Het debuut van Gard Sveen, De doden hebben geen verhaal, werd alom geprezen. En terecht. Nummer twee, De hitte van de hel , viel minder in de smaak en was vooral erg verwarrend. Nu is er Dansen met de duivel, een vervolg op nummer twee dat mogelijk bedoeld is om aan alle verwarring een einde te maken. Niet gelukt dus. Jammer. Het lange voorwoord is broodnodig om niet onmiddellijk elke draad kwijt te raken. Nummer drie is zo mogelijk nog vreemder dan nummer twee. Tommy Bergmann en Susanne Bech rennen als kippen zonder kop rond tussen Noorwegen en Litouwen, achter een engerd aan die eigenlijk al dood is. En dat alles om een meisje te redden, geboren in het teken van de Ram, dat nog net geen veertien is. Enge sektes (al of niet uitgestorven), transgenders met grote mannenhanden, perverse mannen die elkaar de hand boven het hoofd houden. Meneer Sveen, gooi het over een andere boeg, alstublieft. (AS)