‘Druilerig, grauw en grijs, zo zag de wereld eruit en zo voelde de oude speurder zichzelf ook toen hij zuchtend het bureau betrad.’ Bij de eerste pagina van een Baantjer ben je weer thuis. Sfeervol, gemoedelijk en amusant in het vertrouwde dat – zelfs nu Peter Römer het schrijven heeft overgenomen van de overleden Appie Baantjer – niet verandert. Alleen een nieuwe wachtcommandant, een potige vrouw ‘met een stem als een dronken zeeman’, brengt De Cock uit zijn evenwicht. De moordarena is deze keer een voetbalvereniging, waar een conflict tussen bestuursleden tot wanhoopsdaden leidt. Mooi is hoe de (Joodse) geschiedenis van de club daar een rol in speelt. Maar de sjoemelende mannen waar De Cock op stuit, zijn niet zo karaktervol als de volkse Jordanezen uit vorige verhalen. Ze lijken te veel op elkaar, evenals hun manipulatieve (ex)vrouwen. En ook de puberzoon die in beeld komt, blijft een wat vlakke figuur. (Marijn van der Jagt)