Peter Buwalda ontmoet ex-pornoster

Ik ben te vroeg en Sasha Grey is te laat – zo liggen de verhoudingen vandaag. We hebben afgesproken in The Dylan aan de Keizersgracht, een high end-dingetje waar ook Matthijs van Nieuwkerk zit te lunchen.

‘Weet je wie ik zo meteen ga interviewen,’ zeg ik.

‘Geen idee,’ zegt Van Nieuwkerk op zijn montere manier. Ik krijg er zelf meteen weer zin in.

‘Sasha Grey.’

‘Die ken ik niet,’ zegt hij.

Van Nieuwkerk is al weg wanneer Grey en haar entourage eindelijk binnenkomen. Ze moest nog even koffiedrinken met haar uitgever.

Terwijl ik opveer om haar een zedig handje te geven, begrijp ik waarom het ontmoeten van een pornoster raar is. Er mankeert iets aan de volgorde, bij een pornoster leer je eerst de diepe gronden kennen, en als jij en zij geluk hebben, blijft het daar bij. Zo heb ik deze lieftallige dame eens drie stijve pikken tegelijk zien afzuigen, en niet voorzichtig ook, eerder als een straatvechter, lang, ruw en diep, tot de taaie draden slijm en braaksel aan haar kin hingen. En nu staat ze hier plotseling voor mijn neus, een stil watertje dat vriendelijk uitlegt waarom ze aan de late kant is.

Ik zeg dat ze een mooie hoed op heeft, en vraag of het een panama is. Raar compliment, denk ik bij mezelf, wanneer je iemand voor het eerst met kleren aan ziet: mooie hoed. Zeker wanneer er over die kleren wel iets te zeggen valt.

Ze zijn intens keurig, idioot keurig zelfs voor een meisje uit LA. Dit koop je niet op Venice Beach. Op de al genoemde hoed na – een echte Borsalino, zegt Grey en ze gaat op de stoel tegenover mij zitten – moet alles wat ze draagt (een effen zwarte broek, een wijdvallende donkerblauwe trui waaruit een hooggesloten overhemdkraagje piept) probleemloos te vinden zijn bij Damesmode Zoompjes op de Brink in Epe, inclusief haar schoenen: platte college-loafers van donkerblauw leer. Waar zijn de torenhoge plateauhakken?

Hoe zit dat, zou ik willen vragen. Sasha Grey doet niks zomaar, beeldvorming is haar werk. Ik zou willen weten of haar keuze voor deze kleren iets te betekenen heeft, of ze er iets mee wil zeggen, bijvoorbeeld dat ze heus wel weet hoe het hoort, dat je best pervers tot in je merg kunt zijn zonder dat je meteen in een leren jurkje de straat op hoeft, of dat dit gewoon haar stijl is, dat ze zich al sinds de onderbouw van haar high school in Sacramento zo kleedt, en dat ze nooit een reden heeft gehad om ervan af te wijken, of dat er nog een andere verklaring is – maar het lijken me impertinente vragen.

Daarom: was het gezellig met Mai Spijkers?

Fascinerend toch hoe omgangsvormen werken. Ter voorbereiding op het gesprek heb ik nog eens in haar werk gegrasduind, en het is toch vooral Starving 4 Cum voor en Butt Bangers na, en ook The Juliette Society, haar romandebuut, gaat over weinig anders dan zo vies en zo vaak mogelijk neuken, het enige hoofdstuk waarin nauwelijks seks zit is gewijd aan de drildo, dat is een dildo op een drilboor – en toch, nu we aan een tafeltje tegenover elkaar zitten, vind ik het onbeleefd om te vragen waarom ze er zo keurig uitziet.

‘Mai is a funny guy,’ zegt ze.

Om mijn verwarring te vergroten heeft Grey een chaperon bij zich – een al even sober geklede Italiaanse jongen, brildragend, bedeesd en klein van stuk, die zich opwerpt als haar tourmanager. Hij wil het interview per se bijwonen. Hij gaat pal naast Grey zitten en klapt een laptop open. Hoewel hij verder zijn mond houdt, verbaast het me dat een ex-pornoster als Grey iemand nodig heeft om op te passen wat ze zegt. Het lijkt me nog een opgave om met een oeuvre als dat van haar op de plank iets te berde te brengen dat ergens verkeerd kan vallen.

