Het interessante aan Theo Sontrop was dat hij zichzelf zo goed kon bespotten. Het was een strategisch soort zelfverkleining. Hoe kleiner hij zichzelf maakte, hoe sterker hij eruit tevoorschijn kwam. Hij wist hoeveel geest en weerstand hij in zich had. Hij kon het zich permitteren om in 1962 zijn poëziedebuut te maken met de titel Langzaam kromgroeien en bijna veertig jaar later in 1999 in een ‘Winters kwatrijn’ in die geest gewoon verder te gaan:
Literaire kroniek
Sontrops genotvolle kwatrijnen
Als er één uitgever is geweest die stond voor literaire kwaliteit, dan was dat Theo Sontrop (1931-2017) van De Arbeiderspers. Hij was ook dichter, weliswaar van ‘pierdunne bundeltjes’, maar genoeg om alsnog ook zijn nagelaten kwatrijnen uit te geven.
