In zijn wildste fantasieën neemt Jamal het recht in eigen hand, betaalt hij gewoon zijn facturen niet. Tot de deurwaarder voor de deur staat. Maar de gefantaseerde tirade zal nooit plaatsvinden… 

In theorie ben ik een socialist, denk ik. Voorstander van betaalbare zorg, eerlijke verdeling van de welvaart, voldoende sociale huurwoningen, voor iedereen toegankelijke, gedegen opleidingen, geen kinderen die onder de armoedegrens leven. Als niet-automobilist ben ik trouwens ook sociaal genoeg om belang te hechten aan een wegennet zonder al te veel files en ruimschootse parkeergelegenheid op plekken waar dat gewenst is – om maar even een voorbeeld te noemen van mijn hypersociale en ultrasolidaire inborst. En in theorie vind ik het geen probleem als de belasting een tikkie omhoog moet om dergelijke nobele ingrepen te bekostigen.

Dat is de theorie. In de dagelijkse praktijk heb ik een nogal moeizame relatie met het fenomeen belasting. Ondanks een universitaire achtergrond is mijn IQ ontoereikend om de formulieren van de Belastingdienst te begrijpen. Zelfs de handige applicatie van mijn boekhouder voor het doen van aangifte stelt mij keer op keer voor raadsels en ik durf niet op te bellen voor hulp omdat ik enorm achterloop met het betalen van de facturen van die boekhouder. Daar ben ik namelijk ook niet zo goed in: facturen betalen. Niet omdat ik het geld niet heb, nee, het is gewoon zo dat de importantie ervan maar geen post wil vatten in mijn brein. Trouwens, soms ook wél omdat ik het geld niet heb. Dat komt dan weer doordat ik mijn eigen facturen vergeet te maken en te versturen. Werken voor geld is mij een feest, maar het innen van dat geld… Het is een simpele handeling, zo’n factuurtje maken, en toch, elke keer loop ik er weer tegenaan. Al jaren. Als iemand een betaal- en betrouwbare financiële assistent weet – hoe paradoxaal die combinatie ook klinkt – dan hoor ik het graag.

Staat u mij alstublieft toe nog even verder te koketteren met mijn financiële onbeholpenheid. Want goeie god, belasting betalen… Ik ben er een groot voorstander van, hoor, maar ik loop altijd achter de feiten aan. Dan moet ik ineens weer een vol jaar zorgtoeslag terugbetalen en dan denk ik: hoezo gaan jullie ervan uit dat ik in één klap duizend euro heb? Daar blijken ‘ze’ in principe dan ook niet vanuit te gaan, maar ik was te laat met het openen van de brief waarin mij een zeer schappelijke betaling in termijnen werd aangeboden en dat aanbod is nu komen te vervallen. Beschikte ik over een financiële buffer, dan zou dat allemaal niet zo’n probleem zijn, maar helaas, die buffer is opgegaan aan de aanslag over 2015 – en 2016 moet ook nog. Tot mijn schrik stel ik vast dat 2017 alweer bijna voorbij is en dan begint de ellende dus weer van voren af aan.

In mijn wildste fantasieën neem ik het recht in eigen hand. Dan weiger ik gewoon te betalen en dan wacht ik net zo lang tot er weer eens een deurwaarder van de Belastingdienst komt aanbellen. Dan trakteer ik zo’n man (het zijn meestal mannen – ik spreek uit ervaring) op een zorgvuldig voorbereide tirade. Dat hij toch niet van mij kan verwachten dat ik mij solidair opstel met de rest van de samenleving wanneer een miljardenbedrijf als Shell zelfs te beroerd is om dividendbelasting af te dragen? Terwijl zij gewoon accountants in dienst hebben en ik niet! En ik maar betalen voor mooie snelwegen waarop automobilisten hun Shell-benzine kunnen verbruiken! Ik maar betalen voor al die Shell-werknemers die in hun lease-auto’s rondrijden omdat ze hier een baan hebben dankzij het gunstige vestigingsklimaat terwijl het echte klimaat voor stakkers als ondergetekende, die het van de fiets of de benenwagen moeten hebben, almaar minder leefbaar wordt dankzij de door Shell-brandstof veroorzaakte uitstoot!

Ja, in mijn fantasie sta ik woedend te wapperen met de Paradise Papers, en ik pak er mijn cd’s van U2 bij die ik stuk voor stuk uit hun hoesjes wrik en in tweeën breek terwijl ik brul: ‘Hier, moet je zien, Achtung Baby zeggen ze! Had ik maar geluisterd, ze hebben ons zélf gewaarschuwd, die vrome katholieke honden! One love, jajaja, maar niet voor mij, Bono! Did I ask too much, more than a lot? Dat kun je wel zeggen ja, schoft! En dan de weldoener gaan uithangen in Afrika, maar weet je wie er pas echt ontwikkelingshulp kan gebruiken? Deze jongen hiero! Maar nee hoor, wat doen de heren filantropische rocksterren? Die lopen de boel zozeer uit te buiten dat onze regering er nu over denkt tóch omzetbelasting te gaan heffen op royalty-inkomsten! Dus daar gaan mijn twee euro’tjes per verkocht boek, meneer de belastinginner! En dat is een systeem dat u wenst te vertegenwoordigen? Schaamt u zich niet voor het door-en-door corrupte stelsel waar u deel van uitmaakt? Mijn huis uit!’

Die tirade gaat natuurlijk nooit plaatsvinden. Ik wacht gewoon weer tot de zoveelste aanmaning, tot het zoveelste dwangbevel op de deurmat ligt. En dan betaal ik alsnog, inclusief de extra kosten en de rente en weet ik veel wat ze verder allemaal eisen om het nog erger te maken dan het al is. En omdat er mensen zoals ik rondlopen, lijdzame lamzakken die hun zaakjes niet op orde hebben en het teveel moeite vinden om hun principes te verdedigen, omdat er mensen zoals ik rondlopen, blijven de graaiers graaien, blijven de VVD’ers ons aanranden zonder dat iemand #MeToo roept, blijven de armen arm en de rijken rijk – en nimmer zal de revolutie ons verlossen.