Met Schaduw zette Mirko Zilahy, de Italiaanse vertaler van onder meer Donna Tartt, een voortreffelijk debuut neer, dat direct een internationaal succes werd. De mythe van de dood is nog beter. Italiaanse noir, met gebruikmaking van alle macabere elementen die zich daarbij voordoen. Rome als vrijwel uitsluitend regenachtige, maar vooral erg duistere achtergrond. En de overal aanwezige klassieke cultuur als thema voor de zieke geest van een krankzinnige seriemoordenaar. Commissaris Enrico Mancini, weduwnaar en profiler, is eigenlijk nog aan het bijkomen van zijn vorige zaak, hij heeft zich teruggetrokken in de bergen om fysiek en vooral geestelijk afstand te nemen van de gruwelen die bij zijn vak horen. Maar natuurlijk wordt hij weer teruggeroepen. Want nu is er een moordenaar die de beginnende rigor mortis van zijn slachtoffers gebruikt om hen achter te laten in de vorm van klassieke beelden, zoals Laocoön, Medusa en de Minotaurus. ’s Nachts verrijkt ‘de Beeldhouwer’ zo de Villa Borghese, de Zoölogische tuin of het park van Villa Torloni met geheel nieuwe kunstvormen. Mancini moet dit keer wel heel diep gaan, ook in zijn eigen team. (Ed van Eeden)