<div class="lead">
Klimaatjournalist en professioneel avonturier Bernice Notenboom doet voor VN verslag van de klimaattop in Parijs. Vandaag: de beveiliging, de waarschuwing van Obama en een teleurstellend déjà vu.
</div>
In 2009 hingen op het station van Kopenhagen de portretten van staatshoofden Merkel, Obama, Sarkozy, Brown and Harper. Ze waren tachtig, grijs en zaten vol zorgrimpels. Onder elk portret hing de uitspraak: ‘Sorry… we knew it was coming but we did nothing.’
We stonden acht uur in de kou in de rij om naar binnen te mogen. Eerst was het nog gezellig, maar toen een vrouw uit Hawaii, gekleed in dunne nylons en op hoge hakken flauwviel, werd de absurditeit van deze klimaattop, de COP15, werkelijkheid. Bevlogen mensen kwamen uit de hele wereld om een klimaatakkoord te ondersteunen, maar de beveiliging en administratie kon de massa mensen niet aan. Misschien was dit een voorbode; de onderhandelingen mislukten, de grote machten wilden zich niet committeren en we verlieten Kopenhagen met een kater.
<q class="pull-right">Hij werd herhaaldelijk onderbroken door een piep omdat hij over zijn tijd ging. Maar Obama was niet te stoppen</q>
De start van de klimaatconferentie in Parijs is nu al anders. Drieduizend politiemannen met geweren en honden op de been, wegen afgesloten, helikopters zoemend boven onze hoofden. Niemand hoeft in de rij te staan, politieagenten escorteren, je badge wordt tien keer gecheckt voordat je bij de scanner aankomt. De plenaire zalen zijn off limits vanwege de beveiliging van alle staatshoofden. Iemand die hier een bom zou willen gooien moet wel een geniale mastermind hebben.
Op een monitor in een van de conferentiezalen zie ik Obama de andere staatshoofden toespreken. Als eerste komen uit z’n mond de woorden dat Amerika schuldig is aan klimaatverandering. En dan een oproep, knikkend naar China, om tot resultaat te komen. ‘I’ve come here personally, as the leader of the world’s largest economy and the second-largest emitter,’ zegt Obama, ‘to say that the United States of America not only recognizes our role in creating this problem, we embrace our responsibility to do something about it.’
Hij werd herhaaldelijk onderbroken door een piep omdat hij over zijn tijd ging. Maar Obama was niet te stoppen. Hij waarschuwde dat we te laat zouden kunnen zijn en dat we het uur U nu echt bereikt hebben. Een prachtig applaus voor Obama, een geweldige kick off. Maar toen de minister president van India, Modi, aan het woord kwam, zakte de moed in mijn schoenen. ‘Arme landen hebben het recht om koolstof te verbranden voor hun economische groei,’ stelt hij, ‘en de levensstijlen van een paar mogen niet de kansen verspillen van velen die nog de eerste stapjes op de ontwikkelingsladder moeten zetten.’ Het was een déjà vu. In Kopenhagen lag India ook al dwars. Wat zal ons nu te wachten staan?