Op Instagram deelde Natalie Krick (1986, Portland) laatst een foto van zichzelf als tiener naast een foto van de jonge Britney Spears. Ze dragen hetzelfde zwart met roze topje, een vergelijkbare broek van imitatieleer en hun haarkleur zou uit één potje blondeerverf kunnen komen. Toch zijn er meer verschillen dan overeenkomsten tussen de twee Amerikaanse meisjes. Britney lacht zelfverzekerd, heeft een hand in haar zij en een nogal suggestieve melksnor die zeker niet bedoeld is om de kijker aan de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid zuivel te laten denken.
Krick op haar beurt tuurt uilig in de verte en staat nogal onbeholpen voor een met flits verlichte slaapkamerdeur, zich af te vragen waar ze in godsnaam haar armen moet laten. ‘The ordinary impersonating the glamorous,’ schreef de fotograaf bij het tweeluik. En: ‘tienerfotoshoots zijn de brandstof voor mijn artistieke praktijk.’ Ze sloot af met een emoticon die huilt van het lachen.
Bedoeld als grapje of niet, het zou goed kunnen dat die knullige fotosessie echt bepalend is geweest voor Kricks latere carrière als kunstenaar. Dat er die dag een zaadje van teleurstelling werd geplant dat langzaam uitgroeide tot het doorlopende fotoproject Natural Deceptions, en tot een boek met dezelfde titel. Want ook daarvoor liet de in Seattle gevestigde fotograaf zich inspireren door beelden van sexy beroemdheden en glossy magazines. Wederom was ze zelf het model, ditmaal bijgestaan door haar moeder en zus. En net als in haar tienertijd lijkt haar versie van het schoonheidsideaal, alle overeenkomsten ten spijt, maar weinig op het origineel.
Aanvankelijk werkte Krick aan een project waarvoor ze jonge vrouwen die ze op Craigslist vond hyperseksueel afbeeldde, met dikke lagen make-up, verleidelijke kleding en lange gelakte nagels. Maar wat zou er gebeuren als ze van haar eigen moeder zo’n lustobject zou maken, vroeg ze zich af toen die een keer langskwam in de studio. Op een van Kricks foto’s ligt haar moeder bevallig, met opgetrokken benen, in bed. Een stukje roze kant van haar onderbroek is zichtbaar door haar panty heen en ze houdt een pastelkleurige telefoonhoorn tegen haar oor.
Een booty call? Bijna alles wijst erop. Maar nee, natuurlijk niet, deze vrouw is dik in de vijftig en als je onze beeldcultuur moet geloven, doen oudere vrouwen niet meer aan seks. In de bladen die het vrouwelijk schoonheidsideaal prediken, staan ze in elk geval zelden, verklaarde de fotograaf aan The New Yorker. Als je ze al in advertenties ziet, is het om medicijnen of een cruise voor senioren aan de man te brengen.
Op haar website omschrijft Krick Natural Deceptions in vijf termen: kunstmatig, onvolmaakt, bedreigend, verleidelijk en opzichtig. Hoewel de foto’s alle oppervlakkige elementen van schoonheid en glamour bevatten, maken ouderdom en imperfectie ze ongemakkelijk. We zijn immers gewend aan perfect op smaak gebracht vrouwelijk schoon, opgediend in hapklare brokken en bovenal niet te gaar.
‘Mijn moeder, zus en ik acteren voor elkaar, voor de camera en uiteindelijk ook voor jullie,’ zei Krick over haar werkwijze toen ze vorig jaar de Aperture Portfolio Prize won. ‘We bootsen elkaar maar ook onszelf na en gaan de strijd aan met de beelden die ons geleerd hebben wat schoonheid is.’ Dat concept wordt het duidelijkst op een foto als ‘Me posing as Mom posing as Marilyn’. Kricks moeder ligt in een rode jurk op bed met een blonde pruik op. Erboven zien we de fotograaf in dezelfde houding, maar door haar grote gele trui versmelt ze bijna met de sprei. En dan is Marilyn er nog, die door Milton Green veelvuldig werd vastgelegd in een rode jurk. De echo van zijn serie The Red Dress Sitting, die in 1957 in Life Magazine werd gepubliceerd, roept verwachtingen op die Kricks moeder niet kan waarmaken. En misschien wil de fotograaf vooral dat we ons afvragen: waarom eigenlijk niet?
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.