Als Facebook ons iets beveelt, gooien we normaal gesproken vol overtuiging de kont tegen de krib. Maar als Mark begint met ‘Prettige Dag van de Aarde! Denk daar maar eens over na’, dan moet je wel.

Met vogeltjesgefluit als wekker, een groene waas aan de bomen en een huiskamer vol moestuintjes die toch echt vandaag verpot moeten worden omdat anders de groei-ambities van de wortel en de courgette teloorgaan in een schimmelig kartonnen bakje, was het me op zich wel weer even duidelijk dat we rondlopen op een levende planeet die ook kapot kan, zo niet: gaat. Maar niettemin bedankt, Facebook, voor die prikkelende welkomstboodschap vandaag: ‘Prettige Dag van de Aarde, Sander! Denk vandaag na over onze impact en zorg voor een positieve verandering.’

Goed, first things first natuurlijk. De maatschappelijke druk dicteerde éérst even na te denken over een originele en spijkerharde belediging aan het adres van een bevriend staatshoofd, hetgeen nog lang niet zo eenvoudig was, aangezien het terrein met pedofilie, bestialiteit en jongensprostitutie al danig afgegraasd leek. Daarna was het tijd voor een moment van medeleven met Gerard Joling, die meteen na het bekend worden van de dood van Prince via Twitter liet weten dat het nu allemaal wel héél dichtbij kwam. ‘Prince een groot artiest en legende overleden. Ik zal nooit vergeten dat hij ooit aanwezig was bij een optreden van mij in Amsterdam.’

Tja, als je er even bij stilstond: twee falsetten van wereldformaat, een gedeelde voorliefde voor glimmende kleding… Had Magere Hein zomaar een glorieus samenwerkingsverband in de weg gestaan? De gedachte dat het prijsnummer If I was your girlfriend I would buy you a ticket to the tropics er nu nooit meer zou komen, hakte er, u mag het best weten, keihard in.

Ik deed toch braaf wat Mark Zuckerberg me vroeg en dacht na over ‘onze impact’.

Maar goed, toen deed ik toch braaf wat Mark Zuckerberg me vroeg en dacht na over ‘onze impact’. Waar te beginnen? Maart dit jaar was het de elfde maand op rij waarin wereldwijde warmterecords werden gebroken. Vorige week brak er bij Antarctica een ijsschots van 3.250 vierkante kilometer af, ‘in oppervlakte vergelijkbaar met de provincie Overijssel’. Dit is des te beangstigender omdat iedereen weet dat wanneer Hele Grote Dingen behapbaar worden gemaakt voor de Nederlandse geest, ze altijd precies even groot zijn als de provincie Utrecht. Maar das war blijkbaar einmal, want Overijssel is bijna drie keer zo groot. De op drift geraakte ijsplaat is trouwens ook zo’n 220 meter dik, dus een waarschuwing voor de scheepvaart in de regio Zuidpool lijkt me op z’n plaats.

En o ja: in een recent rapport waarschuwde het IPCC dat in 2025 zo’n tachtig tot honderd miljoen mensen in het Midden-Oosten en de Maghreb te maken krijgen met waterschaarste. Dat is over negen jaar.

Je zou verwachten dat we allemaal inmiddels in gillende paniek door de straten renden met slechts het woord ‘apocalyps’ op de lippen. Maar in het land dat op milieugebied het op één na slechtste track record van Europa heeft, gebeurde er helemaal niets. Of toch: een dag voordat in New York het klimaatakkoord van Parijs werd ondertekend, openden we op feestelijke wijze een gloednieuwe kolencentrale.

Nee, met die gedachten over ‘onze impact’ wilde ’t wel, maar wat die ‘positieve verandering’ mijnerzijds betreft moest ik Zuckerberg teleurstellen. Lege flessen, kranten, kachel lager, geen vliegvakantie: check, check, check, check. En nu? Je zou het nuttige met het onaangename kunnen verenigen, en islamvrezend Nederland onder de neus wrijven dat die tachtig tot honderd miljoen soon to be ontheemden toch echt bijna allemaal moslim zijn. In een logische wereld zou de PVV dan uit vrees voor een nog veel grotere vluchtelingenstroom subiet de groene gedachte omarmen, en zou Annabel Nanninga zich als de donder kandideren voor het lijsttrekkerschap van GroenLinks. Maar goed, dat vermaledijde ‘wegkijken’ is klaarblijkelijk niet alleen voorbehouden aan de Gutmensch. En de zittende politiek houdt voor de zekerheid dat immense bord nog maar even voor de kop.

Niettemin: in retrospect, een fijne Dag van de Aarde gewenst, en een schitterende lente vol met sexy Prince-liedjes. Ik ben even een courgette verpotten.