Zijn familie was nooit zo onder de indruk van wat hij deed. Gaat zijn muziekprogramma daar iets aan veranderen? Paul Witteman: ‘Faalangst is mij niet vreemd.’
Het verlangen om te dirigeren was er altijd. Jarenlang stond hij als jongetje voor de spiegel met zijn handen te zwaaien, vertelt Paul Witteman. Dan hoorde hij op de radio een symfonie van Beethoven en beeldde hij zich in dat achter de spiegel een orkest speelde waarvan hij de dirigent was. Zo vermaakte hij zich urenlang, alleen in zijn kamer.