie in de Waddenregio.</p>
<p class="tekst">In 2006 kreeg hij de gouden Rachel Carsonpenning uitgereikt door de Vereniging van Milieuprofessionals. Ze roemden hem als ‘een van de grootsten uit het vak’, maar het voorvoegsel ‘onbetwist’ was ‘met een glimlach’ weggelaten. Want: ‘Het zou de persoon van Van Dieren onrecht doen te stellen dat hij onomstreden is.’ Dat bleek bijvoorbeeld toen hij tot afgrijzen van velen in de milieubeweging een pleidooi hield voor mini-kerncentrales als aanvulling op wind- en zonne-energie.</p>
<p class="tekst">In 2012 nam Van Dieren een opdracht aan waarin alles leek samen te komen: <span class="Cursief">Tulip Oil</span> had plannen om aan de noordzijde van Terschelling naar gas te boren en Van Dieren moest onderzoeken of er onder de bevolking draagvlak bestond. Zelf was hij geen voorstander van gaswinning op Terschelling, maar <span class="Cursief">als</span> het er van zou komen (en daar beslist politiek Den Haag over), moest er voor de bevolking wel iets tegenover staan, vond hij, net zoals dat eerder was gebeurd bij het Waddenfonds. Van Dieren, die jaren voorzitter was van Oerol en het festival ooit van de ondergang redde, werd op <span class="Cursief">social media</span> heulen met de vijand verweten, en gebrek aan transparantie. Van de ene op de andere dag was hij een <span class="Cursief">outcast</span>. Deze keer was hij écht van slag. ‘Ik voel me hier niet veilig meer. Ik ben mijn <span class="Cursief">home</span> kwijt,’ zei hij in VN.</p>
<p class="tekst">Nu, een half jaar later, is de vechtlust bij het ‘ecorakel’ terug. Bij de pakken neerzitten? Dat nooit. Op Terschelling wordt eind september voor de zesde keer het door Van Dieren geïnitieerde Springtij-festival georganiseerd waar sleutelfiguren uit de wereld van milieu, duurzaamheid en energie bij elkaar komen. Van Dieren (74) weet nog van geen ophouden. ‘Ik werk dóór. En met plezier. Het vuur brandt nog immer!’</p>
<div class="info-box">
<h5 class="kader"><span class="30_Kadertekst_Naam Kapitaal">Omstreden milieu-activist </span></h5>
<p class="kader">Wouter van Dieren (1941) is milieugoeroe en lid van de Club van Rome. Hij was medeoprichter van Milieudefensie maar koos al snel voor samenwerken met bedrijfsleven en autoriteiten om milieuwinst te behalen. Dat leverde succes op, maar ook het verwijt te heulen met de vijand.</p>
</div>


Harm Ede Botje

Milieupionier Wouter van Dieren zwemt tegen de stroom in

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips