Veel burgers zouden niet meer in feiten zijn geïnteresseerd: Telegraaf-lezers, ouders die hun kinderen niet willen laten vaccineren, PVV-stemmers die bang zijn voor de mosliminvasie, de ontkenners van klimaatopwarming en presidenten van grote landen. Maar u en ik zijn ook burgers. En u ontkent ook feiten. Ik ook. Wen er maar aan: het enige feit waaraan de mens zich in een feitenvrije samenleving nog kan vastklampen, is het feit dat er geen feiten zijn. We zijn het zo oneens over wie wel of niet de waarheid vertelt, dat iedereen ervan kan worden beschuldigd een leugenaar te zijn. Het doet denken aan de paradox van de Kretenzer die zegt dat alle Kretenzers leugenaars zijn. Generaties filosofen hebben gepuzzeld over de vraag of een Kretenzer de waarheid spreekt als hij zegt dat alle Kretenzers leugenaars zijn.
Nepnieuws in een wereld die geen feiten wil
Kunnen journalisten wel feiten aandragen als lezers en kijkers helemaal geen feiten willen? Is verlichting mogelijk in een wereld die zich niet wil laten verlichten? Denker des Vaderlands René ten Bos verdiepte zich in deze vraag. ‘In een wereld die geen feiten wil, moeten journalisten partizanen zijn.’