Of ze weet dat grappige Mai ook Fifty Shades of Grey uitgeeft en of ze ook aan zichzelf moest denken toen ze die titel voor het eerst hoorde.

‘Ja, ik wist niet wat ik zag. Iedereen die ik ken dacht dat ik ermee te maken had. Dat E.L. James dat meisje, die Anastasia, op mij had geënt, of ze dachten zelfs dat ik het geschreven had. Ik had in die tijd een website met filmpjes die Shades of Grey heette.’

‘En nu zit je in haar kielzog,’ zeg ik.

‘Ik ben wel anders hoor.’

Echter, stel ik haar gerust. James verhoudt zich tot porno zoals Karl May zich verhoudt tot een saloon: hij kwam er nooit.

Grey is uitstekend van de tongriem gesneden, valt me op. Ze is in Amsterdam om The Juliette Society te promoten. Na een stevige biedingsoorlog tussen uitgeverijen en agenten is het boek de afgelopen zomer in 25 landen tegelijk verschenen, en zij en haar tourmanager bezoeken deze weken een aantal Europese landen. Ik vertel haar dat ik het boek met plezier gelezen heb, en dat ik dat meen.

‘Dank je. Ik ben gevleid.’

Het boek is een soort seksuele bildungsroman, een coming of sexual age, opgebouwd uit rêverieën over vaak bizarre seks, eigenlijk wel wat je van Grey zou verwachten, maar dan toch nog wat gekker. De literaire bijsluiter bij haar films. Hoewel de plot minder dan matig is, zeg ik dat ik het skillful geschreven vind, met een bijzondere toon, en dat ik denk te kunnen merken dat ze al langer schrijft.

Ze bekent al sinds haar tiende te schrijven, dagboeken, verhaaltjes, scenario’s voor korte films, maar dat een roman toch wel even wat anders is.

Zeker.

Ze heeft er een vol jaar aan gewerkt, zelfs toen ze zes weken in Madrid zat voor de opnames van een film.

Geen porno, toch? (Eigenlijk vraag ik naar de bekende weg, ik weet dat Grey sinds 2009 niet meer actief is in de business. Na haar rol in Steven Soderberghs The Girlfriend Experience speelt ze alleen nog maar in ‘gewone films’.)

Nee, zegt ze, een thriller. Open Windows, een Spaanse film. Maar Engels gesproken.

Zij, haar chaperon en ik bekijken de kaart. Grey bestelt op mijn advies de schol, de jongen wil beef. We hebben weinig goeie maaltijden gehad, zegt ze.

We zijn tien minuten onderweg, maar ik vind Grey nu al sympathiek, ze luistert scherp als ik wat vraag, en ze praat over haar boek met een intelligentie die naadloos aansluit bij de zelfbewuste manier waarop ze die rare carrière van d’r vormgeeft.

Het is heerlijk om je in alle rust te kunnen toeleggen op één ding, zegt ze.

En of.

Misschien moet ik haar vertellen waarom ze door mij wordt geïnterviewd, door een schrijver in plaats van een journalist. ‘Ik weet precies wat je bedoelt,’ zeg ik daarom, ‘ik heb ook een boek geschreven.’

‘Weet ik,’ zegt ze.

‘Je komt erin voor,’ zeg ik.

‘Weet ik.’

‘Hebben ze je dat verteld bij de uitgeverij?’

‘Jup.’

