?

Hoera! Op 16 augustus 2018 werd Barry Hay, eeuwig jong van geest, 70.

‘Hitler vond waarschijnlijk ook van zichzelf dat-ie heel goed bezig was.’
‘Jeez Bèr!’ Sandra, zijn vrouw, verslikt zich bijna in haar alcoholvrije wijn. ‘Wat is dat voor een kutvergelijking?’
‘Nou, dat je het niet doorhebt als je er middenin zit. Écht niet doorhebt, bedoel ik. Ik was een kutjong, maar ik besefte het niet. Opeens was ik een superstar. Om me heen was het een gekkenhuis. Ik kon alles krijgen wat ik wilde, en daar heb ik misbruik van gemaakt. Ik was gewoon onwijs arrogant, had maling aan de hele wereld. Je kon geen serieus woord met me wisselen, ik probeerde je alleen maar op het verkeerde been te zetten. Onhandelbaar was ik, klaar. Ik deed maar wat, en ik kwam overal mee weg. Daar kan je heel onuitstaanbaar van worden.’
‘Ja, toen was-ie echt een prinsje,’ zegt Sandra. ‘Maar hij is daarna keihard op z’n bek gegaan, hoor.’

Aanstootgevende hoes

Vrijwel meteen na het verschijnen van de plaat Moontan richtte de Earring het vizier op Engeland, waar ze mede dankzij Track Records (het label van The Who, dat de Earring onder contract had) een potje konden breken. De Britten zagen een band die blaakte van het zelfvertrouwen. Met een hardere, professionelere sound en meer aandacht voor de lichtshow en de performance. Cesar Zuiderwijk had inmiddels zijn beruchte act ontwikkeld waarbij hij aan het einde van Radar Love op spectaculaire wijze over zijn drumstel heen sprong, waarna er vuurwerk ontstoken werd. De pers vond het prachtig. ‘They have an uncanny boogie effect on stage,’ aldus een recensie van een optreden in de prestigieuze Londense Rainbow, in het voorprogramma van Lou Reed. Ze traden op in Top of the Pops, en deden een flink aantal optredens als headliner in grotere zalen. Het invloedrijke blad Sounds plaatste de groep op de tweede plaats van een lijst groepen van wie ze hoge verwachtingen had, ver boven nieuwkomers als Queen en Genesis. In maart 1974, met een top 10-hit op zak, stond de Earring als hoofdact in diezelfde Rainbow. De belangrijkste zaal van Engeland, stijf uitverkocht.

In de voorhoede van de rock-’n-roll

Op een snikhete namiddag in zijn villa op Curaçao stelde Barry Hay voor om het jaar 1974 eens ‘bij de horens te vatten’. Zijn drie papegaaien kwetterden in hun kooi, zijn acht honden lagen op apegapen, hij ontkurkte nog een fles witte wijn en ging er eens goed voor zitten. Want 1974 en de chaotische periode die daarop volgde, ‘dat was geen appelenkak allemaal’. Het was het jaar dat ‘Radar Love’ een grote hit was in de Verenigde Staten en de Golden Earring plotseling gekatapulteerd werd naar de voorhoede van de rock-’n-roll.

Barry Hay was zesentwintig jaar. Hij was geboren in India in een Brits-koloniaal milieu. Op zijn zevende werd hij door zijn moeder ‘ontvoerd’ naar Nederland, waar hij jarenlang op diverse, tamelijk elitaire kostscholen zat. Zijn jeugdvriend Koos O. herinnert zich hem als een ‘zéér nette jongen’. Dat hij in de muziek belandde, was grotendeels aan toeval te danken. Hij werd gevraagd als zanger voor diverse bandjes omdat hij vloeiend Engels sprak. Althans, dat vermoedde hij zelf. Want een overtuigende uitspraak was nogal een asset in die tijd. ‘Het was één op één: je spreekt Engels, dus zing je. Of je het nou kon of niet. Eerlijk gezegd heeft me dat lange tijd wel dwarsgezeten.’

In 1967 was hij bij – toen nog – The Golden Earrings gekomen, een van de grootste bands van Nederland, koningen van de Haagse scene. In de jaren daarna ging het almaar bergop. Hits in Nederland, tournees in Duitsland en twee keer (in 1969 en 1970) de VS doorkruist, grotendeels in een Mercedesbusje. Via een connectie met The Who kwam de groep begin jaren zeventig bij het Britse Track Records terecht, waar ze, lief en braaf als ze toen nog waren, volgens Barry bewust ‘gecorrumpeerd’ werden. ‘We moesten vervelende gasten worden, met een grauwsluiertje. Helemaal gelukt is het nooit, we zijn in de kern altijd aardige jongens gebleven, maar ik denk dat iedereen binnen de Earring het erover eens zal zijn dat ik de vlijtigste leerling was.’

