Werkgevers kunnen nog zo flexibel worden en mannen kunnen nog zoveel zorgtaken op zich nemen, uiteindelijk moeten vooral vrouwen leren loslaten.

Zie je wel, het ligt niet aan mij. Ik heb het écht heel zwaar. Bij hoeveel vrouwen zal die gedachte wel niet door het hoofd zijn geschoten, bij het lezen of horen van het nieuws over het onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau dinsdag? Vrouwen ervaren meer tijdsdruk, mannen leiden een relaxter bestaan. Tja, stiekem wisten we dat natuurlijk allang. Toch is het fijn dat het nu ook écht is aangetoond.

Vrouwen zijn controlefreaks, wordt er regelmatig bij mij thuis gegromd. Voor de tweede keer in zijn leven deelt mijn vriend de zorg over twee kleine kinderen met een vrouw. In het weekend verdelen we de taken best redelijk, zodat we beiden in ieder geval een ochtend kunnen uitslapen. Maar waar ik op mijn ‘werkochtend’ vaak non-stop loop te draven – ontbijtje maken, poepluier verschonen, fruithap geven, weer een poepluier, tussendoor de afwasmachine uitruimen, wasjes draaien, plannen van een leuk daguitje en oh ja internet nog even afstruinen op zoek naar de oorzaak van dat vreemde rode vlekje – tref ik mijn partner op zíjn ochtend meestal liggend op de bank met de krant aan. Af en toe gooit hij een balletje naar ons zoontje of streelt hij ons dochtertje over de wang. Dat wil zeggen: als hij niet slaapt. Dat de zorgvuldig opgestelde voedings- en slaapschema’s volledig in de war zijn geschopt en de keuken en wasruimte een grote chaos zijn, lijkt ook de kinderen niet te deren. Meestal drentelen ze ontspannen tussen alle rommel rond.

Gelukkig, dacht ik na het lezen van het SCP-rapport. Ik ben niet de enige vrouw met zo’n calvinistische inborst en overontwikkeld gevoel van verantwoordelijkheid voor het welbevinden van mijn gezin. Er is zelfs een term bedacht voor dit ietwat neurotische gedrag: wij vrouwen verrichten namelijk veel ’emotiewerk’. Eigenlijk hebben we er thuis nog een voltijdbaan bij. Maar ook vrouwen zónder kinderen ervaren meer tijdsdruk dan mannen, blijkt uit het onderzoek. Zij hebben immers net zo goed last van een overmatige drang tot perfectionisme en eeuwig gevoel van tekortschieten. Volgens het SCP is dát uiteindelijk de verklaring voor het mysterie waarom vrouwen van alle leeftijden – met én zonder kinderen – veelal kiezen voor werken in deeltijd.

Het is ‘een verspilling van talent’, verzuchtte minister Bussemaker van Emancipatie maar weer eens – overigens terecht – over het hoge parttimegehalte van werkende vrouwen in Nederland. Haar oplossing: ‘Werkgevers en mannen moeten gezamenlijk deze vrouwen beter faciliteren om het patroon van deeltijdwerk te doorbreken.’

Dat zal vast helpen, maar ik vrees niet genoeg. Werkgevers kunnen nog zulke flexibele werktijden of -plekken aanbieden en mannen kunnen nog zoveel zorgtaken (op hun manier dan) op zich nemen, uiteindelijk ligt de grootste uitdaging bij de vrouwen zelf. Zij moeten namelijk iets gaan doen wat volledig tegen hun natuur indruist. Zij moeten leren loslaten.