Hij is zelf ongeveer de laatste aan wie een groots verjaardagsfeest besteed is. Vijfenzeventig worden is niet het soort mijlpaal waar Remco Campert graag bij stilstaat. Hij wenst het leven niet op te delen in jaartallen. ‘De ene dag sluipt gewoon de andere in,’ zei Campert in 1999 in Humo. ‘Voor mij zijn er maar twee data: je geboorte- en je sterfdag.’

Ik houd niet van zestig of veertig of vijftig
Of dertig of twintig of
Pijprokend honderd
Ik houd niet van jubilea
Het is dan net of het allemaal niet waar was
Terwijl je wel beter weet
(fragment uit: ‘Voor Bert Schierbeek’)

Ja, toen hij véértig werd, dát vond hij wel een dramatisch moment. Hij bracht die verjaardag in Noord-Frankrijk door. Het miezerde, en Campert raakte vervuld van sombere gedachten. Hij bezocht die dag het Rimbaud-museum, waar hij ook al niet vrolijker van werd. ‘Ik heb toen heel pathetisch mijn zelfmoord aan mijn vrouw aangekondigd. Maar ik heb er verder niets aan gedaan.’ En nu dus toch...