Toen, in de zomer van 1973, schreven ze Radar Love en ontplofte de boel pas echt. Roem, aandacht, vrouwen, drugs. En Barry, zo zegt hij zelf, kon dat ‘niet echt handelen’. Of juist wél – het is maar net hoe je het bekijkt.

Via Engeland raakte ook de VS geïnteresseerd in de band. Moontan werd er in de eerste week ruim 20.000 keer verkocht, en daarna tijdelijk uit de schappen gehaald vanwege de aanstootgevende hoes: een naakte vrouw met een weelderige verentooi. Het alternatief, een oor met een oorbel, vond iedereen weliswaar verschrikkelijk duf, maar een klein relletje was nooit weg. Toen de groep eind april in Amerika aankwam, was alles anders dan de eerste keren. Ze kregen een ervaren tourmanager toegewezen, Peter Rudge, die ook voor The Who en The Rolling Stones werkte en alles tot in de puntjes regelde. Dit keer geen busje en geen logeerpartijen in luizenhotels of vreemde huizen. De Golden Earring verplaatste zich in vliegtuigen en limousines, en sliep in luxueuze hotels. Barry was in heaven.

‘Het was een enorm contrast met de eerste tours. Toen we in Amerika aankwamen, was Radar Love in allerlei hitlijsten omhoog aan het kruipen. En hij bleef maar stijgen, stijgen, stijgen. Een jubelend halleluja-gevoel was het. We konden niet wachten tot de nieuwe Billboard uit was, waar-ie nu weer stond. Ik krijg er kippenvel van als ik eraan terugdenk. Amerika is natuurlijk heel succesgevoelig. Als je in Nederland succes hebt, zijn ze eerder geneigd om “kut” in je auto te krassen dan om dat leuk te vinden. Maar dáár ben je dan helemaal de man. Ze vinden het fantastisch, en zo benaderen ze je dan ook. Dus we stonden opeens on the map, waren een band om rekening mee te houden. Samen met bands als Kiss, Aerosmith en Bon Jovi waren wij the new batch. The fucking young contenders. Allemaal onderweg om het te gaan doen. Er stonden grootse dingen te gebeuren. En ik vond het geweldig.’

Tussen mei 1974 en december 1978 ging de Earring zes keer op tournee in de VS, steeds een paar maanden. Voor Barry is die hele periode nogal blurry geworden, de ene trip niet meer te onderscheiden van de volgende. Als je hem vraagt wanneer iets plaatsvond, kan hij er zomaar drie of vier jaar naast blijken te zitten. ‘Ik herinner het me als de tijd dat ik naast mijn schoenen ging lopen. Dat ik erin trapte. Ik voelde me God’s gift to mankind. Dat heb ik al lang niet meer, en gelukkig maar. Maar het is toch heerlijk om tenminste een periode in je leven gehad te hebben waarin je dat echt geloofde.’

Hij spreekt erover met een mengeling van trots en lichte gêne – dat laatste vooral als hij het over zijn bandgenoten heeft. ‘In die tijd ben ik van een beschaafde jongen in een barbaar veranderd. In Amerika werd er een beest losgelaten uit zijn kooi – zo was het gewoon. Ik was ontketend. Alles wat ik nu ben, is daar eigenlijk tot stand gekomen. Het was altijd al mijn droom om Amerika te zien, maar om er te touren terwijl je eigen nummer een tophit wordt, je overal interviews en tv-shows doet en iedereen je te gek vindt, dat is weer een heel ander verhaal, hè. Dat is niet niks. Dan voel je je opeens onoverwinnelijk. Mag je dan even naast je schoenen gaan lopen? Een jaartje, twee jaar? Van mij wel.’

Beetje sfeer maken

Het ijzeren ritme van life on the road paste Barry als gegoten. ‘Als ik wakker word, heb ik het plan voor die dag altijd al helemaal uitgestippeld. Sommige mensen hebben daar moeite mee, want het is bijna obsessief. Het tegendeel van hippie, zeg maar. Maar ja, mijn militaire genen, een jeugd op kostscholen, zo ben ik nou eenmaal gebakken. Daarom kon ik ook uitstekend overweg met itineraries, de draaiboeken die je op tournee krijgt, waarin van minuut tot minuut staat beschreven wat je die dag moet doen. Voor mij was dat kaasje. Ik ben zeer punctueel, vond het te gek dat alles qua timing zo goed geregeld was. Heb ik nog tien minuten? Mooi, kan ik nog net even een tukje doen, ben ik straks weer lekker fit.’

