‘Zonder publiek ben ik een zot’

Toen Kamagurka op zijn veertiende een paar dagen met griep op bed lag, kwam de dokter op bezoek. Hij wierp een blik op de vele bizarre tekeningen en teksten aan de muren in de jongenskamer en fronste zorgelijk zijn voorhoofd. ‘Hij is daar altijd maar mee bezig,’ zei zijn moeder. Niet best, vond de arts en schreef de jonge Kama een flink aantal kalmeringspillen voor. ‘Ik werd er rustig en meditatief van,’ zegt Kamagurka, ‘maar het dempte mijn angsten niet echt en ik werd inactief. Ik ben snel met slikken gestopt.’ Met een grijns: ‘Wat ik maar wil zeggen: mijn eerste publiek was een bezorgde arts.’