WieleestWat(niet)
wie Pia Dijkstra
wat op het moment geen boek
Pia Dijkstra, kandidaat-Kamerlid voor D66, heeft net L&#8217;assassin van Wilfred Simon gelezen, samen met haar zoon die het voor school moet lezen. &#8216;Hij wil het samen bespreken zodat hij kan toetsen of hij het begrepen heeft. We nemen vooral de filosofische passages door, mijn zoon noemt die stukken &#8220;pretentieus&#8221;, hij is niet zo filosofisch ingesteld. En ik vijzel mijn Frans een beetje op.&#8217; Verder ligt er veel leeswerk dat te maken heeft met haar toekomstige baan, zoals een boek waarin de verkiezingsprogramma&#8217;s met elkaar vergeleken worden. En ze is begonnen &#8211; en weer opgehouden &#8211; in Maarten van Rossems boek over populisme: Waarom is de burger boos? &#8216;Al ben ik het niet altijd met hem eens, zijn manier van denken spreekt mij wel aan, Maarten heeft vaak een heldere kijk op dingen.&#8217; Ook werkgerelateerd is Ina Brouwers boek over de geschiedenis van de Nederlandse moederschapscultuur. &#8216;Ze legt goed uit waarom wij zo anders dan andere landen aankijken tegen kinderopvang en moederschap.&#8217; Aan romans komt Dijkstra nauwelijks toe. &#8216;Caesarion van Tommy Wieringa lag klaar voor de meivakantie, maar ik ben er niet aan toe gekomen.&#8217; Eenmaal in een boek begonnen, is ze volstrekt van de wereld. &#8216;Daarom bewaar ik romans voor de vakantie. Ik vind het niks om elke avond een klein stukje te lezen, ik wil helemaal in een boek kunnen verdwijnen, doorlezen om te weten hoe het verder gaat. Ik ben een heel ongeduldige lezer.&#8217;
wie K. Schippers
wat Restjes van Rudy Kousbroek en Mijn schaken van Hans Ree
nu kris-kras
Een aantal weken geleden stuurde Rudy Kousbroek schrijver K. Schippers zijn laatste boek Restjes toe. Schippers: &#8216;&#8221;Op de valreep&#8221;, was de opdracht. Terwijl ik erin aan het lezen was, overleed Rudy. Dat was een vreemde gewaarwording. Als iemand nog leeft, lees je met het idee dat je er nog wat over kunt zeggen. Toen hij overleed, werd het lezen in stilte. Ik heb het boek even weggelegd.&#8217; Op oude sterkte, noemt hij de essays. &#8216;Ik begrijp ook niet waarom hij het Restjes heeft genoemd. Hij roept weer zulke mooie beelden op: wanneer iets moeilijk te beschrijven is, zegt hij dat het is alsof je met een wandelstok een suikerkorrel onderzoekt. Hij bezoekt het graf van Toergenjev in Sint-Petersburg en schrijft dat het is alsof de aarde zich schaamt zonder sneeuw. Ook mooi is hoe hij over verschillende soorten duisternis schrijft, verschillend in kleur, in dichtheid. En hij schreef eens hoe treurig het is om de weg te kennen in een huis dat niet meer bestaat. Dat soort beelden is me dierbaar.&#8217; Daarnaast leest Schippers Mijn schaken van Hans Ree. &#8216;Een autobiografie naar aanleiding van schaken. Laat dit mensen die niet kunnen schaken niet afschrikken: via het schaken heeft Ree het over herkenbare en algemene dingen.&#8217; Schippers vertelt over een ijsvlakte die Ree vergelijkt met &#8216;het landschap van de ziel van een fobicus&#8217;. &#8216;Ree schrijft dat iemand die fobisch is in een wereld leeft waar niets betekenis heeft, een stoel is geen stoel, maar een bundel waarnemingen. Alles is merkwaardig.&#8217;

Marte Kaan

Pia Dijkstra is ongeduldig, K. Schippers leest in stilte

Welkom in Nederland

De opvangcrisis escaleert

Verhaal van de Week

En nu?

Vechten tegen Assad

Extreemrechtse connecties

JA21

Soepschildpad

Hans Stegeman

Schooljuf

Nicolaas Veul

Plan Rutte mislukt

NAVO

Parijs was een voorbode

Protest

Leven onder de radar

In beeld

Himmler in New York

Voorbeschouwing

Verdwaald in de AI-psychose

Chatbots