Hij was ook dol op de vliegtuigen, de andere vormen van vervoer-op-niveau, en de luxe hotelkamers. ‘De jongens klaagden weleens dat ze zo lang van huis waren, maar ik vond het bepaald geen kutleven. Je hoeft nooit boodschappen te doen, kan alles regelen met roomservice als je wilt. In Amerika zijn al die hotelkamers replica’s van elkaar. Je vliegt duizenden kilometers en het lijkt alsof je weer uitkomt in dezelfde kamer. Dat heeft iets geruststellends, daarom hebben ze het zo verzonnen. Ik zorgde er zelf ook voor dat mijn kamer er overal wat persoonlijker uitzag. Beetje sfeer maken. Als ik binnenkwam blies ik gelijk mijn blimps op.’

‘Blimps?’

‘Ja, dat waren opblaasbare zeppelins die ik overal met touwtjes aan het plafond hing. Een met “United States” en een van Goodyear. Dan pakte ik m’n jukeboxje uit, een klein cassetterecordertje met losse speakers, en was er muziek. Vervolgens moest alles op dezelfde plek, mijn koffer daar in de hoek, mijn kleren op het rek, en voelde ik me helemaal thuis. Op tournee gaan in Amerika is een routineachtig ding, en ik was er heel goed in. Zo goed, dat ik alle tijd overhield om de beest uit te hangen.’

Met ‘blimp’, backstage in Amerika, en met ‘rooie Sandra’.

Twee keer werd hij in die tijd uit een vliegtuig gezet. De eerste keer, in Chattanooga, had hij zijn ‘voicerecorder’ gepakt, een soort zelfgeknutselde voorloper van een walkman, om tijdens de vlucht muziek te luisteren. Blijkbaar was het nogal een bezienswaardigheid. ‘Opeens word ik bruusk bij mijn arm gepakt door een stewardess. “What you got there, sir?” Ik zat net lekker met m’n koptelefoon op te luisteren naar Psycho Killer van The Talking Heads, dus ik reageer zonder na te denken. “What do you think it is? A bomb?!” Als je zoiets nu doet, had je waarschijnlijk tien jaar liggen wegrotten in Guantánamo Bay, maar toen vonden ze het ook al niet zo leuk. Ze rende helemaal verschrikt naar de cockpit, en ja hoor. De captain: “I want you off my aircraft, sir. Nobody upsets my personnel.” Moest ik eraan geloven.’

Sir, you’re drunk, and I don’t want you on my plane.

De tweede keer was in Atlanta, op Oud en Nieuw, een feest dat Barry sowieso graag nogal uitbundig viert. ‘Moesten we om vier uur ’s ochtends naar New York vliegen. Het grootste deel van ons gezelschap ging na het spelen meteen tukken, maar ik had lucht gekregen van een party in ons hotel, waar ik enorm verbroederd was geraakt met de roadies van Nazareth, die Schotse band. Zuipen, snuiven, helemaal door het lint gaan. Om een uur of twee werd ik eruit gepikt door onze roadie Maarten Baggerman, en ik vertrek lallend richting vliegveld. Daar zei ik nog tegen mezelf: “Rustig blijven, rustig blijven”, maar het lukte gewoon niet. Het vliegtuig steeg ook maar niet op, en ik begon me te vervelen. Ik dacht: het is 1 januari, we maken er een partyvliegtuig van. Dus ik schreeuwen: “Let’s go! Get this thing in the air! Go Bronco’s!” Het was kort na een heel belangrijke American football-wedstrijd tussen de Atlanta Braves en de Denver Bronco’s. Denver had gewonnen, en dat lag natuurlijk gevoelig in Atlanta. Maar elke keer als ik m’n bek opentrok, kwam het er toch weer uit. “Go Bronco’s!” Op dat moment denk je dat je heel grappig bent, heb je nauwelijks door dat je helemaal geen medestanders hebt. Iedereen was saai en stil, allemaal vroeg opgestaan om het vliegtuig te halen. Blijkbaar was het iemand te veel geworden, want op een gegeven moment kreeg ik opnieuw een bezoekje van de piloot: “Sir, you’re drunk, and I don’t want you on my plane.” Maarten werd met me meegestuurd, omdat ze bang waren dat ik niet op zou houden met m’n Bronco’s-gedoe en een vechtpartij zou uitlokken. De jongens moeten zich kapot hebben geërgerd aan me. Maar ja, het is toch another notch on my guitar. Ben je weleens uit een vliegtuig gezet? Twice!’

