Links is onhip. Je mag van rechts niet eens meer een beetje aardig zijn. Lastig, want alles wat een beetje de moeite waard is op deze planeet ís gewoon hartstikke links.

Een bevriende strafrechtadvocaat vertelde me onlangs dat hij een vervelende zaak had aangenomen waar hij vroeger waarschijnlijk met een boog omheen was gelopen. Nu moest hij wel, want hij had net als al zijn collega’s te maken met een krimpende markt. De criminaliteit daalde, over de hele linie, dus er waren simpelweg minder zaken te verdelen. Telkens als zo’n bericht de pers haalde, noem het beroepsdeformatie, bezocht hij even de website van De Telegraaf en scrolde naar de lezersreacties. Daar stond dan in duizendvoud: ‘Geloof je het zélf?’ of een iets onvriendelijkere variant op het thema ‘vieze vuile leugenaars’. ‘Niemand,’ zei hij, ‘niemand die ooit schrijft: hé, wat fijn! Serieus, mensen accepteren goed nieuws gewoon niet meer.’

Ik moest het even laten bezinken. Zonder twijfel was er een hele hoop slecht nieuws te melden, maar als we de schaarse lichtpuntjes gewoon stelselmatig ontkenden, dan waren we allemaal zwaar de lul. Voor je het wist zou er dan een leugenachtige griezel opstaan die, gebruik makend van dat ongeloof, ging oproepen tot ‘een revolte’ – o nee, sorry, slecht voorbeeld. Sinds wanneer was dat eigenlijk zo? Je kon hier een langdradige verhandeling opstarten met termen als ‘maakbaarheidsdenken’, ‘Pim Fortuyn’, ‘Marcel van Dam’, ‘demoniseren’, ‘kogel van links’ en ‘je mag het niet zeggen’. Je kon ook beweren: sinds iedereen begin deze eeuw opeens heel rechts werd en we een lange sliert onvoorstelbare idioten tot volksvertegenwoordigers verkozen die zich uitgehongerd op het slechte nieuws stortten en in elke krant en elk tv-programma constant mochten herhalen hoe vreselijk ‘monddood’ ze wel niet waren. Of je kon het nog iets simpeler houden: sinds het enorm onhip werd jezelf links te noemen.

Fijne seks is links, ‘een beurt geven’ is rechts – om over aanranden nog maar te zwijgen.

Vooruit, een golfbeweginkje, een kleine correctie op de losgeslagen geest van de sixties – allà. Maar het duurt nu al bijna anderhalf decennium! En een raadsel blijft het, aangezien het toch zonneklaar is dat alles wat een beetje de moeite waard is op deze planeet gewoon hartstikke links is. Rock ‘n’ roll is links, de Toppers zijn rechts. Fijne seks is links, ‘een beurt geven’ is rechts – om over aanranden nog maar te zwijgen. Fietsen zijn links, auto’s zijn rechts. Een opgestoken duim is links, een middelvinger dan weer rechts. Linkse mensen hebben een tuintje in hun hart, rechts betegelt het. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. De partij met de meeste corruptie heet VVD, die met de meest losse handjes, al dan niet vermeend, heet PVV. Het is dus rechts om je er schuldig aan te maken, en óók rechts om vervolgens uit desillusie met de politiek toch maar op zo’n rechtse partij te stemmen. Huh?

Misschien wel het meest ergerlijke gevolg van al die gure rechtsheid is nog wel dat aardig zijn en iets goeds willen doen in een kwaad daglicht is komen te staan. De ‘Gutmensch’ die, zeg, graag een pan soep kookt in een asielzoekerscentrum wordt door boos rechts vaak afgedaan als een walgelijk sujet. Met als argument: dat doe je alleen maar om jezélf goed te voelen, moreel verheven zeikwijf!

Vanuit de hemel daalde er afgelopen weekend een artikel af en nestelde zichzelf zomaar in de Volkskrant. Het ging over een lieverd die zichzelf bij wijze van experiment de opdracht gaf om een jaar lang elke dag een goede daad te verrichten, zoals ongevraagd de ramen van de buurvrouw lappen of natgeregende fietszadels droogvegen. Er werden ook wetenschappers aangehaald die tot de (voorzichtige) conclusie kwamen dat je van altruïsme ‘stressbestendiger, gezonder en gelukkiger’ wordt. Halleluja! Altruïsme is een duur woord voor Gutmensch-gedrag. De volgende keer dat hun onder de neus gewreven wordt dat ze al die stomme goede dingen alleen maar doen voor hun eigen welbevinden, kan het kerngezonde, stressloze en dolgelukkige antwoord luiden: ‘Klopt. Verder nog wat?’ Waarna ze, geheel onbezoldigd, met hun zelfgebreide trui een vogelpoepje van de voorruit van Martin Bosma’s auto vegen.

Wie altruïst is, is gezonder. Wie gezonder is, leeft langer. Time is on our side. Het wachten is op de revolte van wellevendheid.