<div class="wpg-element paragraph">
<p>het sad story project</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>De slingers en kleurige naamkaartjes bij de borden spraken de taal van de uitbundigheid. Naar jaarlijkse gewoonte kwamen de over de planeet uitgestrooide familieleden samen rond de feestdis. Ze zeiden dat ze blij waren elkaar terug te zien. Dat één jaar veel te lang duurde. En dat ze er allemaal zo goed uitzagen, ook de jongen die het droevigste verhaal ter wereld had ingeslikt. </p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>‘Hij lijkt wat gegroeid,’ zeiden ze terwijl ze door de knieën gingen om de jongen een kus te geven. ‘Hier is onze vrolijke frans,’ porde een oom hem, ‘Op jouw leeftijd lacht het leven je nog toe, lach eens terug.’ ‘Gaat het goed op school?’ wilde zijn tante de vrederechter weten. <br />Op school deed de jongen het heel goed. Tijdens de lunch had hij steevast honger als een beer. Een volwassen man of vrouw die een verdriet te verwerken krijgt, zal doorgaans aardig wat kilo’s verliezen. Dan kan je je ook wel voorstellen hoeveel de opgroeiende jongen die het droevigste verhaal ter wereld in zijn jonge lichaam heeft, moet verstouwen.<br />Tijdens het feestmaal werd overdadig gegeten en nog meer gelachen terwijl de wijn uit de kristalglazen verdampte. Na de pavlovataart schoof oom Arthur zijn stoel naar achteren en kwam overeind. ‘Welk verhaal willen jullie vandaag horen?’ vroeg hij. ‘Ik heb er twee in de aanbieding. Eentje over die keer dat de inhoud van de zee op mijn hoofd neerviel in een huis van plezier of eentje over de jongen die zo gulzig was dat hij de hele wereld wilde verslinden, mij inbegrepen.’<br />Iedereen was het erover eens dat ze beide verhalen wilden horen, want oom Arthur was niet enkel de gangmaker van elk feest en de charmeur die bij iedere vrouw blosjes op de wangen wist te toveren, bovenal was hij de getalenteerde verteller die overliep van de gekke verhalen en bonte avonturen. Het was niet altijd zeker of hij ze zelf had meegemaakt of ergens onderweg opgepikt, maar zijn vertelkunst was zo groot dat niemand er vragen bij stelde. <br />In zijn eerste verhaal nam oom Arthur zijn aandachtige toehoorders mee naar een huis van plezier in Mexico. De moeders lieten het gebeuren, want de kinderen speelden onder de tafel en ze meenden dat de woorden niet tot daar waaiden. Bovendien waren ze al te veel boven hun theewater om zich nog zorgen te maken over de fragiele onschuld van hun kinderen. Die vingen het sappige maar redelijk onverstaanbare relaas op van een man die een mosselbank afging, van de grond ging en begon te zweven en hoewel hij een mossel zocht, vond hij een paling en… Het was een verhaal dat de volwassenen tranen in de ogen bezorgde van het lachen terwijl de kinderen onder tafel hun lach echoden omdat lachen aanstekelijk werkt, ook al begrepen de kinderen niet helemaal wat er zo grappig was. Nahikkend van het lachen rechtten de grote mensen de ruggen voor het tweede verhaal. Onder tafel kropen de kinderen dichter bij elkaar.<br />Oom Arthur stak alweer van wal met enkele bezwerende zinnen over een duister geheim dat hij niet mocht verklappen, maar toch met zijn dierbaren wilde delen nu ze hier allemaal samen waren. Zonder verder dralen begon hij aan het verhaal van de jongen die nooit genoeg had. Alles stak de jongen in zijn mond: zakken zuurtjes, hele okkernoten, kiezelstenen, schoenen, zelfs de katten die zijn pad kruisten. Zo gulzig was de jongen. Oom Arthur meende dat hij de jongen kon afhelpen van zijn vreemde gewoonte om alles te willen opeten. ‘Als ik hem overstelp met aandacht zal hij zich niet meer zo leeg voelen dat hij alles in zijn mond wil