Ik zet me heen over het feit dat Sasha Grey een cultster is, een fenomeen met een wereldwijde ‘fanbase’, zoals ze het zelf noemt, en dat ze er inmiddels wel aan gewend zal zijn dat er kunstenaars bestaan die het leuk vinden om haar te verwerken in wat ze maken. Ze stond al eens op een cd-hoesje van The Smashing Pumpkins, ze speelde mee in een clip van Eminem. Bij bol.com zag ik dat er een Sasha Grey Handbook bestaat. Maar goed, het gaat om de waarheid, dus pak ik uit mijn plastic tas Bonita Avenue en laat haar de pagina voorin zien waarop de twee motto’s staan, het eerste een uitspraak van Wim Ruska, die eronder van haar. Ik maak matig Engels van: ‘Ik ben voor jullie wat een gladiator voor de Romeinse burger was, weet je.’

Ze knikt, ‘cool,’ zegt ze, en lacht, en ze zegt dat ze het zich herinnert, dat ze dat gezegd heeft, en ik slik net op tijd in dat ze het volgens mij nooit zo gezegd heeft, maar dat ik het iemand aan haar heb horen vragen, een interviewer legde het haar in de mond, of ze niet net een gladiator was, en dat zij het beaamde. Grappig, ik weet nog dat ik me destijds zorgen maakte of ze erachter zou komen, ooit, dat ik haar half vals had geciteerd, en dat er misschien gelazer over zou ontstaan. En nu zitten we hier.

Ze gaat er zelfs nog even op door, het klopt namelijk precies, zegt ze, pornoacteurs zijn echte seksatleten, je kunt je niet voorstellen hoe zwaar het is, al die houdingen, en ondertussen opletten of de camera je ziet, en de belichting, make-up.

‘Mis je het niet?’

‘Wat. Het schrijven?’

‘De porno.’

‘Soms wel. Het was een fijne routine. Ik werkte keihard, ik wist niet wat een weekend was. Je wist wat je te doen stond en toch was het altijd anders. En spannend. Maar elk meisje in de business heeft een houdbaarheidsdatum. Ik denk dat ik op het hoogtepunt ben gestopt. Weet jij waar hier de toiletten zijn?’

Aan het begin, zegt haar manager. Ze staat glimlachend op, en we kijken haar samen na terwijl ze wegloopt. Je vindt in heel Epe niemand met zo’n mooi gezicht.

Om de stilte tussen mij en de jongen te verbreken, vraag ik hem of hij en Grey een relatie hebben. Eerst zegt hij nee, nee, helemaal niet, en hij zwaait erbij met zijn wijsvinger, nee hoor, zeker niet, hoe kom je erbij – maar dan buigt hij plotseling voorover, zet met diezelfde strenge wijsvinger mijn opnameapparaat uit, en begint te knikken, het is wel zo, hij en Grey zijn sinds ongeveer twee jaar een stel.

Veel zin om door te praten hebben we allebei niet. Terwijl hij zich weer op secretariële werkzaamheden concentreert, bekijk ik hem eens wat beter en vraag me af hoe het moet zijn om iets te hebben met een pornoster. Niet zomaar een pornoster, maar met het meisje dat in 2009 door Rolling Stone is uitgeroepen tot The Dirtiest Girl In The World. De jongen, ik schat hem eind twintig, ziet er volstrekt gewoon uit, hij lijkt eerder op een wat saaie versie van Alexander Klöpping dan op Badr Hari of Ruud Gullit. Zou hij wel of niet naar oude films van zijn vriendinnetje kijken? Het lijkt me dat hij uit een speciaal soort hout moet zijn gesneden, hout dat bestand is tegen de ergste golven van nijd en jaloezie, of beter nog: hout dat tot leven komt bij het keihard laten neuken van je eigen vriendin, liefst door een aantal fokstieren tegelijk – anders snap ik er niks van. Dat hij zo controleerderig bij het interview wil zitten snap ik nog minder. Ik neem toch aan dat hij niet jaloers is? Dat hij bang is dat ik met Sasha zal flirten? Na al die films van d’r? De jongen is me een compleet raadsel.

Ik hoop dat Sasha nog terugkomt, zeg ik.

Ja, zegt hij.

Maar Grey laat op zich wachten, ze schijnt heel secuur te zijn op haar make-up. ‘Moet je niet eens gaan kijken wat ze uitspookt,’ zeg ik in het Nederlands.

‘Sorry?’

‘Ze is zeker bezig met haar make-up,’ vertaal ik.

‘Ze komt zo.’

Ik laat mijn gedachten afdwalen naar hoe ik Grey op mijn radar heb gekregen. Het moet ergens in 2008 zijn geweest, rond die tijd besloot ik dat Joni in mijn roman een naleven moest krijgen, een naleven in de pornoscene van Los Angeles. Bonita Avenue moest een beeld geven van hoe het er anno nu in het zenit van de porno aan toe gaat, vond ik. En eigenlijk wilde ik dat Joni daar mensen zou ontmoeten die een stuk radicaler te werk gingen dan zijzelf in haar jonge Enschedese jaren. Ze moest een minstens vijftien jaar jonger grietje leren kennen, een achttienjarige die zonder enige scrupules de business in was gestapt, zoals je er daar honderden per jaar van schijnt te hebben. Gewoon met je blote kont en je tatoeages voor de camera. Zo’n typje zou een mooi contrast vormen met Joni en haar vroegere geheimzinnige internethandeltje.

Tijdens mijn zoektochten op het web stuitte ik op het meisje dat nu terugkeert van het toilet. Geisha-achtig, mysterieus, niet getatoeëerd, slank op het kwetsbare af. Vaak schreef ik in die maanden ’s nachts, en soms zag ik haar figureren in vreemde wrede duistere filmpjes, bdsm-porno die gemaakt werd in een groot bakstenen gebouw, een soort afgekeurde antieke kazerne, een helse plek waar ze haar genitaliën onder stroom liet zetten, zich aan haar enkeltjes liet ophangen en vervolgens aftuigen, en nog meer waar ik nauwelijks naar kon kijken. En ineens zag ik haar in een lang artikel in het magazine van de Los Angeles Times.

Zo. Waar waren we?

‘Had ik je al gevraagd waarom je je destijds hebt laten portretteren in dat magazine, hoe heet het, Los Angeles? Je was pas net in LA toch? Wist je dat het je verder zou helpen?’

‘O ja, dat wist ik meteen. Die journalist stond op mijn MySpace, en ik wist meteen dat het een kans was.’

‘Daar is het begonnen, denk je niet? Ik bedoel, hoe kan het dat jij zo beroemd bent geworden, en al die andere meisjes niet?’

‘Omdat ik een plan had,’ zegt ze. ‘Ik wilde porno opwindender maken, minder voorspelbaar.’

‘Meteen al dus.’

‘Ja. Vooraf al. De maanden voor ik naar LA ging, heb ik me in de business verdiept.’

‘En toen stond die journalist op je MySpace.’

‘Ja.’

‘Eigenlijk was je dus vanaf dag één al bekender dan de andere meisjes.’

‘Zo is het begonnen, ja. Ik zag die jongen drie maanden lang één keer per week. Vanaf dat stuk werd het een domino-effect. Alles ging daarna zo snel.’

‘Terwijl je vier, vijf films per week deed. Ik bedoel, je dook er helemaal in.’

‘O, zeker. Ik was gefocust op de porno. En toen belde The Tyra Banks Show. Dat kwam voort uit dat stuk in Los Angeles. En daarna begon iedereen over me te bloggen.’

Het eten wordt geserveerd. Onze schollen liggen naakt op een soort houten hakblok. ‘Dan kun je er lekker een troep van maken,’ zegt Grey.

Etend laat ik mijn gedachten teruggaan naar mijn besluit om Sasha Grey te fictionaliseren. Ik herinner me dat ik het artikel las en dacht: hebbes, dit is ze. Een pornovriendinnetje voor Joni. Sasha moest een tijdje bij haar inwonen, daarom gaf ik haar een andere naam.

Dat artikel, zeg ik, heette dat niet ‘The Teenager & The Pornstar’?

Grappig dat je dat weet, zegt ze. ‘Ik was er zelf niet kapot van, er stonden dingen in die ik niet gezegd heb. Maar het heeft het balletje aan het rollen gebracht.’

‘In mijn boek heet je Bobbi Red. Naar Bobbi Starr, ken je die?’

‘Bobbi. Jazeker ken ik die. Dat was een vriendin van me, ja, een van mijn weinige vrienden in de business. Het is een vervelend competitief wereldje, niemand gunt een ander wat. Je kunt er nauwelijks vrienden maken. Mijn agent zei altijd, pas op met vrienden in de business. Maar Bobbi was wel een soort vriendin.’

‘Zie je haar nog?’

‘Nee. Nee, al dat reizen, je verliest elkaar uit het oog. Ik ben voortdurend onderweg, tegenwoordig.’

Er komt een Aziatisch stel The Dylan binnen, of misschien zijn het zakenpartners. De man draagt een lelijk pak, maar het meisje, dat beduidend jonger is, zit bijzonder charmant in haar pantalon, ziet ook Grey.

‘Ik zie je wel kijken hoor,’ zegt haar vriendje. Hij bemoeit zich nergens mee, maar ondertussen.

‘Waarnaar?’

‘Naar die kont.’

Grey lacht, en zegt tegen mij: ‘Ik val op Aziatische meisjes, ik wil het met ze doen. Toen ik nog in de porno zat, was er net een scherpere immigratiewet. Ik ben al die Aziaatjes misgelopen.’

Misschien is dat haar geheim. Sasha Grey kleedt zich als een administratief medewerkster uit Epe, maar ze zegt dat ze het met Aziaatjes wil doen. Ze is onorthodox orthodox. Of andersom.

De manier waarop haar vriendje zich in het gesprek heeft gemengd, maakte toch weer een wat jaloerse indruk. Ik waag het erop. ‘Is het niet zwaar voor hem om met jou te zijn,’ vraag ik aan Grey. ‘Ik bedoel, met jouw verleden, maakt hem dat niet jaloers?’

Ze lacht. We kijken allebei naar haar geliefde, die doet alsof hij het niet hoort. ‘Ja, dat is best zwaar, denk ik,’ zegt ze. ‘Maar ik ben niet meer on camera, hè. Dat scheelt vast.’

‘Zou je het andersom aankunnen? Dat hij de pornoacteur was en jij het gewone meisje?’

Ze peinst. ‘Weet ik niet,’ zegt ze. ‘Misschien niet, nee. Hoewel ik natuurlijk weet hoe het is. Ik kan het relativeren.’

Ik probeer me voor te stellen hoe je zoiets relativeert, en dan vooral wanneer een ander in die films speelt. ‘Weet je,’ zeg ik als ik merk dat het me niet lukt, ‘in Bonita Avenue komen de Barracks voor.’

Ze kijkt niet-begrijpend.

‘Sorry, ik bedoel: de San Francisco Armory.’

‘De Armory, ah! Daar ben ik heel veel geweest.’

‘Ik ben wezen kijken, research voor mijn boek. Ik heb er omheen gelopen.’

‘Amazing toch? Wat een gebouw.’

‘Kom je er nog weleens?’

‘Nooit meer. Ik ken er ook niemand meer. San Francisco is ook redelijk ver weg van waar ik woon.’

We eten zwijgend. Even overweeg ik om een thuis bedachte theorie op haar los te laten. Ja, dat is leuk. Uit interviews weet ik dat ze als zestienjarige Juliette las van D.A.F. de Sade, net als ik. Ik vertel haar dat ik in de boekenkast van mijn opa, tussen de Kirsts en Konsaliks, een Nederlandse vertaling van De Sade vond. Als puber wist ik meteen dat ik dat boek moest hebben, gek genoeg.

‘Wauw,’ zegt ze. ‘En wat vond je ervan?’

‘Ik vond het bizar. Maar ook interessant.’

‘Ja,’ zegt ze. ‘Je moet het dan lezen, hè, of je wil of niet.’

‘Maar het verschil tussen jou en mij,’ ga ik verder, ‘is dat jij die wereld van De Sade tot je echte wereld hebt gemaakt. Twee jaar later was het zover.’