Een blauw oog

Tussen de tours door deed de Earring ook Engeland geregeld aan. Daar ontmoette hij een geduchte partner in crime in Ronnie van Zant, voorman van southern rockers Lynyrd Skynyrd, met wie de groep een gezamenlijke tour deed. ‘Ronnie was een apart figuur. Zoon van een vrachtwagenchauffeur, hij stond bekend als een rauwdouwer, een mannetjesputter. We raakten bevriend toen we na afloop van een optreden in Liverpool samen naar een nachtclub gingen, in de kelder onder ons hotel. Daar speelde zo’n anoniem bandje, niemand reageerde erop. Maar dat zangeresje was echt goed, lekker ding ook. Wij waren in een zeer obstinate bui en begonnen ze luidkeels aan te moedigen en te fluiten en te cheeren. Hard klappen na elk nummer. “Yeah, that was a good one!” Moet voor dat bandje heel vervelend zijn geweest, want we waren zo over de top dat ze vast dachten dat we ze in de zeik liepen te nemen.

Ik een blauw oog, hij een dikke kaak. Samen in elkaar geslagen worden, dat schept een band.

Dat vond in elk geval de portier, want ineens werden we verwijderd. “Ik ga er helemaal niet uit!” zei ik. “We zijn hartstikke leuk bezig, en ik wil de band zien!” Toen begon-ie een beetje aan ons te trekken en verloor ik m’n geduld. Ik greep ’m opeens bij zijn nek. Die gozer was een kop groter dan ik, en beresterk. Ik riep: “Hit him Ronnie! Hit him!” Waarop Ronnie uithaalde en heel hard tegen de muur sloeg. Hij verging van de pijn. Nou ja, toen werden we flink in mekaar getrimd door die gast, en de club uit gesmeten. Lagen we daar, op de stoep in de regen, te gieren van het lachen. Daarna snel naar onze kamers voordat de politie kwam. En de volgende ochtend kom je elkaar bij het ontbijt weer tegen, en loop je nog steeds te lachen. Helemaal beschadigd – ik een blauw oog, hij een dikke kaak. Samen in elkaar geslagen worden, dat schept een band.’

Happy Birthday

‘Had ik al verteld dat ik een maand lang elke dag jarig ben geweest?’

‘Huh? Hoe kwam je daarop?’

‘Gewoon. Net als alle andere ideeën: out of the fucking blue. Het leek me een lollig concept. Je bent toch elke dag ergens anders. “Hey Detroit, How are you Cincinnatti?, Hello Memphis!” Elke dag ergens jarig zijn, werkte waanzinnig goed. Elke keer als we ergens aankwamen, riep ik: “Guess what? It’s my birthday today!” En dan schoten de promotors helemaal op tilt omdat niemand ze had gewaarschuwd. “Oh, we gotta do something, we gotta do something!”’ Hij grijnst. ‘Ja, en dan werden er taarten en cakes aangeleverd, kwam het personeel “Happy Birthday” zingen, werden er party’s in mekaar geschroefd. Ontzettend pijnlijk allemaal, maar ik kreeg er geen genoeg van. Nou ja: ik heb het drie weken volgehouden, toen kon ik geen taart of feestje meer zien.’

‘En je bandgenoten?’

‘Die dachten: daar heb je hem weer met z’n flauwekul. Ze verdroegen dat een beetje. Als ik eraan terugdenk, zijn ze heel manmoedig geweest. Moesten we wéér een feestje vieren. Kwamen de coke en de drank weer op tafel. En de liederlijkheid.’

‘Bèr is ook al heel erg aanwezig als-ie niet jarig is,’ zegt Sandra. ‘Maar op zijn verjaardag krijg je het dubbelop. Dus die hadden het zwaar.’

Gekke opblaasdingen

‘Als we aankwamen in een hotel,’ herinnert Rinus Gerritsen zich grinnikend, ‘rende iedereen alle kanten uit om te zorgen dat ze niet in de kamer naast Barry zaten. Want hij ging meteen die gekke opblaasdingen ophangen, zette zijn muziekding aan, en dan was het feest. De hele nacht door. Je kon maar beter een verdiepinkje hoger zitten. Hoe-ie het volhield, ik heb geen idee. Maar soms werd je er niet vrolijk van. We konden allemaal z’n kop er wel af schieten af en toe.’

