Bevers en vissen in overvloed, en een goed gesprek met een geit: man, wat kunnen Sander en Sander zich toch verheugen op de vrolijke zomerkomkommer. Laat het goede nieuws nou gewoon een keer met rust!

Er was nieuws over de bever, en dus nestelden we ons verwachtingsvol in de tuinstoel met een felgekleurd drankje. Want: half juli + beest, bovendien eentje met de juiste papieren, qua geinige tandjes en kraaloogjes. Dat kon niets anders betekenen dan de glorieuze comeback van de vrolijke zomerkomkommer, een fenomeen dat ons een paar jaar geleden werd ontstolen omdat het niet meer zou passen in een tijd waarin de nieuwscarrousel altijd op volle toeren draait.

De bever is een succesverhaal van jewelste. In 1992 werd hij in Nederland geherintroduceerd, inmiddels zijn het er 600. En wat doen bevers? Bevers knagen, bevers bouwen dammen. Nu willen we best geloven dat zoiets lastig kan zijn voor die paar overgebleven boeren of de waterhuishoudingsmanager belast met de uitvoering van het Beverprotocol (2007) en de Bevervisie (2014), maar zoals dat beestje ervan langs kreeg, je gunt het je ergste vijand niet. De Volkskrant doopte hem tot ‘probleembever’, volgens het AD ‘terroriseert’ hij Limburg, volgens Metro wordt hij alom ‘uitgejouwd’. Nou, als het zo moet, steek dan je zomerdier maar waar Richard Gere zijn hamsters schijnt te stoppen.

Goed nieuws is net de telefooncel of de videotheek: zonder dat je er erg in had plots verdwenen.

Wij vonden het typerend voor de manier waarop men tegenwoordig omgaat met goed nieuws. Uit een niet zo ver verleden herinneren we ons toch menige optimistische voorpagina en journaalbulletin. Aantrekkende economieën, vlotgetrokken vredesbesprekingen, medische doorbraken, juichende planbureaus. Maar met goed nieuws is het net als met de telefooncel of de videotheek: zonder dat je er erg in had plots verdwenen.

Wat heeft goed nieuws eigenlijk ooit fout gedaan? Het zijn roerige tijden, daar niet van, en we pleiten er heus niet voor alle ellende onder het tapijt te vegen. Maar als er dan iets boven verwachting okidoki verloopt – we noemen: een beverstand – wordt het weer in het frame van hel en verdoemenis geplaatst. Hetzelfde gebeurde met de recente inflatiecijfers van het CBS: in plaats van te melden dat de prijzen al maandenlang niet zijn gestegen en sommige producten zelfs goedkoper werden, koos de NOS voor de humeurige kop: ‘Leven gemiddeld net zo duur als jaar geleden’.

Omdat wij in een donkere parkeergarage weleens afspreken met een goednieuws-fluisteraar, kunnen we uit het blote hoofd het volgende opdissen: de visstand in de Noordzee trekt aan vanwege de invoering van visquota (met dank aan dat vermaledijde Brussel), de kans op buitenaards leven blijkt veel groter dan werd aangenomen (en denk nou niet meteen aan van die boosaardige groene gevallen, onze fluisteraar verzekert ons dat er ook fijnbesnaarde types tussen zitten – en ze zijn trouwens aquamarijn), en maart bracht een doorbraak in het kankeronderzoek, waarmee volgens wetenschappers de ‘achilleshiel’ van die rotziekte is blootgelegd.

Maar hoeveel vreugdekreten heeft u de afgelopen maanden gehoord? Reden er toeterende auto’s door uw straat? Precies, dat dachten we al. Afgelopen zaterdag stuitten we in Het Parool bij toeval op een berichtje in de kantlijn: ‘Gat in ozonlaag slinkt na een recordhoogte.’ Weliswaar had de redactie het verstopt op pagina 39 (negen-en-dertig), en had de redacteur met de toevoeging ‘na een recordhoogte’ een verwoede poging gedaan de goedheid van dit nieuws te downplayen, maar het stond er toch echt: het gat in de ozonlaag, die boze nachtmerrie van vorige generaties, vertoont ‘tekenen van constant herstel’.

Wauw!

Dit is het gevolg van decennialang ons stinkende best doen, duizenden uren vergaderen, honderden kilo’s papier, stapje vooruit, stapje terug. Een groot yes we can-moment voor de hele mensheid, en niemand die er meer aan denkt om het uitzinnig van geluk van de daken te schreeuwen. Zou het kunnen dat we, omdat we nou eenmaal chagrijnig zijn, goed nieuws niet langer zien voor wat het is, met als gevolg dat we alleen nog maar chagrijniger worden?

Mocht u dit lezen in uw tuinstoel met dat felgekleurde drankje, dan geven wij u het volgende mee: er is heuglijk nieuws over de geit. Hij blijkt ons veel beter te begrijpen dan gedacht. Wij zeggen: denk het er uwe van, maar hou het positief.