Uit onderzoek blijkt dat 94 procent van de vrouwen tussen de 18 en 45 afgelopen jaar seksuele toenadering op straat ondervond. Straatintimidatie is niet iets dat vrouwen horen te voorkomen door zich preventief kuis te kleden. Waar slachtoffers zijn, zijn daders.

In een Mexicaanse metro werd onlangs een piemelstoel geïnstalleerd. De leuning is gevormd als een mannelijke borstkas, de zitting als een schoot met een semi-stijve penis. ‘Exclusivo para hombres’ staat erboven. In een filmpje is te zien hoe een man de piemel af probeert te dekken met zijn opgevouwen jas, en dan toch maar opstaat. Een ander gaat nietsvermoedend zitten en springt geschrokken weer op, waarna hij kwaad om zich heen kijkt. Het stoeltje moet mannen bewust maken van de seksuele intimidatie waar vrouwen dagelijks mee te maken krijgen.

Het project kwam uit de koker van de Mexicaanse overheid en UN Women, die daarnaast nog een experiment deden. Mannen die op de metro staan te wachten zien ineens, live op videoschermen op het perron, hun eigen kont verschijnen. Ze grijpen van schrik en schaamte hun billen vast of hangen snel hun tas eroverheen. Nee, het is niet prettig of vleiend als vreemden ongegeneerd naar je lichaam staan te staren. Echt niet.

Een armlengte afstand houden? Niet te veel drinken want je weet maar nooit wie er op je pad komt? Er is veel aandacht voor seksuele intimidatie, maar veel campagnes richten zich vooral op de potentiële slachtoffers. In Mexico wilden ze voor de verandering mannen eens bewust maken van het probleem.

94 procent van de vrouwen tussen de 18 en 45 ondervond het afgelopen jaar een vorm van seksuele toenadering op straat.Vorige week was het voor de zevende keer International Anti-Street Harassment Week, en gek genoeg ging dat hier redelijk onopgemerkt voorbij. Want Mexico is misschien berucht als het gaat om de veiligheid van vrouwen, maar ook in Nederland is er nog een heleboel te doen. In februari publiceerde de Erasmus Universiteit de resultaten van een groot onderzoek naar straatintimidatie in Rotterdam, dat in opdracht van de gemeente werd gedaan. 94 procent van de vrouwen tussen de 18 en 45 ondervond het afgelopen jaar een vorm van seksuele toenadering. 44 procent werd echt seksueel geïntimideerd.

Maar straatintimidatie heeft ook invloed op de momenten dat het niet gebeurt. Negen op de tien vrouwen die aan het Rotterdamse onderzoek meededen zeiden hun gedrag aan te passen om het te voorkomen. Geen oogcontact maken, zich anders kleden, niet langs groepen mannen lopen. Zelf haal ik soms mijn lippenstift eraf als ik geen zin heb om op een nachtelijk uur een dialoog ingezogen te worden. Ik neem omweggetjes, initieer telefoongesprekken en als ik dan toch op een afgelegen plek word benaderd doe ik alsof ik de aanspraak leuk vind. ‘Dankjewel!’ en ‘Haha!’ Deëscaleren. Ik doe mijn haar achter mijn oor zodat mijn oortelefoontjes zichtbaar zijn. Want niet horen, zo leert de ervaring, is de enige manier om niets terug te zeggen zonder daar vervolgens weer op aangesproken te worden. Veel vrouwen zijn er, onbewust, altijd mee bezig.

In februari stemde een meerderheid van de Amsterdamse gemeenteraad voor een verbod op straatintimidatie. De PvdA diende ongeveer gelijktijdig een initiatiefwet in bij de Tweede Kamer, die nog behandeld moet worden. Zal het veel heterdaadjes en een gespekte staatskas opleveren? Waarschijnlijk niet. Maar een wet maakt één ding heel duidelijk: straatintimidatie is geen ongemak waar vrouwen zich maar omheen moeten manoeuvreren. Waar slachtoffers zijn, zijn ook daders.