Misschien, zegt Rinus, was het een reactie. ‘Barry was bij ons altijd het nieuwkomertje, werd soms niet helemaal serieus genomen, en daar was hij toch wel gefrustreerd over. In Amerika kreeg-ie ineens de bevestiging. Hij was de zanger, de frontman, de spokesman ook. Hij deed de meeste interviews, en dat deed-ie perfect. Maar daardoor steeg-ie natuurlijk wel in z’n eigen achting. Het deed zijn ego goed, zullen we maar zeggen. En als je daarbij gaat zuipen en verkeerde dingen in je neus gaat stoppen, dan wordt je ego nog groter, en gaat het een beetje over de top. Maar ach, ik heb ’m er nooit om gehaat.’

‘Ik ging hem een beetje mijden,’ zegt George Kooymans. ‘Die party’s op z’n kamer, dat hoefde na een tijdje voor mij niet meer. Maar ja, ik zat ook in die vliegtuigen waar hij uit gedonderd werd. Dan wilde je gewoon snel naar de volgende plek, en liep hij ongelooflijk de klootzak uit te hangen. Nou, dan maken ze korte metten met je. Dat zijn geen grappen. Dat-ie in die tijd niet een paar keer gearresteerd is… het is eigenlijk een wonder.’

Cesar Zuiderwijk vond het ‘wel komisch’, zegt hij vergoelijkend. ‘Het is gewoon rock-’n-roll. Wij zullen ook niet helemaal nuchter in dat vliegtuig hebben gezeten. En Barry is, nou ja, wat extraverter.’

Natuurlijk leidde het tot onderlinge spanningen. ‘Er zit vaak een omslagpunt in Barry’s dronkenschap,’ zegt George. ‘In het begin is-ie eigenlijk heel gezellig, en dan ineens… ik weet niet wat er gebeurt in z’n hoofd. Dan zit hem blijkbaar iets dwars, gaat-ie op luide toon van alles lopen poneren. Toen waren we vijf-, zesentwintig en hadden we allemaal die drive, en soms last van opspelende ego’s. Dus dat ging weleens fout.’

Fotograaf Kees Tabak, die tijdens de latere tournees twee keer een tijd met de band meereisde, was er getuige van. ‘Wat ik vooraf niet besefte,’ zegt hij, ‘is dat Barry in Amerika een echte rockster was – ook qua gedrag. In Nederland was hij dat ook wel een beetje, maar hij bleef toch altijd ook gewoon een jongetje. Daar dronk hij de hele dag, en ik weet niet wat-ie allemaal nog meer deed. Bijna altijd heel gezellig hoor, maar zo véél. George was toen heel erg ambitieus. Hij was het baasje van de band, zat overal bovenop. En over Barry, met z’n gezuip, had-ie natuurlijk geen controle. Op een dag was hij tijdens de soundcheck overduidelijk nog dronken van de nacht daarvoor. Niemand zei er wat van, tot we terugkwamen in het hotel met de hele entourage, flessen drank in de hand. In de hotelkamer ontplofte George ineens. Hij sloeg Barry vol op z’n bek, ze rolden de hele hotelkamer door. Er sneuvelden ook nog een paar lampen. Maar het mooie is: een kwartiertje later lagen ze samen weer in het zwembad, met de armpjes om elkaar heen.’

40.000 woeste Hells Angels

‘I luuuuv golden earrings!’ Little Richard, in oranje kaftan, was helemaal zijn geëxalteerde zelf toen hij in 1974 die nieuwe Hollandse band aankondigde in de invloedrijke tv-show The Midnight Special. ‘And I am sure yo mamma luuuvs golden earrings! Well, The Midnight Special lúúúúúvs golden earrings too. ’Cause here they are…’

Het was maar één van de verbazingwekkende gebeurtenissen die elkaar in die tijd zo razendsnel opvolgden. In juni was de Earring twee avonden achtereen voorprogramma van The Who in een uitverkocht Madison Square Garden, een optreden waarvan Cesar zich, wellicht een tikje gechargeerd, herinnert dat er ‘vooraf 40.000 woeste Hells Angels met kettingen stonden te zwaaien en te roepen dat we moesten oprotten, en na afloop 25.000 aanstekers in de lucht werden gehouden’. Een paar weken later gaven ze een openluchtconcert in Central Park, in een onwaarschijnlijke combinatie met King Crimson. Diezelfde maand stond er een interview in Rolling Stone, met een vermelding op de cover – indertijd de ultieme bevestiging van succes. Track Records plaatste een paginagrote advertentie in het blad om de Earring te bedanken voor ‘321.479 people, 27.486 miles, 61 concerts in 82 days and 514.070 units sold’. Al snel volgde de eerste ervaring met de echt grote arena’s. Of zoals Barry het zich herinnert: de dag dat hij bier leerde drinken.

