Terwijl de Amsterdamse binnenstad zindert van vakantiegedruis, surft Naaz Mohammad (27) deze zomer voluit op de golven van haar inspiratie. In haar knusse appartement, hoog in de nok van een grachtenpand, polijst ze het manuscript van haar eerste roman, over de impact van schaamte op drie vrouwen uit een gezin met – net als zij – wortels in het Midden-Oosten. Op 29 oktober staat ze met haar band in Tivoli Vredenburg. Haar laptop loopt vol met schetsen voor een nieuw album, waarvan ze de eerste liedjes dit najaar wil droppen. In een hoek van de slaapkamer staat altijd een microfoon klaar, vertelt ze, terwijl ze een van haar katten zachtjes wegduwt bij het open zolderraam. ‘Ik ben iemand die in spurts extreem veel muziek maakt, als een crazy scientist. Mijn mooiste teksten komen tijdens het inzingen spontaan op, in één take. Als een soort onderbuikgevoel dat eruit moet.’