Met z’n tienen vlaggen is een feestje. Maar met 20.000 Turkse vlaggen een Duitse binnenstad bezetten om Turkse perikelen?

Dat Turkse vlagvertoon, juist in Turkije zelf, verbaast me als Nederlander. Het lijkt wel of Turken telkens vergeten in welk land ze wonen, en om de paar meter gerustgesteld moeten worden door de krimpende maan en de ster tegen die knalrode achtergrond. Aha, nog steeds bij onszelf.

Nederland is niet zo van het vlaggen, je moet Turkije wat dat betreft eerder met Amerika vergelijken: ook daar wordt niet op een metertje vlag meer of minder gekeken. Grote landen hebben een opzichtige strik nodig om ze bij elkaar te houden.

Minder onschuldig wordt het wanneer massa’s Turken met vlag en al uitrukken in West-Europese steden, om duidelijk te maken… ja, wat eigenlijk? Dat ze in Keulen zijn, maar hun hart voor eeuwig verblijft in Istanboel? Dat Keulen onderdeel is van het Turkse rijk? Dat het daarvan moet komen?

Al die rode vlagen: ik denk niet dat je het hart van de Nederlander ermee wint.

Geen mens zal zich storen als bij een internationaal voetbalevenement het winnende land even vlagt, een middagje euforie. Maar het lijkt een gewoonte te worden om de Turkse politieke strijd uit te vechten in Duitsland of Nederland, zo’n stadsplein dat uniform rood kleurt. Het is een woeste voorspelling, maar ik denk niet dat je het hart van de gemiddelde Nederlander ermee wint.

Na de aanslag op de luchthaven van Istanboel, eind juni, ging een aantal Nederlandse gemeentes ertoe over de Turkse vlag halfstok te hangen. Een sympathiek, solidair gebaar. Maar nu de binnenlandse Turkse politiek zo eindeloos buiten haar eigen oevers treedt en er in alle Europese landen afrekeningen en intimidaties gemeld worden, verliest dat vlaggen alle jool.

Die poging tot een coup, het is niet niks, en natuurlijk volgen Turkse Nederlanders het nieuws op de voet. Het pijnlijke is: dat nieuws is zeer Turks, zeer eenzijdig en er zijn bijna geen onafhankelijke bronnen over. Wat opvalt: de enorme daadkracht waarmee Erdogan nu optreedt, duizenden hier ontslagen, tienduizenden daar, zonder dat er een min of meer sluitende analyse volgt van wat er tijdens die coupnacht gebeurd is. Erdogan eist nu dat hij zijn voetvolk, dat inmiddels toch echt geëmigreerd is – al sinds een generatie of drie – per straalverbinding kan toespreken in Keulen, en handelt dus alsof Noordrijn-Westfalen een Turkse provincie is. Een juiste beslissing van het Duitse constitutionele hof om dat niet toe te staan. Eerder al wilde Erdogan Duitse parlementsleden van Turkse komaf een bloedtest laten ondergaan, want ‘velen zeggen dat het Turken zijn, maar wat voor Turken?’. ‘Hun bloed moet in het laboratorium worden onderzocht,’ voegde de president eraan toe, want dan zou blijken dat echt Turks bloed natuurlijk nooit voor erkenning van de Armeense genocide kan stemmen. Alsof de hardware van een stemcomputer op zuiver bloed draait.

Erdogan doet alsof Noordrijn-Westfalen een Turkse provincie is.

In Keulen zullen de Erdogan-aanhangers met zeer velen zijn. Maar er zijn ook nog wat tegendemonstraties van extreem links en -rechts, zodat de finesses van Erdogans politiek kunnen worden uitgevochten aan de voet van de Keulse Dom. Stad hermetisch afgesloten. Uiteraard hebben Turks-Duitse burgers demonstratierecht, maar zou er bij die initiatiefnemers niemand zijn geweest die dacht: we maken ons hiermee niet erg geliefd?

Ik bedoel: met z’n tienen vlaggen is een feestje. Maar met 20.000 Turkse vlaggen een Duitse binnenstad bezet houden, vanwege strikt Turkse perikelen waar alle andere inwoners en migranten niet meteen een boodschap aan hebben…

En als nu de derde, of misschien zelfs de vierde generatie zich met die Turkse vlag tooit, komt er dan nooit een moment dat zo iemand denkt: ik ben in Duitsland geboren, mijn zoon is in Duitsland geboren, ik heb hier mijn vrouw ontmoet. Net een babysitter geregeld. En niets van dit reële dagelijkse leven komt tot uiting in die Turkse vlag?

Burgers die ervoor kiezen een vlaggenstok te zijn, ik snap het niet.