Podcast: Waarom de Democratische CNN-debatten gedoemd waren te falen

Toegegeven. Een debat tussen tien presidentskandidaten is lastig. Zeker als je er boeiende televisie van wil maken. Maar de debatregels die CNN de Democratische kandidaten had opgelegd resulteerden in twee avonden van korte soundbites. De mannen en vrouwen op het podium kregen 1 minuut aan het begin en het eind om hun verhaal te doen, 30 seconden om te reageren op een tegenstander en 15 seconden voor een tweede reactie.

Geen wonder dat de debatten weinig opleverden. De ‘onbekende’ kandidaten kregen niet de kans op een break-out. De voorhoede, met oud vice-president Joe Biden als koploper, bleef staan waar ze stond. En het publiek haakte af.

Grote schoonmaak

Wat overbleef was het turven van de beste soundbites. En die waren er zeker. Mijn favoriet kwam uit de mond van Kirsten Gillibrand. De senator riep dat ze op haar eerste dag als president grote schoonmaak zou houden in het Witte Huis. Clorox the Oval Office. Heel beeldend. Geen emmer met water, nee, bleekmiddel. Niet dat de senator uit New York ooit dat kantoor zal ontsmetten, want ze maakt geen kans. Zelfs niet op het volgende debat in september, als de toelatingseisen (peilingen en fondsverwerving) worden aangeschroefd en van de twintig kandidaten naar verwachting zo’n zeven over blijven.

Elizabeth Warren, wel een kanshebber, had ook een mooie, en inhoudelijker, soundbite. Tegen haar meer gematigde tegenstanders zei ze: ‘Ik snap niet waarom iemand de moeite neemt om zich kandidaat te stellen voor het presidentschap, als je het alleen maar wil hebben over wat niet kan en waar we niet voor voor zouden kunnen vechten.’ Een goede vraag.

En burgemeester Pete Buttigieg rekende af met de grote boze Republikeinse wolf. ‘Het is waar dat als wij een extreemlinkse agenda omarmen, de Republikeinen zullen zeggen dat we een bunch of crazy socialists zijn. Maar als we een conservatieve agenda hebben, weet je wat ze dan gaan doen? Dan zeggen ze dat we een bunch of crazy socialists zijn.’

Soundbites. Ze zijn leuk. Maar het maakt een reality tv-show van de verkiezingspolitiek met als logisch eindpunt een president die naar de normen en waarden van de reality-tv regeert.