Roman
Met schrijven over The Beatles is het net als met schrijven over de oorlog: er gelden andere maatstaven voor dan voor andere onderwerpen. Er ís al zoveel over geschreven. Een matig boek over The Beatles is daarom slechter dan een matig boek over, bijvoorbeeld, Cream. Gelukkig is Dagen van gras, het debuut van Philip Huff, geen matig boek. Dat komt vooral door hoofdpersoon en verteller Ben van Deventer.
Ben van Deventer, achttien, is &#8216;zo gek als een ui&#8217;. Nou ja, geweest. Nu is hij weer aan de beterende hand. Dagen van gras is emotionele chaos, herinnerd in rustige tijden. Ben vertelt over zijn recente psychose, zijn jeugd op een Overijssels landgoed, zijn beste vriend Tom en over muziek. Dylan, Clapton, Elvis, de halve rock-&#8216;n-roll hall of fame komt langs. En The Beatles dus.
Jubelend commentaar op vrijwel al hun platen, afgewisseld met inmiddels niet meer zulke smeuïge anekdotes. Voor de meeste Beatles-liefhebbers bekend terrein, en voor de mensen die weinig met The Beatles ophebben, waarschijnlijk oninteressant. Na de zoveelste lofzang begint het storend te worden. The Beatles, dat waren nog eens muzikanten, dramt Ben. Hij zou er elke dag naar kunnen luisteren. Een beetje alsof je op enthousiaste toon aan je publiek vertelt over Shakespeare. Die gast heeft écht een paar geniale stukken geschreven. En wisten jullie dat hij de hele toneelgeschiedenis heeft veranderd?
Toch geef je Ben het voordeel van de twijfel. Het is een sympathieke verteller, met een overtuigende, aanstekelijke stem. Huff beheerst het idioom van een intelligente achttienjarige: &#8216;Op het suikerzakje stond zo&#8217;n spreuk van een of andere zenmonnik over het geluid van een klappende hand. Man, wat een gelul vind ik dat. Maar echt.&#8217;
Het hele boek door praat Ben rechtstreeks tegen de lezer. Dagen van gras is 168 pagina&#8217;s spreektaal. Korte zinnen, veel retorische vragen, een tegelijkertijd bevlogen en afstandelijke toon. Ben registreert nuchter, bescheiden, hij wil geen indruk maken: hij moet gewoon zijn verhaal kwijt.
Dat verhaal hakt er niet alleen in omdat Huff zich goed verplaatst in een achttienjarige, maar ook omdat de toon aansluit op Bens ziektebeeld. Als hij midden in zijn psychose zit, heeft hij het gevoel dat zijn hoofd uit elkaar spat: hij móét de woorden in zijn hoofd ergens tegenaan gooien, vertelt hij. Door wat hij vertelt, en vooral ook door hoe hij het vertelt, begrijpen we enigszins hoe zo&#8217;n psychose moet voelen. En waarom juist deze jongen erdoor getroffen wordt. Als Ben aan het eind van zijn verhaal is, beseffen we dat hij niet langzaam gek is geworden, maar het eigenlijk altijd al is geweest. Dat doet Huff knap.
Gekte, laat hij zien, is niet het ontbreken van logica. In een psychose hanteer je een ander soort logica, die niet zo heel veel verschilt van de alledaagse. De accenten liggen alleen net iets anders, waardoor je hele wereldbeeld verstoord raakt.
Dagen van gras is nu al aan de derde druk toe, vermeldt Huffs website. Dat is terecht. Het is een geslaagd debuut. Maar echt.
Philip Huff
Dagen van gras
De Bezige Bij
167 p., € 14,90

Dries Muus

Zo gek als een ui

Vast in zijn eigen gelijk

Heinen

Verhaal van de Week

Social media hacks

Midterms

Premier Jetten

Exit-strategie

Flashback

Hans Stegeman

Tijd voor activisime

Teun van de Keuken

Stop Big Money

Montana

Zo verslaan we radicaal-rechts

Lula uitgelegd

Werkt het nog?

Demonsteren

Schrijver

S.A. Cosby

Ons nieuwe maandblad!

Nu in de winkel