De Goelag
Henk van Renssen schrijft in VN 31 over ‘CE’, die in Engeland zonder proces onder huisarrest zit. Hij vergelijkt zijn lot met de Goelag ten tijde van Solsjenitsin. Wordt CE systematisch uitgehongerd, vallen hem de tanden door slechte voeding uit? Wordt hij met stokken geslagen? Worden zijn botten met hamers gebroken? Trekt men zijn vingernagels uit? Moet hij bij min 30 graden op zijn blote voeten naar buiten om sneeuw te ruimen met zijn blote handen? Wordt hem vijfentwintig jaar lang alle contact met thuis en gezin verboden? Moet hij in aanwezigheid van tientallen andere gevangenen (mannen en vrouwen) zijn behoefte in een emmer doen? Moet hij luidkeels zijn bewondering voor zijn kwellers verkondigen? Door die idiote vergelijking vergoelijkt Vrij Nederland een van de wreedste martelregimes die ooit heeft bestaan.
David Jones, Amsterdam
Empathie (1)
In VN 30 beschrijft Stephan Sanders in zijn artikel ‘Een overdosis empathie’ de oprechte schrik die een zeer heteroseksuele man overvalt zodra de homoseksuele (seks)details hem ter ore komen. In mijn ogen gaat hier een wereld aan schijnheiligheid achter schuil. De man die het meest geschokt doet over allerlei anale details, zal hier waarschijnlijk zelf actief van genieten. Om zijn heteroseksuele identiteit in het openbaar geen geweld aan te doen, zal hij in het openbaar het hardst verbazing et cetera veinzen. Hetzelfde fenomeen gaat uiteraard op bij degenen die zich rabiaat afzetten tegen homo’s. Dit soort personen blijkt na enige tijd doorgaans gesnapt te worden terwijl ze een homosauna uitstappen, of als een ex-minnaar uit de school klapt. Meneer is zelf homo, alleen worstelt meneer al een tijdje met zijn seksuele identiteit.
Afijn, wat de homo-emancipatie op allerlei gebied toevoegt, is o.a. het doorprikken van allerlei ‘hetero-illusies’. Nee, het huwelijk is geen groots en meeslepend hemels plan; het is gewoon een verbintenis met veel handige juridische gevolgen (trouwden die hetero’s sowieso niet pas als er een huis of een kind in het spel kwam?). Ja, menig homoman heeft veel en vaak seks, maar in zijn (schijn?)verbazing hierover sluit de heteroman dan de ogen voor het feit dat de hetero zeker niet onderdoet voor de homo in promiscuïteit. Het grote verschil zit hem er in dat de homo niet zo om de hete schijnheilige brij heen draait. De homo heeft doorgaans veel minder moeite ‘man en paard’ te noemen, en het veel reëlere beeld dat daarbij ontstaat van het bijbehorende seksleven staat in schril contrast tot de geveinsde netheid en monogamiteit van menig fatsoensridder of anderssoortige ‘geschokte hetero’.
En dat is wat mij betreft het enige waar de schoen steeds wringt in dit soort discussies. De geëmancipeerd aanwezige homo maakt duidelijk hoe het echt zit in het leven. De geschokte heteroman dient zich hier vanuit zijn web van sociale en religieuze mores gepast over te verbazen. Stel je voor dat je laat merken dat je het eigenlijk allemaal wel spannend vindt!
Warner van der Veer-Jehee, Amsterdam
Empathie (2)
Aandacht voor acceptatie en mensenrechten stond dit jaar centraal bij de Canal Parade. Homoseksueel zijn in alle vrijheid betekent voor mij dat ik me er op geen enkele manier voor hoef te schamen. Maar kan je trots zijn op iets waar je niets voor gedaan hebt? Bij I’m black and I’m proud van zwart Amerika voel ik de lading sterker. Hoewel ik zelf niet voel dat ik iets volbracht heb met mijn Surinaams zijn. Dus misschien heeft het woord trots in deze context een andere lading. Bevinden schaamte en trots zich eigenlijk op een zelfde schaal? Wat ik belangrijk vind, is dat ik homoseksueel mag zijn zonder dat ik me hoeft te schamen, zonder dat ik word gediscrimineerd en zonder dat ik bang hoef te zijn. Maar afwezigheid van deze drie maakt mij nog niet per se trots.
Welke lading heeft het woord trots in de context van homo zijn? Ik voel me er ongemakkelijk bij. De afwezigheid van schaamte, discriminatie en angst scheppen eerder omstandigheden waarin ik mezelf met mijn prestaties trots kan maken. Met alle facetten die bij mij horen: mijn Surinaamse afkomst en mijn seksuele geaardheid. De lading van het woord trots bij Out and Proud voelt eerder als een protest, vanuit een opstandigheid of boosheid tegen de gevestigde orde. Deze boosheid voel ik zelf niet omdat schaamte, discriminatie en angst de kwaliteit van mijn leven niet bederven. Ik sta voor wie ik ben, dat zou je trots kunnen noemen. En dat voelt ook soms zo. Maar het voelt ook alsof ik mezelf een lintje of button op speld alsof ik die ergens mee heb verdiend.
Natuurlijk heb ik mijn portie tegenslag wel gehad maar het viel mee. En ik heb me er doorheen geslagen. Trots? Zo voelt het niet. Wat ik meer voel, is dat die tegenslag niet zou mogen bestaan. Dat jongens en meisjes zoals ik zich gewoon kunnen ontplooien tot wie ze zijn zonder schaamte of angst.
Aandacht voor de thema’s acceptatie en mensenrechten benadrukken voor mij de noodzaak van een evenement als de Canal Parade. De bordjes met tegelwijsheden in alle talen op de boot van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap maakte dit jaar iets in mij los. Ik voelde dat hier iets goeds gedaan werd, iets belangrijks. Herken ik mezelf in al die mannen en vrouwen op de boten? Zeker niet altijd, maar hier werd een boodschap verkondigd voor de acceptatie van mensen zoals ik. En ik ben er trots op dat zoiets in Nederland kan.
Dwayne Toemere, Amsterdam
Waakhonden (3)
Wat ben ik het van harte met u eens, Arno Booy, met uw stukje ‘Waakhonden (2)’ (Post, VN 31).
‘De vlakke en platte cultuur die zo veel mogelijk kijkers moet inspireren,’ schrijft u. ‘Moet trekken’ was misschien beter geweest. Ja, wat wordt er geschreeuwd op de Nederlandse tv. De tweede is nog niet uitgeschreeuwd of de derde begint al. Door elkaar heen schreeuwen is standaard. En&#8230; wat doen de Vlamingen het beter!
Daar wordt nauwelijks geschreeuwd: men laat de ander in zijn waarde. En wat zijn hun documentaires goed. Bezonken, overdacht, en altijd fraai gebracht. (Zonder hijgerigheid omdat de volgende wacht.)
Nu zullen we maar zwijgen over de muziek van de Nederlandse tv, vooral bij de spots: die gaat in veel gevallen tot de onderste graad van viesheid.
X.E. Lotichius, Helchteren (B)