Met champagne lanceerde Febo de nieuwe koers gisteren in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat. Het karakteristieke geel sneuvelde daarbij.

Soms hoop je dat er plekken zijn die verschoond blijven van brandmanagers en herbronning. Die hoop blijkt doorgaans ijdel. Misschien is het wel daarom, dat het een beetje als verraad voelde dat ook snackbarketen Febo het nu over een ‘ambachtelijke boeg’ gooit.

Het is verraad zoals de oude studievriend die op zaterdagavond opeens liever thuis ‘een serietje’ blijft kijken en dingen zegt als ‘ik probeer te minderen met brood.’ Van wie je het niet verwacht, raakt het je het hardst.

Met champagne lanceerde Febo de nieuwe koers gisteren in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat. Haar traditionele huisstijl zat de keten ook niet mee. Geel is gretig, de kleur van vettige vingers en sausvlekken. Geel is de kleur van gulzigheid en in 2015 verkoop je daar niet meer mee. Eerder dit jaar ging dat andere symbool van gele gretigheid, de Drie Dwaze Dagen van de Bijenkorf, er al aan. Het paste niet meer bij de luxere uitstraling waar het warenhuis op in heeft gezet.

Et tu, Febo, dacht ik toen ook de snackbar het in haar persbericht had over die ‘luxe uitstraling’. Vandaar die champagne natuurlijk, want met aardbeienmilkshakes kom je er dan niet meer. Drie jaar werd er gesleuteld aan een nieuwe huisstijl en de uitkomst is ‘verfijnd wit met een rode rand’. Rustig, dat past beter bij het verhaal van Febo. Kroketten en hamburgers heten tegenwoordig ‘onze helden’, waarmee je ‘kennis moet maken’. Opa’s recept, staat er op witte borden. Het zijn geen loze marketingleuzen, verdedigt Febo-baas Dennis de Borst de omslag vandaag in de Volkskrant. De speciale receptuur is verdorie écht het recept van zijn bloedeigen opa Johan de Borst. Het is hoogwaardige kwaliteit, en daarom is het volgens hem ‘een logische stap om een vestiging te openen in de duurste winkelstraat van Nederland.’

Authentiek en lokaal

In het archief vond ik een Vrij Nederland-verhaal uit 1984. Drieduizend woorden werden er over de Febo geschreven, maar ‘ambachtelijk’ zat er niet bij. Trots schept de toenmalige productieleider in het stuk op over het apparaat waarmee de uitjes en het vlees worden versnipperd. ‘Splinternieuw en volautomatisch. Een magistrale machine!’ Nog een citaat: ‘Het personeel kan de computer instellen en als de friet gaar is, hoor je een piepje. Mijn mensen hoeven niet meer ouderwets met een vorkje te prikken. Je ziet: het is niet friet van Ome Piet.’

Oh zoete ironie. Een foodtruck met de naam ‘Friet van Ome Piet’ zou vandaag de dag waarschijnlijk een gigantisch succes zijn. En je verzint het niet, maar verderop in het stuk schept de Febo-baas op over zijn durf een vestiging in de Kalverstraat te openen. Met de verjonging van die winkelstraat moest ook de snackketen daar prominent aanwezig zijn. Een logische stap in de jaren tachtig.

In de New Yorker verscheen onlangs een mooi artikel over de pogingen van McDonalds een gezonder imago te krijgen. De fabrieksmatige aanpak zorgde er ooit voor dat de keten zo succesvol kon worden. Overal ter wereld dezelfde hamburger, voor precies dezelfde lage prijs. Maar hoe verkoop je dat product in een tijd waarin zelfs de middenklasse inmiddels voor authentiek en lokaal gaat?

Enthousiast verklaart de McDonalds menuchef de campagne rondom de Egg McMuffin, die net van start is gegaan. ‘De samenstelling van de McMuffin is niet veranderd. Wat het in de jaren zeventig al zo’n geweldige sandwich maakte is nog precies hetzelfde! This English muffin is going back to what we had.’

Misschien is een luxere uitstraling eigenlijk helemaal niet zo moeilijk, bedacht ik me. Is niet elke recept ooit bedacht door iemands opa of oma?

Vooral de kop van het verhaal uit 1984 is met de kennis van nu wonderschoon. Het is een citaat, van eigenaar John Wijsmuller, over zijn keuze in Febo te investeren. ‘Op luxezaken was ik afgeknapt. Die tijd is voorbij. We leven in een nieuw tijdperk van computers en fast food.’

Op een zekere manier stelde me dat wel gerust. De Brave New World is inderdaad van alle tijden.