<div class="lead">
Kijk, Sander Donkers wil niet met een vet vingertje zwaaien, maar er valt best wat te leren van de mensen op de club.
</div>
Ik had weer eens kantinedienst op de voetbalclub van mijn dochter. Een klusje waar ik altijd tegenop zie – er zijn idyllischer manieren om de vrije zaterdag door te brengen – maar waarvan ik achteraf steevast constateer dat ik er enorm van opkikker. En niet alleen omdat je bij een vergeten bestelling een microfoon mag pakken om iets als ‘nummertje 489, twee oorlog met uitjes’ door het clubhuis te laten schallen, hoewel je dat genoegen zeker niet moet onderschatten.
Wat is dat? Ik geloof niet dat ik mijn roeping als snackbarhouder heb gemist, en het ligt ook niet aan het inwendige schouderklopje dat ik mezelf geef omdat ik een klein vrijwillig steentje heb bijgedragen. Nee, het is de wereld die ik aan me voorbij zie trekken in die paar uur dat mijn blik zo overzichtelijk begrensd wordt door toonbank, kassa en koffiemachine. Die wereld is een nagenoeg perfecte dwarsdoorsnede van de Amsterdamse bevolking. Het is de stad zoals hij ís, maar zoals je hem eigenlijk nergens anders bijeen ziet. Niet op het schoolplein, niet in het uitgaansleven, niet in de supermarkt.
Wit, zwart en caramel, man en vrouw, arm en rijk – allemaal komen ze vroeg of laat langs voor een kop koffie of een broodje bal. Je ziet er de boze burger, de gutmensch, de gewone normale Nederlander, de bakfietsmoeder, de yup en de allochtoon. Alle clichébeelden, die vast deels kloppen maar toch ook verschrompelen wanneer je beter kijkt. Want voor elke Marokkaanse vader die nauwelijks Nederlands praat is er eentje die Amsterdamser klinkt dan de liefdesbaby van Tante Leen en Sjakie Swart.
<q class="pull-left">Vrienden zullen ze wellicht niet worden, maar onoverbrugbaar is er niks</q>
Een middag op de club is een fijn tegengif voor mijn ietwat overvloedige mediaconsumptie in de rest van de week. De kloof wordt steeds breder, de ‘ander’ steeds boosaardiger, de mannen verweken en het Avondland gaat in rap tempo ten onder, het zal allemaal wel, maar op zaterdag staat de GroenLinkser naast de PVV’er te juichen voor het team waarin hun kinderen de voorhoede vormen. Vrienden zullen ze wellicht niet worden, maar onoverbrugbaar is er niks. En hoeveel bezwaren er langs de lijn ook leven tegen hoofddoekjes op het veld, als het betreffende meisje een strakke voorzet geeft, is dát waar het over gaat.
Voor de goede orde: ik weet dat er clubs zijn waarover een heel ander verhaal te vertellen valt. En ik weet dat die fantastische diversiteit van de AVV SDZ nooit een doel was, maar een simpele overlevingsstrategie. Sommigen zullen het nog altijd betreuren dat het niet langer het exclusieve domein van ras-Amsterdammers is. Maar ja, de omliggende wijk veranderde van kleur en sociale samenstelling, de meisjes wilden opeens massaal voetballen, je moet toch wat, en voilá. Het is een wankel bouwwerk, zonder de stille arbeid van die paar echte clubmensen die zonder morren roosters opstellen en binnenbrandjes blussen kan het zomaar in elkaar donderen, maar voorlopig marcheert het toch maar allemaal. Dat vind ik mooi. En ik wil niet al teveel met mijn vingertje zwaaien, al was het maar omdat die momenteel nogal naar frituurvet stinkt, maar ergens zit er een les in.