stoppen,’ zo redeneerde oom Arthur. En dus ging hij middagen lang met de jongen spelen in de duinen. Ze lieten vliegers opklimmen in de zeelucht en bij mooi weer namen ze een duik in de zoute golven. De jongen leek gekalmeerd; hij begon langzaamaan weer te eten als iedere andere jongen. Op een keer lagen ze rustig naast elkaar op het strand te genieten en wilde oom Arthur zijn arm om de jongen heen leggen. Toen gebeurde het. De ware aard van de jongen kwam weer naar boven. Feller dan een haai sloeg hij toe. Met wagenwijd opengesperde mond hapte de levensgevaarlijke jongen naar oom Arthur. Die spartelde in paniek, maar voor hij het wist, was hij door het donkere lichaam aan het glijden en kwam uiteindelijk vast te zitten in de buik van de jongen. Het was met voorsprong de meest angstaanjagende ervaring uit zijn hele leven, getuigde oom Arthur.<br />Onder de tafel kwam de jongen die het droevigste verhaal ter wereld had ingeslikt door een opening tussen de zuilengang van benen kijken. ‘Zo is het niet gegaan,’ onderbrak hij zijn oom. ‘Sssssst, laat je oom vertellen, het is net zo spannend,’ antwoordde zijn tante en met haar voet duwde ze het jongetje weer onder de tafel terwijl die maar bleef herhalen: ‘Zo is het niet gegaan.’ <br />Oom Arthur vertelde ondertussen verder hoe het binnen in de jongen donker en nat was als in een grot. De wrede jongen zou hem niet helpen, hij moest zichzelf zien te bevrijden. Oom Arthur groef met zijn handen in de buikwand zoals een hond in aarde graaft. Bij ieder nieuw woord dat oom Arthur losliet in de familie begon onder de tafel de jongen meer en meer te beven en te sidderen, als een vulkaan die op uitbarsten staat. Er kwamen rode draden uit zijn mond, gevolgd door brokken die donkerrood neerdropen op de vloer onder de tafel. Alsof er een hand in zijn keel was afgedaald en de kleine jongen leeghaalde. Hoe meer viezigheid er uit de jongen kwam, hoe meer hij kromp. Alle andere kinderen keken sprakeloos toe terwijl de volwassenen enkel oor hadden voor oom Arthur. Die vertelde hoe hij bleef graven tot hij een spleet daglicht zag en door die opening naar buiten kon glippen.<br />Toen hij uitverteld was, vroeg oom Arthur: ‘welk van de twee verhalen is waar?’ <br />Iedereen zweeg. En toen piepte wat er overbleef van het jongetje: ‘het tweede, maar&#8230;’<br />‘Inderdaad!’ riep oom Arthur, ‘het tweede verhaal is waar.’<br />Eerst ging er een siddering door de zaal, alsof de elektriciteit bloot lag en iedereen op de metalen stoelen elektrocuteerde. Enkel de kinderen onder tafel konden het jongetje nog horen fluisteren: ‘maar het is fout verteld, zo is het niet gegaan.’ <br />‘Kinderen, kom eens vanonder de tafel en ga buiten spelen,’ zeiden de volwassenen van tussen de goudgeel oplichtende glazen dessertwijn, ‘ga maar een frisse neus halen.’ <br />‘Het liep anders,’ snikte het inmiddels onooglijke jongetje, maar iedereen negeerde hem.<br />En daar, op de parking van restaurant De Zevensprong, zagen de kinderen voor de laatste keer de jongen die het droevigste verhaal ter wereld had ingeslikt. Hij was zo klein geworden dat ze hun ogen moesten dichtknijpen om hem nog te kunnen zien. Hij nam een aanloop op zijn stokdunne beentjes, sloeg zijn armpjes uit en vloog weg. <br />Het droevigste verhaal ter wereld is het verhaal dat achterblijft wanneer de waarheid is verdwenen. <br /> </p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Vrij Nederland 23 augustus 2014</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Vrij Nederland 23 augustus 2014</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>Vrij Nederland 23 augustus 2014</p>
</p></div>
<div class="wpg-element paragraph">
<p>D  </p>
</p></div>