Ik had een leren broek aan, die moesten ze later met twee man van m’n kont aftrekken. De damp sloeg eraf.

‘Het was in Boulder, Colorado, waar we speelden met Eric Burdons War en The Doobie Brothers. Zo’n hoefijzervormig stadion, een soort hittefuik. Het was veertig graden, wij speelden op het heetst van de dag, en ik stond vol in de zon. We hebben die show echt ternauwernood tot een goed einde weten te brengen. Ik had een leren broek aan, die moesten ze later met twee man van m’n kont aftrekken. De damp sloeg eraf. Na afloop viel ik backstage in een soort katzwijn tussen een paar grote ijsbakken die waren volgestouwd met bier. En ik dacht dat ik hallucineerde toen er een beeldschone damesroadie aankwam die rechtstreeks uit de Playboy gestapt leek. Blond haar in een staartje, goedgevuld topje, een kort afgeknipt spijkerbroekje waar lange bruine benen uitstaken, aan haar voeten sexy Timberlands en nog een toolbelt om haar middel ook. Ze was ongelooflijk. Ze trekt een blikje Coors uit die ijsbox, klakt het open, en drinkt het in één teug leeg. Met zo’n geile verzuchting, “áááh”. Alleen dat geluid al bracht me weer enigszins bij zinnen, en ik kroop in slow motion naar haar toe, als een loopse hond. “You want one?” vroeg ze, en wierp me een blikje toe. Ik vond bier altijd bitter en vies, snapte niet waarom mensen dat zo lekker vonden. Maar het was het lekkerste wat ik ooit in mijn leven heb gedronken. Ik weet niet of het alléén door haar kwam, maar sindsdien ben ik me ook maar eens in bier gaan verdiepen.’

Een plas nepbloed

Het was, kortom, een crash course in het rock-’n-rollleven. Al snel was de Golden Earring geen bleu Hollands bandje meer, maar een groep die zich niet zomaar de kaas van het brood liet eten. En dat gold ook voor de crewleden. ‘Een keer waren we special guest van ZZ Top, op een draaiende bühne. Maarten Baggerman stond in de coulissen met hun tourmanager, die blijkbaar vond dat we een beetje te veel succes hadden en dreigden de hoofdact te overvleugelen. Tijdens Radar Love, ons laatste nummer, riep-ie opeens: “Houselights on, show is over.” En ja hoor, daar stonden we tot onze verbazing te baden in het licht. Dat is het signaal dat mensen niks meer krijgen, en dan houden ze ook ogenblikkelijk op met schreeuwen. Maar Maarten was een klein driftkikkertje. Die zei: “Wat nou, show is over?” en geeft die gast zo’n schop dat-ie van het podium rolde. Iedereen was een beetje geschrokken, want we moesten nog een keer met ZZ Top spelen. Maar, heel gek, toen kregen we ineens alle ruimte van ze. Dus zo werkte het blijkbaar. Je moest op je strepen staan.’

En dat deden ze zeker als ze de hoofdact waren, wat indertijd steeds vaker voorkwam. In 1974 was Aerosmith special guest van de Earring, een jaar later volgde Kiss. ‘Ik had nog nooit van ze gehoord. Toen we klaar waren met onze soundcheck en aanstalten maakten om terug te gaan naar het hotel, hoorden we ze nog even jammen, en dat klonk te gek. Mensen vergissen zich vaak in Kiss, maar het zijn wel gewoon heel goeie muzikanten.’ Later kwam Maarten Baggerman in alle staten naar hem toe. Hij had Kiss gezien. ‘Belachelijk vond-ie het. “Het is een circusact,” riep ie. Ze zien eruit als vleermuizen, met make-up en hoge schoenen. Die ene gozer wilde nog bloed spugen, maar daar heb ik mooi een stokje voor gestoken.” Gene Simmons was het netjes komen vragen. Hij had zo’n bloedpil, en die wilde hij uitbraken tijdens zijn show. Maar dan moest je net Maarten hebben. No way. Hij wilde niet dat wij zouden uitglijden over een plas nepbloed. En we hadden die tour nota bene een witte bühne, heel fashionable. Jaren later speelden we in Washington in een grote arena. Met Aerosmith, wij intussen in hun voorprogramma. Zij waren toen abominabel slecht, stonden helemaal stijf van de drugs – heroïne, coke, totaal de kluts kwijt. Wij waren die avond echt beter. Enfin, de volgende ochtend word ik wakker gebeld. “Hey man, somebody wants to meet you.” Dus ik mee. En daar zat een grote, beetje smoezelige gozer met lang haar. “Meet Gene Simmons.” En echt: zonder make-up is het lastig te zien hoor. Ik ga zitten. “Hi Gene,” zeg ik. Hij veegt z’n lippen af aan een servetje, en zegt: “So, you’re the guy that wouldn’t let me spit blood on his stage in Kansas City.” Waarna ik natuurlijk meteen de tourmanager de schuld begon te geven. “Listen Gene,” zei ik, “you can spit blood on my stage anytime you want.” Toen was alles weer oké.’

