<div class="lead">
EYE komt in september met een tentoonstelling over twee kunstenaars/filmmakers: Cao Guimarães en Apichatpong Weerasethakul. Beide tillen het gewone op tot een ander verhaal.
</div>
Na een tentoonstelling over de wereldberoemde Martin Scorsese komt filmmuseum EYE in het najaar met een expositie over twee filmmakers die al veel lof hebben geoogst maar bij het grote publiek minder bekend zijn: Cao Guimarães (Brazilië, 1965) en Apichatpong Weerasethakul (Thailand, 1970). Beide kunstenaars maken werk dat je voelt, dat je bijna kunt ruiken. Langzame beelden van het alledaagse, waarin droom en werkelijkheid samenkomen.
Ze komen uit totaal andere delen van de wereld, maar zijn toch geestverwante kunstenaars. Bij beiden begint het bij het dagelijkse leven. Met hun bijzondere blik vinden zij er schoonheid, kleur, ritme, licht, geluid en geuren. Zo tillen ze het ‘gewone’ op tot een ander niveau. Hun werk roept een zintuiglijke wereld op waarin de kijker wordt uitgenodigd zich onder te dompelen en los te komen van de westerse blik.
De eerste tentoonstellingszalen van het filmmuseum zijn voor de werken van Guimarães. Daarvan trekt Epilogue de meeste aandacht. We zien daarin de grond, daags na carnaval en dus bezaaid met confetti. Maar de kleine ronde kleurcirkels krioelen. Het komt door de mieren, die de snippers verslepen naar hun nest. Het is kleurrijk en een feest voor het oog, maar ook langzaam en zonder plot, zoals ook de andere films van de Braziliaan.
Het werk van Weerasethakul oogt een stuk spectaculairder. Het is veelal gefilmd in de donkere Thaise jungle en heeft een goede dosis lokale magie – kijk niet gek op als er ineens een geest opduikt, dat doen de andere personages in de film ook niet. Van Weerasethakul is er ook de grotere video-installatie Primitive, die bestaat uit acht schermen waarop acht verschillende films te zien zijn. Samen vormen ze een vreemde, mysterieuze en langzame filmervaring, met een speciale rol voor een ‘space machine’ – een installatie om helemaal in op te gaan.
Te zien van 16 september t/m 3 december 2017 in EYE, Amsterdam

Ko van ‘t Hek

Slow cinema in EYE

Ongelijke transzorg

Machtige Eerste Kamer

Democratisch tekort

Bange huisartsen

Verhaal van de week

Clickbait-sletjes

Nicolaas Veul

Nederland in crisis

Hans against the machine

Iedereen naar het buitenland

Hollander zoekt asiel

‘Mam, ik ga toch niet dood?’

Reportage

Tibet bezet

China verstevigt zijn grip

Het verdriet van Tibet

Iedereen is hypocriet

Hannah Prins

Tien openluchtbioscopen

Cultuurtips