<div class="lead">
Handboogschieten, worstelen, ritmische gymnastiek en kanoën: dichter Lieke Marsman keek de afgelopen twee weken vrijwel alle Olympische sporten. Haar vrienden vonden het af en toe maar raar. Maar zo ver liggen kunst en sport niet altijd van elkaar.
</div>
Ik was een van de miljoenen mensen die de afgelopen weken dagenlang aan de buis gekluisterd zaten (om naar de Olympische Spelen te kijken dus – en ook een beetje naar Edith Bosch, van wie ik vrolijk werd). In mijn omgeving leverde dat soms verbaasde blikken op. Maar jij bent toch dichter? Houden die ook van sport dan?
Tijdens de Olympische Spelen kijk ik eigenlijk alle sporten, dus keek ik de afgelopen weken ook naar sporten waarvan ik nooit had gedacht dat ze me zo zouden kunnen boeien (van handboogschieten tot worstelen, van ritmische gymnastiek tot kanoën). Soms met de gedachte: het zijn maar twee weken, nog even en ik zal vier jaar lang geen worstelwedstrijd meer zien.
Eén van de interessante dingen aan sport is namelijk dat ze zo tijdelijk is: op de medailles na blijft er van een hardloopwedstrijd niets tastbaars over. Die tien of twintig seconden waarin Usain Bolt geschiedenis schreef, komen nooit meer terug. Zoveel gedoe om zo weinig seconden, zeiden mijn vrienden die het raar vonden dat ik middenin de nacht de wekker had gezet. Sport kijken is nutteloos – kun je niet beter een boek gaan lezen? Maar het korte tijdsbestek maakte al dat gedoe júist terecht, vond ik. Dat er in zo’n korte tijd zoveel kan gebeuren, dat vind ik leuk om naar te kijken. Maar mijn antisportvrienden hadden toch ook een beetje gelijk. Men zegt dat sport je onsterfelijk kan maken, maar wie weet er over vier jaar nog wie er samen met Dafne Schippers in de 100 meter finale liepen? Om eerlijk te zijn, ik kan nu al geen naam meer noemen. In ieder geval geldt: ieder land onthoudt met name zijn eigen helden.
En zo is het eigenlijk met de hele Olympische Spelen: twee weken lang denk ik aan niets anders, en daarna denk ik er vier jaar lang nooit meer aan (Winterspelen daargelaten). Eerdere Spelen wezen bovendien uit dat ook de dingen waarvan je verwacht dat ze wel overblijven, dat niet per se doen. Zie <a href="http://uk.businessinsider.com/abandoned-olympic-venues-around-the-world-photos-2015-8?r=US&amp;IR=T" target="_blank">deze foto’s</a> bijvoorbeeld: zodra de camera’s weg zijn, is ook de motivatie om de stadions te onderhouden weg.
Dat sport kijken zo’n vervliegende aard heeft, niets concreets oplevert, is voor sommige mensen reden om er op neer te kijken. Maar voor mij maakt juist het feit dat je zeker weet dat sport voorbij gaat het ontspannend om naar te kijken. In het alledaagse leven staat bijna alles in teken van iets anders: werken voor geld, eten voor energie, slapen voor energie, etc. En ook van contact met je geliefden zou je kunnen zeggen dat het een doel dient dat niet in de activiteit zelf besloten ligt (het welbevinden van jezelf en die ander bijvoorbeeld). Sport kijken is vanwege de extreem tijdelijke aard ervan een manier om aan deze middel/doel-manier van leven te ontsnappen. Het levert niets op, behalve euforische of gefrustreerde ‘Oh!’s en ‘Ah!’s.
Het beleven van kunst biedt iets soortgelijks, maar het interessante is dat kunst in tegenstelling tot sport juist iets probeert te bieden wat eeuwig is. Maar dat iets wat minder lang blijft minder waard is, is een misvatting. Wie heeft ooit bedacht dat alleen dingen die aanhouden of die je later nog eens terug kunt zien goed kunnen zijn? Performance-kunstenaars (en dansers en toneelspelers, ook als zij een vaststaande choreografie/tekst uitbeelden) laten zien dat je in een afgebakend tijdsbestek alsnog aan het eeuwige kunt raken. Voor sporters geldt iets soortgelijks. Ook al kan dat tijdsbestek voor hen zo klein als 10 seconden zijn.
 Sport- en kunstliefhebbers verwijten elkaar over en weer dat ze houden van iets nutteloos. Maar uiteindelijk slagen kunst en sport er allebei in om ons te vervoeren en uit de alledaagse sleur te trekken. Zowel mijn kunst- als mijn sportvrienden houden van iets wat nutteloos is, maar niet per se waardeloos is.

Lieke Marsman

Maar jij bent toch dichter? Houden die ook van sport dan?

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips