VN-redacteur Rudie Kagie zag in de Leidse hoogleraar Andreas Kinneging meer dan een brombeer. Deze conservatieve moraalridder bleek vooral op papier gesteld op zijn eigen principes: achter het kamerscherm in zijn studeervertrek gold een andere moraal.
Op 18 mei verscheen het boek De gouden jaren van het linkse levensgevoel: het verhaal van Vrij Nederland door John Jansen van Galen. Wij vroegen oud-redacteuren van VN naar hun favoriete verhaal. Vandaag: Rudie Kagie over het profiel van ‘brombeer’ Andreas Kinneging.
Een redacteur van Vrij Nederland wordt geacht alle aspecten van het journalistieke ambacht te beheersen en te beoefenen. Interviews, reportages, columns, recensies, essays – ik heb er altijd veel lol aan beleefd. Ik schrijf nu eenmaal graag en ik schrijf graag veel.
Een van mijn favoriete genres was het journalistieke profiel. Toen de Leidse hoogleraar rechtsfilosofie Andreas Kinneging in het voorjaar van 2012 vanwege een onnozel relletje in het nieuws kwam, voelde ik intuïtief aan dat er een hilarisch portret in de man zat. In talloze beschouwingen, waarvan er enkele in de kolommen van Vrij Nederland belandden, had Kinneging zichzelf laten kennen als een conservatieve moraalridder. Hij had de neiging om zichzelf te verliezen in naargeestig ouwemannengezeur, maar gelukkig voor hem waren veel redacties van mening dat deze brombeer iets van wezenlijk belang te melden had.
Zijn woorden zagen er op papier overtuigend uit.
In een openbare briefwisseling (die eerst in weekblad Opinio, later in de Volkskrant werd afgedrukt) met de acht jaar jongere Naema Tahir, een voormalige studente, acht jaar jonger dan hij, hamerde de professor op de noodzaak van huwelijkse trouw en de kloof die tussen liefde en lust dient te bestaan. Zijn woorden zagen er op papier overtuigend uit, maar achter het kamerscherm in zijn studeervertrek gingen de idealen een eigen leven leiden. Kinneging en Tahir begonnen een heimelijke romance die er uiteindelijk toe leidde dat de hoogleraar zijn wettige echtgenote en twee bloedjes van kinderen verliet. Op zijn vijftigste werd hij vader van een liefdesbaby – een opeenstapeling van misère en geluk in de privésfeer die de buitenwereld geen bal aan zou zijn gegaan als de hoofdpersoon iemand anders dan Andreas Kinneging was zijn geweest. Nu stond de wending in zijn leven in schril contrast tot de deugden, normen en waarden die hij decennialang had toegelicht, gepredikt en verdedigd. Een geslaagd journalistiek profiel ontstijgt het verhaal van de eenling en vertelt een waarheid over de grote vragen waar de mensheid mee worstelt. In dit geval: de theorie die zich tot de praktijk verhoudt als de droom tot de daad.
Lezen, dat profiel? Even klikken of scrollen.
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.