Beroemde rockpiemels

Natuurlijk waren er meisjes, veel meisjes. De decadente jaren zeventig waren de hoogtijdagen van het groupiedom. Een relatief nieuw verschijnsel; sommige vrouwen deden veel, zo niet alles, om maar in de buurt van rocksterren te zijn, en zo mogelijk met ze mee te reizen. En Barry, inmiddels toch wel wat gewend, wist niet wat hij zag.
‘Al die meiden verzamelden zich in de lobby’s van de hotels waar de bands overnachtten. Gramercy Park Hotel in New York, het Continental Hyatt in LA – Little Richard woonde daar, nicht als een kathedraal natuurlijk. Hij complimenteerde me nog met mijn ass. Het was een spektakel om te zien. De glam-tijd. Alle muzikanten in vol ornaat, met plateauzolen en big hair, en aan elke arm een mooie meid.’

Voor nuchtere Hollandse jongens was het een vorm van ontgroening, want sommige dames gingen heel ver. ‘Ergens in 1974 speelden we met Frank Zappa in Little Rock, Arkansas. ’s Middags zaten we met z’n allen te eten, de bandleden en roadies van Zappa waren helemaal opgewonden. “Connie komt!” Connie from Little Rock, ze spoorde niet helemaal. Ze werd enthousiast onthaald, kroop onder tafel, en ging iedereen een voor een pijpen. Er werd gewoon doorgegeten, maar aan de koppen kon je zien wie er op dat moment een beurt kreeg. Iedereen vond het prachtig. Ik ook wel, maar ik vond het niet bepaald hygiënisch. ’s Avonds na de show klopte ze op alle hotelkamerdeuren. Ook bij mij. Ze trok haar shirt omhoog en liet haar borsten zien. “Steek je neus er maar tussen, ga je gang.” Het waren prachtige tieten, daar niet van. En Connie was verder ook bepaald geen varken, maar ik moest er niet aan denken om met haar naar bed te gaan. Aanschuiven in zo’n lange rij, dat vind ik een beetje ranzig. Ze was ook van het slaan, was me verteld. Een sado. Ze gaf je graag een klap op je bek, of jij haar, weet ik veel. Voor sommige mensen is dat het summum, but not for me. Ik ben meer van een beetje teder eigenlijk. Dus die vertrok weer naar een volgende kamer.’

Zo hadden ze een hele verzameling aangelegd, waaronder de pik van Jimi Hendrix.

Wellicht nog een tikje weirder was het bezoekje van de Plaster Casters, een groupieduo dat zichzelf eigenlijk als kunstenaars beschouwde, bekwaamd in het maken van gipsafdrukken van beroemde rockpiemels. Het idee kwam van een van hen, Cynthia Albritton. ‘Daar kwam natuurlijk ook een pijpbeurt bij kijken, want tja, je moest wel een beetje voordelig voor de dag komen. De een hield zich daarmee bezig, de ander maakte het gips klaar. Zodra je dan, eeh, fors genoeg was, ging het eromheen. Dat lieten ze even uitharden, en dan had je een mal waar je weer een gipsafdruk van kon maken. Een plaster caster. Zo hadden ze een hele verzameling aangelegd, waaronder de pik van Jimi Hendrix.’

Het was een dronken aangelegenheid, zegt Barry, en hij kan zich er weinig van herinneren. Niettemin verwierf hij zich er een plek mee in een van de beruchtste rocklegendes aller tijden.

Ontaarde types

Seks? Ja, graag en veel. Maar eigenlijk moet hij van zulke rare dingen niet veel hebben, en al helemaal niet van seksuele extremiteiten. ‘Er waren echt ontaarde types bij in die tijd. Die gasten van Led Zeppelin bijvoorbeeld, die konden krijgen wat ze wilden, doen wat ze wilden. Je had indertijd een meidenband, de GTO’s. Dat waren halve groupies die muziek waren gaan maken. Een van hen heette Cynderella. Prachtige meid, woonde in het huis van John Mayall. Zij vertelde me verhalen over die Zeppelin-boys die er niet om logen. Dat ze ingewanden uit het slachthuis haalden waar ze naakte meisjes in rond lieten kronkelen. Maakten ze foto’s van. Die heb ik toen ook gezien, echt walgelijk.’ Opeens bozig: ‘Gátver! Ik wil die shit niet eens in m’n boek hebben, hoor je!’