‘Dat is waar ja.’

‘En nu zijn we zeven jaar verder, en heb je die ontplofte wereld van De Sade weer bedwongen op papier. Het staat allemaal in The Juliette Society.’

‘Zo had ik het nog niet bekeken. Een beetje als Aladdin en z’n lamp,’ zegt ze.

(Ze lacht.)

‘Hoe denk je dat je vroegere collega’s je nu ervaren?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, jou, Sasha Grey. Hoe ze naar je kijken, nu. De wereldster die echte films maakt, die boeken schrijft. Terwijl zij achterblijven.’

‘Er zijn er best wel veel die me niet mogen. Dat vang ik wel eens op. Terwijl anderen me juist weer zien als iets goeds voor de business. Ik heb trouwens niet het gevoel dat ik ze heb achterlaten, hoor.’

Ik vertel haar maar niet dat ik zelfs denk dat er op Hollywood Hill maar één plaatsje is voor ex-pornstars. Dat ik denk dat Sasha Grey Smurfin is, dat de wereld aan één cross-over pornoster genoeg heeft, en dat de rest vanaf nu dus veroordeeld is tot het souterrain. Geen idee of het klopt, maar ook Joni was er al bang voor: dat Bobbi, en dus eigenlijk Sasha, door zou breken en haar zou achterlaten in dat bakstenen monster. Kon ik haar maar voorlezen van de pagina waarop het staat.

Joni, op pagina 448: ‘En ondertussen lag daar Bobbi Red op me te wachten, en of ik wilde of niet, mijn hersenen lichtten haar aanstaande roem door, een roem die nu nog niet bestond, maar weldra ongetwijfeld – een roem waarvan de aard en omvang ongewis waren. Het idee dat het introverte meisje dat aan mijn wastafel op Sunset haar anonieme aarsje had staan uitspoelen de nieuwe muze van Soderbergh zou worden, dat ze over een half jaar samen met die man over de rode loper van Berlijn ging, en uiteindelijk misschien wel in het Kodak Theater belandde met een vergulde vriend in d’r vuistje – vanaf nu was álles mogelijk – maakte me duizelig. Waarschijnlijk verdwijnt die film meteen in het dvd-circuit, suste ik mezelf, en Bobbi in de obscuriteit, nog waarschijnlijker wordt ze gekraakt, weggeschreven, uitgestoten, teruggehoond naar de Valley – maar toch deed iets me geloven dat het helemaal anders zou lopen. Ze ging doorbreken. Ze zou zich ontpoppen tot een ster zoals Hollywood er lang geen gezien had. Bobbi werd een radioactieve Mae West voor de 21ste eeuw, een Nicole Kidman die ontplofte in je gezicht.’

‘Ik denk dat je ze wel hebt achtergelaten. Zal ik eens overdrijven?’

‘Ja, doe es.’

‘Ik denk dat jij een nieuw soort popster bent. Iemand met ongeveer de potentie van Madonna of James Dean. Een Elvis voor nu.’

‘O nee.’

‘Zoals ik al aankondigde overdrijf ik een beetje.’

‘Gelukkig. It would be too hard to live up to.’

‘Maar toch. Je hebt bijna een miljoen volgers op Twitter. Je bent controversieel. Vrouwen herkennen een feministe in je, schoolbesturen weren je van voorleesmiddagen.’

‘Ik had nooit verwacht dat ik beroemd zou worden. Het was nooit mijn bedoeling.’

‘Terwijl Joni dus gewoon een pornomeisje is gebleven – voor altijd een slet.’

‘Wie zeg je?’

‘Joni Sigerius, zegt die naam je niks? Joy Sirius?’

‘Nee,’ zegt Grey, en ze veegt haar veel begeerde mond af met een servetje. ‘Maar ik heb zoveel meisjes leren kennen in die tijd.’

Bladwijzer

Online bron

Xxxxxxxxxxxxxxx

Xxxxxxxxxxxxxx

Tekst

Ga naar

.nl/xxxxx

Nee