‘Oké, oké. Jij was meer van de tedere seks toch?’

‘Ja! Dat soort dingen is niet chic, zachtjes uitgedrukt. Er zijn grenzen, vind ik. Seks is geweldig, maar het moet geen keiharde wurgporno worden. Dat vind ik al niet leuk om naar te kijken, laat staan om te doen.’

In augustus 1977, tijdens de zoveelste Amerikaanse tournee, was het weer bal. Of liever: net iets meer bal dan normaal. De Earring trad op in Chicago, als special guest van The Tubes, een virtuoze rockband met buitenissige podiumpresentatie. In Nederland waren ze vooral bekend om het nummer White Punks on Dope. ‘Ik vond The Tubes geweldig. Hun plaat Young & Rich had ik grijsgedraaid, en ik was in Nederland een keer naar hun show geweest. Dus ik was helemaal opgewonden. Een dag eerder, in Detroit, waren we al vriendjes geworden, vooral omdat ze nogal dol waren op de speed die wij uit Nederland hadden meegesmokkeld. Perfetine heette dat. We hadden een flinke puntzak bij ons. Kostte niks, en als je er genoeg van nam, sliep je drie maanden niet. Die gasten kenden dat spul niet. “Is het toot?” vroegen ze – slang voor cocaïne. “No, it’s speed.” “Oh, okay, even better.” Zij noemden het Dutch cleanser.’ Maarten Baggerman wachtte in de wc, terwijl de bandleden van The Tubes een rij vormden om hun oppeppertje te ontvangen. ‘Die avond bestormden ze het podium echt. Gejaagd door de wind. Ze waren letterlijk white punks on dope, en het klonk fantastisch.’

In Chicago deelden ze een etage in hetzelfde hotel. Veertig aangrenzende kamers met uitzicht op Lake Michigan, en alle tussendeuren open. Motörhead logeerde er ook. Om twaalf uur zou Barry jarig zijn. ‘Het werd een heel wild feestje. Er was ontzettend veel coke, maar die Dutch cleanser was populairder. Ik werd dikke maatjes met Fee Waybill, de zanger van The Tubes. Hij stond op een gegeven moment op een tafel te dansen waarvan een poot brak. En hij bijna z’n nek. Met zijn twee meter lange lijf crashte hij op het tapijt.’

Om een uur of twee moest Barry een beetje kotsen. ‘Niks aan de hand. Zo klaar. Maar het keramiek van de wc-pot voelde heel lekker koud en aanlokkelijk aan. Dus ik ging daar even met mijn wang tegenaan liggen, en viel in een soort coma. Het laatste wat ik me herinner, is dat een van de aanwezige dames over me heen stapte en gewoon ging zitten plassen. Kon haar het verrotten, ik was toch half out. “Hi Barry! Are you okay?” Ik kreeg nog een knipoog. Godzijdank piste ze niet op m’n hoofd.’

Het eerstvolgende wat hij hoorde, waren stemmen uit de verte. He’s back, he’s back! ‘Ik weet niet hoelang ik daar lag, maar toen ik m’n ogen opende, zag ik dat ze een lange sliert van rietjes hadden gemaakt, waarmee ze van een afstandje een flinke hoeveelheid coke in m’n neus bliezen. Toen was ik er weer, kon ik weer door. Het feest was nog in volle gang. Ik weet nog dat ik met Fee en andere leden van The Tubes gedetailleerde plannen heb gesmeed om samen de Trans-Siberië Express te doen. Met de trein zouden we helemaal naar Vladivostok reizen, met een ruime voorraad wodka en natuurlijk Dutch cleanser. Dat is er vreemd genoeg nooit van gekomen.’

De volgende dag hadden ze vrijaf, en Barry sliep zijn roes uit. Althans, dat wilde-ie. Maar om tien uur werd hij wakker geschud door Marek, hun Pools-Amerikaanse roadmanager. ‘Hij was in alle staten. “Barry! Barry!” riep-ie, “Elvis is dead!” Ik was nog niet helemaal in leven en schijn iets gemompeld te hebben. Later die dag hoor ik Marek aan iedereen die het maar wilde horen vertellen: “You know what Barry said? ‘I’m all shook up.’ And then he just went on snoring!”’

Met een grijns: ‘Dat heb ik nog vaak moeten horen. Geen respect voor The King, dat kan eigenlijk niet hè, in onze line of business.’

HAY verscheen bij Lebowski, 383 p., € 19,99